10 ΑΠΡΙΛΙΟΥ: Η ηρωϊκή έξοδος των "ΕΛΕΥΘΕΡΩΝ ΠΟΛΙΟΡΚΗΜΕΝΩΝ" και ο "ΑΠΑΓΧΟΝΙΣΜΟΣ του ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ Γρηγορίου Ε' "

Σαν σήμερα πριν απο 183 χρόνια ,μια χούφτα εξαθλιωμένοι απο την 12 μηνη πολιορκία και αντίσταση Μεσολογγίτες με τις γυναίκες και τα παιδιά τους ξεκίνησαν να πάνε στο θάνατο όχι πια πολιορκημένοι αλλά ελεύθεροι και τιμημένοι.

Εμείς από εκείνα τα χρόνια το μόνο που μάθαμε από αυτή την πορεία της τιμής είναι να προτιμούμε τον εγκλεισμό εντός των τειχών του καταναλωτικού ατομισμού και της παρακμιακής καλοπέρασης βαυκαλιζόμενοι τους ελεύθερους.

Εκείνοι βγήκαν πολεμώντας και ξέροντας ότι θα σκοτωθούν δεν πούλησαν το Θεόσδοτο αγαθό της ελευθερίας . Ήταν πολιορκημένοι και πεινασμένοι και έμειναν για πάντα ελεύθεροι.

Εμείς βρεθήκαμε ελεύθεροι και γίναμε πολιορκημένοι ,γεννηθήκαμε βλέποντας τον ήλιο και τώρα ζούμε μετρώντας τα σκοτάδια που μας σερβίρουν στο πιάτο οι "μεσσίες" τούτης της εποχής που με θράσος την ονομάσανε ...νέα μόνο και μόνο για παλιώσουν με το ζόρι κάθε άλλη εποχή που γένναγε ελεύθερες ψυχές.

http://klasikoperiptosi.blogspot.com/2009/04/10-1826.html

Στις 10 Απριλίου 1821 απαγχονίστηκε ο πατριάρχης Κων/πόλεως Γρηγόριος ο Ε'.
Διακρίνουμε από τη ζωή του: (προσέξτε τις εκθρονίσεις,τις εξορίες του αλλά και το τραγικό τέλος του) :

"Τον Μάιο του 1797, μετά το θάνατο του Προκοπίου, ο Γρηγόριος εξελέγη διάδοχός του ως Γρηγόριος Ε΄. Η πατριαρχία του συνέπεσε με μια δύσκολη περίοδο και δεν ήταν καθόλου ανέφελη.

Το 1798 εκθρονίστηκε και εξορίστηκε, οπότε αποσύρθηκε στη Μονή Ιβήρων του Αγίου Όρους.

Στις 23 Σεπτεμβρίου 1806 επανεξελέγη Πατριάρχης, αλλά το 1810 εκθρονίστηκε και πάλι, εξορίστηκε στην Πρίγκηπο και κατόπιν κατέφυγε εκ νέου στο Άγιο Όρος.

Στις 15 Δεκεμβρίου 1818 εξελέγη για τρίτη φορά Πατριάρχης και επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη τον Ιανουάριο του 1819.

Κατά τη διάρκεια της τρίτης αυτής πατριαρχίας του ξέσπασε η Ελληνική Επανάσταση του 1821.

Ο Πατριάρχης, όπως και οι Έλληνες της Κωνσταντινούπολης και της Μικράς Ασίας, παρέμεινε πιστός στον Σουλτάνο και αρνήθηκε να συμμετάσχει στη Φιλική Εταιρεία. Τελικά αναθεμάτισε τους επαναστατημένους Έλληνες, αν και λέγεται ότι ακύρωσε μυστικά το ανάθεμα, φήμη η οποία προκάλεσε την οργή του Σουλτάνου.

Έτσι, μετά τη λειτουργία του Πάσχα (10 Απριλίου 1821) συνελήφθη, κηρύχθηκε έκπτωτος και φυλακίστηκε.

Το απόγευμα της ίδιας μέρας απαγχονίστηκε στην κεντρική πύλη του Πατριαρχείου, όπου παρέμεινε κρεμασμένος για τρεις ημέρες, εξευτελιζόμενος από τον όχλο. Κατόπιν, μια ομάδα Εβραίων αγόρασαν το πτώμα του, το περιέφεραν στους δρόμους και το έριξαν στον Κεράτιο κόλπο.

Ένας Κεφαλλονίτης πλοίαρχος, ονόματι Νικόλαος Σκλάβος, βρήκε το σκήνωμα και το μετέφερε στην Οδησσό, όπου και ετάφη στον ελληνικό ναό της Αγίας Τριάδος."

η πύλη όπου απαγχονίστηκε ... παραμένει κλειστεί από τότε και χρησιμοποιούνται μόνον οι 2 πλαϊνές είσοδοι

από το romfea.gr

επίσης, διαβάστε εδώ ένα ιστορικό ντοκουμέντο που βγήκε πρόσφατα στην επικαιρότητα. Τι έγραφε Ολλανδός διπλωμάτης για τον ρόλο του Πατριάρχη Γρηγορίου του Ε' στην ελληνική επανάσταση. Οι ενορχηστρωμένες συκοφαντίες καταρρίπτονται από ντοκουμέντα.

Τέλος, παραθέτουμε μία ακόμη περιγραφή των γεγονότων:

«...Με την είσοδο του Υψηλάντη στη Μολδαβία, στις 10 Φεβρουαρίου του 1821, ο Πατριάρχης μαζί με το διερμηνέα Δ. Μουρούζη κλήθηκαν από το μεγάλο Βεζίρη και ρωτήθηκαν φιλικά αν γνωρίζουν κάτι περί της φημιζόμενης επανάστασης στην Πελοπόννησο _ αμφότεροι όμως αρνήθηκαν κάτι τέτοιο.

Στις αρχές Μαρτίου φυλακίσθηκε ο Μητροπολίτης Εφέσου Διονύσιος και αποκεφαλίσθηκαν όσοι Κωνσταντινουπολίτες ευγενείς είχαν συγγενείς στη Μολδοβλαχία. Κατά την Τρίτη εβδομάδα των Νηστειών φυλακίσθηκαν άλλοι δύο Αρχιερείς, ο Νικομήδειας Αθανάσιος και ο Δέρκων Γρηγόριος. Διαμαρτυρόμενος ο Πατριάρχης λαμβάνει ως απάντηση τη φυλάκιση και τρίτου, του Αγχιάλου Ευγένιου.

Στις 20 Μαρτίου ο μέγας διερμηνέας έλαβε εντολή και εξελλήνισε διάταγμα περί αμνηστίας για να διαβαστεί στις εκκλησίες _ ταυτόχρονα η Υψηλή Πύλη υποχρέωσε τον Πατριάρχη να εκδώσει αφορισμό εναντίον του Υψηλάντη και όσων ήταν μαζί του υποσχόμενη ότι θα αμνήστευε όσα μέλη της Φιλικής Εταιρείας επανερχόντουσαν σε υπακοή. Ο αφορισμός αυτός αναγνώσθηκε από τον άμβωνα τη 23η Μαρτίου και υπογράφηκε από τους Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως και Ιεροσολύμων.

Στις 31 Μαρτίου αναγγέλθηκε στην Υψηλή Πύλη η είδηση της έκρηξης της ελληνικής επανάστασης στην Πελοπόννησο και το πρωί της Μεγάλης Δευτέρας, 2 Απριλίου, αποκεφαλίσθηκε ο μέγας διερμηνέας Κωνσταντίνος Μουρούζης, ενώ σφαγιάστηκαν ή κρεμάστηκαν και άλλοι από τους επισήμους, ιδίως όσοι κατάγονταν από την Πελοπόννησο.

Το Μέγα Σάββατο έλαβε ο Πατριάρχης διαταγή να παραγγείλει στους χριστιανούς να προσέλθουν στην εκκλησία, να προσευχηθούν και κατόπιν να απέλθουν στα σπίτια τους χωρίς τους συνήθεις χαιρετισμούς και επισκέψεις.

Παρ’ όλα αυτά, ο Πατριάρχης παρέμενε απτόητος και ανδρείος και διαβλέποντας τον επερχόμενο κίνδυνο ρωτούσε κατά τις παραμονές “ ποιος να’ ναι προτιμότερος θάνατος, αυτός του αποκεφαλισμού ή αυτός της αγχόνης ; ”Απέκρουε όμως έντονα τις επανειλημμένες συστάσεις της ρωσικής πρεσβείας και των προκρίτων να διαφύγει από ασφαλή οδό και να σωθεί λέγοντας : “Μη με παρακινείτε σε φυγή. Πώς θα εγκαταλείψω το ποίμνιό μου ; ... Είμαι Πατριάρχης για να σώσω το λαό μου και όχι για να τον ρίξω στα μαχαίρια των γενιτσάρων. Ο θάνατός μου θα χρησιμεύσει περισσότερο παρά η ζωή μου. Οι ξένοι χριστιανοί ηγεμόνες δε θα δουν αδιάφορα τον εμπαιγμό της πίστης μας στο πρόσωπό μου. Και από τους Έλληνες, αυτοί που πολεμούν θα μάχονται με απελπισία η οποία συχνά χαρίζει τη νίκη. Όχι, δε θα ανεχθώ να γίνω περίγελος του κόσμου, περνώντας στους δρόμους της Οδησσού, της Κέρκυρας ή της Αγκώνας και να με δακτυλοδείχνουν λέγοντας, “να, ο φονιάς ο Πατριάρχης”. Πηγαίνω εκεί που με καλεί η μεγάλη μοίρα του Έθνους μου και ο πανάγαθος Θεός, ο έφορος των ανθρωπίνων και θείων πραγμάτων ”.....»

Μέγας Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας, Τόμος Δ΄, Σελ. 200-202.
«....Αφού τη νύχτα του Πάσχα (10 Απριλίου 1821) μαζί με 8 άλλους αρχιερείς τέλεσε τη θεία Λειτουργία της Αναστάσεως συνελήφθη, κηρύχθηκε έκπτωτος και φυλακίστηκε. Αλλά στις 3 το απόγευμα της ίδιας μέρας απαγχονίστηκε στη μεσημβρινή πύλη του Πατριαρχείου. Επί τρεις ημέρες το σώμα του έμεινε μετέωρο, δεχόμενο τους εξευτελισμούς του μανιασμένου όχλου. Μια σπείρα Εβραίοι αγόρασαν το νεκρό, τον περιέφεραν στους δρόμους και τελικά τον έριξαν στον Κεράτιο. Ο κεφαλλονίτης πλοίαρχος Νικ. Σκλάβος, βρήκε το σκήνωμα και το μετέφερε κρυφά στην Οδησσό, όπου τάφηκε στον Ελληνικό ναό της Αγίας Τριάδος.» Από κείμενο Του Πρωτ. Γεωργ. Δ. Μεταλληνού, Καθηγητή Παν/μίου, εφημερίδα Επάλξεις, 1-4-2000)

Πηγη: Εφημερίδα χίου :Η αλήθεια

Ομιλία του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη στην Πνύκα

Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης απηύθυνε στην Πνύκα, τον πιο κάτω λόγο προς τους νέους του Α΄ Γυμνασίου της Αθήνας:

Παιδιά μου!

Εις τον τόπο τούτο, οπού εγώ πατώ σήμερα, επατούσαν και εδημηγορούσαν τον παλαιό καιρό άνδρες σοφοί, και άνδρες με τους οποίους δεν είμαι άξιος να συγκριθώ και ούτε να φθάσω τα ίχνη των. Εγώ επιθυμούσα να σας ιδώ, παιδιά μου, εις την μεγάλη δόξα των προπατόρων μας, και έρχομαι να σας ειπώ, όσα εις τον καιρό του αγώνος και προ αυτού και ύστερα απ' αυτόν ο ίδιος επαρατήρησα, και απ' αυτά να κάμωμε συμπερασμούς και δια την μέλλουσαν ευτυχίαν σας, μολονότι ο Θεός μόνος ηξεύρει τα μέλλοντα. Και δια τους παλαιούς Έλληνας, οποίας γνώσεις είχαν και ποία δόξα και τιμήν έχαιραν κοντά εις τα άλλα έθνη του καιρού των, οποίους ήρωας, στρατηγούς, πολιτικούς είχαν, δια ταύτα σας λέγουν καθ' ημέραν οι διδάσκαλοί σας και οι πεπαιδευμένοι μας. Εγώ δεν είμαι αρκετός. Σας λέγω μόνον πως ήταν σοφοί, και από εδώ επήραν και εδανείσθησαν τα άλλα έθνη την σοφίαν των.

Εις τον τόπον, τον οποίον κατοικούμε, εκατοικούσαν οι παλαιοί Έλληνες, από τους οποίους και ημείς καταγόμεθα και ελάβαμε το όνομα τούτο. Αυτοί διέφεραν από ημάς εις την θρησκείαν, διότι επροσκυνούσαν τες πέτρες και τα ξύλα. Αφού ύστερα ήλθε στον κόσμο ο Χριστός, οι λαοί όλοι επίστευσαν εις το Ευαγγέλιό του, και έπαυσαν να λατρεύουν τα είδωλα. Δεν επήρε μαζί του ούτε σοφούς ούτε προκομμένους, αλλ' απλούς ανθρώπους, χωρικούς καί ψαράδες, και με τη βοήθεια του Αγίου Πνεύματος έμαθαν όλες τες γλώσσες του κόσμου, οι οποίοι, μολονότι όπου και αν έβρισκαν εναντιότητες και οι βασιλείς και οι τύραννοι τους κατέτρεχαν, δεν ημπόρεσε κανένας να τους κάμη τίποτα. Αυτοί εστερέωσαν την πίστιν.

Οι παλαιοί Έλληνες, οι πρόγονοί μας, έπεσαν εις την διχόνοια και ετρώγονταν μεταξύ τους, και έτσι έλαβαν καιρό πρώτα οι Ρωμαίοι, έπειτα άλλοι βάρβαροι καί τους υπόταξαν. Ύστερα ήλθαν οι Μουσουλμάνοι και έκαμαν ό,τι ημπορούσαν, δια να αλλάξη ο λαός την πίστιν του. Έκοψαν γλώσσες εις πολλούς ανθρώπους, αλλ' εστάθη αδύνατο να το κατορθώσουν. Τον ένα έκοπταν, ο άλλος το σταυρό του έκαμε. Σαν είδε τούτο ο σουλτάνος, διόρισε ένα βιτσερέ [αντιβασιλέα], έναν πατριάρχη, καί του έδωσε την εξουσία της εκκλησίας. Αυτός και ο λοιπός κλήρος έκαμαν ό,τι τους έλεγε ο σουλτάνος. Ύστερον έγιναν οι κοτζαμπάσηδες [προεστοί] εις όλα τα μέρη. Η τρίτη τάξη, οι έμποροι και οι προκομμένοι, το καλύτερο μέρος των πολιτών, μην υποφέρνοντες τον ζυγό έφευγαν, και οι γραμματισμένοι επήραν και έφευγαν από την Ελλάδα, την πατρίδα των, και έτσι ο λαός, όστις στερημένος από τα μέσα της προκοπής, εκατήντησεν εις αθλίαν κατάσταση, και αυτή αύξαινε κάθε ήμερα χειρότερα· διότι, αν ευρίσκετο μεταξύ του λαού κανείς με ολίγην μάθηση, τον ελάμβανε ο κλήρος, όστις έχαιρε προνόμια, ή εσύρετο από τον έμπορο της Ευρώπης ως βοηθός του ή εγίνετο γραμματικός του προεστού. Και μερικοί μην υποφέροντες την τυραννίαν του Τούρκου και βλέποντας τες δόξες και τες ηδονές οπού ανελάμβαναν αυτοί, άφηναν την πίστη τους και εγίνοντο Μουσουλμάνοι. Καί τοιουτοτρόπως κάθε ήμερα ο λαός ελίγνευε καί επτώχαινε.

Εις αυτήν την δυστυχισμένη κατάσταση μερικοί από τους φυγάδες γραμματισμένους εμετάφραζαν και έστελναν εις την Ελλάδα βιβλία, και εις αυτούς πρέπει να χρωστούμε ευγνωμοσύνη, διότι ευθύς οπού κανένας άνθρωπος από το λαό εμάνθανε τα κοινά γράμματα, εδιάβαζεν αυτά τα βιβλία και έβλεπε ποίους είχαμε προγόνους, τι έκαμεν ο Θεμιστοκλής, ο Αριστείδης και άλλοι πολλοί παλαιοί μας, και εβλέπαμε και εις ποίαν κατάσταση ευρισκόμεθα τότε. Όθεν μας ήλθεν εις το νου να τους μιμηθούμε και να γίνουμε ευτυχέστεροι. Και έτσι έγινε και επροόδευσεν η Εταιρεία.

Όταν αποφασίσαμε να κάμωμε την Επανάσταση, δεν εσυλλογισθήκαμε ούτε πόσοι είμεθα ούτε πως δεν έχομε άρματα ούτε ότι οι Τούρκοι εβαστούσαν τα κάστρα και τας πόλεις ούτε κανένας φρόνιμος μας είπε «πού πάτε εδώ να πολεμήσετε με σιταροκάραβα βατσέλα», αλλά ως μία βροχή έπεσε εις όλους μας η επιθυμία της ελευθερίας μας, και όλοι, και ο κλήρος μας και οι προεστοί και οι καπεταναίοι και οι πεπαιδευμένοι και οι έμποροι, μικροί και μεγάλοι, όλοι εσυμφωνήσαμε εις αυτό το σκοπό και εκάμαμε την Επανάσταση.

Εις τον πρώτο χρόνο της Επαναστάσεως είχαμε μεγάλη ομόνοια και όλοι ετρέχαμε σύμφωνοι. Ο ένας επήγεν εις τον πόλεμο, ο αδελφός του έφερνε ξύλα, η γυναίκα του εζύμωνε, το παιδί του εκουβαλούσε ψωμί και μπαρουτόβολα εις το στρατόπεδον και εάν αυτή η ομόνοια εβαστούσε ακόμη δύο χρόνους, ηθέλαμε κυριεύσει και την Θεσσαλία και την Μακεδονία, και ίσως εφθάναμε και έως την Κωνσταντινούπολη. Τόσον τρομάξαμε τους Τούρκους, οπού άκουγαν Έλληνα και έφευγαν χίλια μίλια μακρά. Εκατόν Έλληνες έβαζαν πέντε χιλιάδες εμπρός, και ένα καράβι μιαν άρμάδα...

Εγώ, παιδιά μου, κατά κακή μου τύχη, εξ αιτίας των περιστάσεων, έμεινα αγράμματος και δια τούτο σας ζητώ συγχώρηση, διότι δεν ομιλώ καθώς οι δάσκαλοι σας. Σας είπα όσα ο ίδιος είδα, ήκουσα και εγνώρισα, δια να ωφεληθήτε από τα απερασμένα και από τα κακά αποτελέσματα της διχονοίας, την οποίαν να αποστρέφεσθε, και να έχετε ομόνοια. Εμάς μη μας τηράτε πλέον. Το έργο μας και ο καιρός μας επέρασε. Και αι ημέραι της γενεάς, η οποία σας άνοιξε το δρόμο, θέλουν μετ' ολίγον περάσει. Την ημέρα της ζωής μας θέλει διαδεχθή η νύκτα του θανάτου μας, καθώς την ημέραν των Αγίων Ασωμάτων θέλει διαδεχθή η νύκτα και η αυριανή ήμερα. Εις εσάς μένει να ισάσετε και να στολίσετε τον τόπο, οπού ημείς ελευθερώσαμε· και, δια να γίνη τούτο, πρέπει να έχετε ως θεμέλια της πολιτείας την ομόνοια, την θρησκεία, την καλλιέργεια του Θρόνου και την φρόνιμον ελευθερία.

ΖΗΤΩ η 25η ΜΑΡΤΙΟΥ 1821 - βίντεο

Για όλους εσάς
τους απλούς Έλληνες πατριώτες,
που λυπάστε καθημερινά για
ότι συμβαίνει στο κράτος μας
από αυτούς που το καταδυναστεύονται


για όλους εσάς ετοιμάσαμε ένα όμορφο βιντεάκι
γιατί όλοι έχουμε ανάγκη να γεμίσουμε με
ΕΛΠΙΔΑ ΓΙΑ ΑΥΤΗ ΤΗ ΓΗ
ΤΗΝ ΠΟΤΙΣΜΕΝΗ ΜΕ ΑΙΜΑ
ΜΕ ΕΛΠΙΔΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΜΑΣ ΑΔΕΡΦΙΑ.

το ανεβάζουμε και σε σχετικά μικρή μορφή αρχείου (ακριβώς από κάτω)
Το διαθέτουμε και σε μεγάλο μέγεθος (λίογ πιο κάτω) με δυνατότητα προβολής σε γιγαντοοθόνες (εκδηλώσεις- γιορτές σχολείων κλπ).
Και τα δύο βίντεο είναι ΕΛΕΥΘΕΡΑ προς χρήση ή ακόμη και προβολή τους σε Youtube ακόμη και με το δικό σας λογότυπο στο τέλος
απλά δυναμώστε τα ηχεία!


σε μικρή μορφή: (για παρακολούθηση μέσω διαδικτύου):




Αφιερώνεται
στα αγνά παλικάρια των αυτόνομων εθνικών παρατάξεων

της ΠΕΟΦ στη Θεσσαλονίκη
του ΔΡΑΣΙΣ-ΚΕΣ στην Αθήνα

του ΜΕΤΩΠΟΥ στην Αγγλία και
της ΑΦΕπαλξης στην Κύπρο.

Τα αποτελέσματα των μέχρι τώρα φοιτητικών εκλογών σε Κύπρο και Αγγλία ήταν θριαμβευτικά. Οι φοιτητές γύρισαν την πλάτη στην ομοσπονδία και στις κομματικές παρατάξεις και διπλασίασαν τα ποσοστά των αυτόνομων αντιομοσπονδιακών φοιτητικών φωνών. Ευχόμαστε ολόψυχα ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ και στους υπόλοιπους!


σε μεγάλη μορφή: (για κατέβασμα-βιντεοπροβολές κλπ)

Το βρακί της Κατερίνας (Η διζωνική, το δημοψήφισμα και οι κόκκινες γραμμές)

(ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΟΥ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗ, ΒΡΥΞΕΛΛΕΣ, για την εφημερίδα Σημερινή)

Αυτό που σήμερα κατανοεί ο πολίτης είναι ότι η λύση της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας θα χαρακτηρίζεται από αποκλίσεις από το κοινοτικό κεκτημένο


Την περίοδο της ελληνικής επαναστάσεως, όταν -όπως θα έλεγαν οι σημερινοί προοδευτικοί και εκσυγχρονιστές- οι... εθνικιστές Έλληνες ξεσηκώνονταν εναντίον του Τούρκου κατακτητή, ο οπλαρχηγός Γεώργιος Καραϊσκάκης θεωρούσε τη στάση ενός εκάστου των πολεμιστών του συνταυτισμένη με την τιμή και την αξιοπρέπεια των Ελλήνων.
Γι’ αυτό και είχε εφαρμόσει, εκτός των άλλων, έναν πρωτότυπο τρόπο για να τιμωρεί όσους δείλιαζαν στη μάχη. Τους φορούσε, παρότι άντρες, το βρακί της Κατερίνας, μιας από τις πολλές προφανώς ερωμένες του. Βεβαίως, από το ‘21 μέχρι σήμερα έχουν περάσει πολλά χρόνια.

Η επανάσταση των Ελλήνων ανήκει στην Ιστορία. Οι κώδικες, όμως, αξιών και ηθικής και η αποστροφή του εξευτελισμού είναι διαχρονικές, και δεν αντανακλούν μόνο στο πεδίο τη μάχης, αλλά και στην καθημερινή μας ζωή. Δεν αφορούν μόνο στους Έλληνες, αλλά όλους του λαούς.

Και στη διπλωματία, της οποίας η άσκηση στη δική μας περίπτωση είναι πρωτίστως συνυφασμένη με τη λύση του Κυπριακού. Στο πλαίσιο αυτή της διπλωματίας κυριαρχεί η περί της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας λύση, η οποία εμφανίζεται προς την κοινή γνώμη ως λύση εφικτή και ρεαλιστική. Ως ένας έντιμος συμβιβασμός. Αυτή είναι η αλήθεια ή μήπως τα πράγματα είναι διαφορετικά;

Διαρκούντος του προεκλογικού, πέραν του παραμυθιάσματος, το επιτελείο του Δ. Χριστόφια και πιο συγκεκριμένα ο κ. Νίκος Κατσουρίδης και ο κ. Άντρος Κυπριανού είπαν αλήθειες για τη μορφή της λύσης. Ακόμη και γι’ αυτήν τη διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία. Ο κ. Κυπριανού όπως και ο κ. Κατσουρίδης ορθώς τόνισαν ότι είναι άλλο πράγμα η ομοσπονδία και το ενωμένο κράτος, και άλλο πράγμα το ενιαίο κράτος. Το ένα αποτελείται στη δομή του από πέραν της μίας πολιτείες, και το άλλο από μια και μόνο πολιτεία. Το παράδοξο είναι άλλο. Ότι ο κ. Κυπριανού όπως και ο κ. Αναστασιάδης θεωρούν ότι η λύση του ενιαίου κράτους, όπως είναι η Κυπριακή Δημοκρατία, το μόνο αναγνωρισμένο κράτος στην Κύπρο, οδηγεί προς τη διχοτόμηση. Και ότι η ανατροπή της διχοτόμησης μπορεί να προκύψει μέσω της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας, που είναι προϊόν της εισβολής.
Επί τούτου επισημαίνουμε τα εξής: Η διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία, όπως την καθόρισαν Τούρκοι και Βρετανοί, δεν ανατρέπει αλλά νομιμοποιεί τα τετελεσμένα της εισβολής. Δηλαδή, νομιμοποιεί το γεωγραφικό, διοικητικό και πληθυσμιακό διαχωρισμό της Κύπρου, ο οποίος προέκυψε από την παράνομη τουρκική εισβολή του 1974. Είναι άλλωστε οι ίδιοι οι Τούρκοι που καθόριζαν προ του '74 ότι η διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία ήταν συνώνυμη της διχοτόμησης. Ακόμη και τώρα για διαπραγματευτικούς λόγους υποστηρίζουν -όπως και πριν από το σχέδιο Ανάν- τη λύση των δυο κρατών, γνωρίζοντας ότι μέσω των διατάξεων μιας διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας, μπορούν να επιτύχουν τη λύση των «δυο συνιστώντων κρατών», τα οποία μεταξύ τους θα συνυπάρχουν μέσω χαλαρών δεσμών.

Εγείρεται όμως και ένα άλλο ερώτημα: Εφόσον είναι εφικτή η δικοινοτική διζωνική ομοσπονδία, γιατί δεν έχει συμφωνηθεί μέχρι σήμερα; Όσες φορές έχει κληθεί ο λαός, είτε την περίοδο της Δέσμης Ιδεών Γκάλι είτε μέσω του σχεδίου Ανάν, είπε όχι. Και οι τάσεις που υπάρχουν προς τη διχοτόμηση είναι διότι όχι μόνο το ΑΚΕΛ, αλλά και ο ΔΗΣΥ και σχεδόν το σύνολο του κομματικού σκηνικού, ακόμη και ο Πρόεδρος Παπαδόπουλος, δεν έχουν καταθέσει ενώπιον του λαού μια εναλλακτική πρόταση, για την οποία να κατανοεί ο πολίτης ότι δεν πρόκειται να είναι μια άλλη μορφή διχοτόμησης. Ένα άλλα πολιτειακό πείραμα.

Αυτό που σήμερα κατανοεί ο πολίτης είναι ότι η λύση της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας θα χαρακτηρίζεται με αποκλίσεις από το κοινοτικό κεκτημένο. Ταυτοχρόνως, δεν θα στηρίζεται, όπως -ειλικρινώς και ορθώς- είπε ο κ. Κατσουρίδης, στη δημοκρατική αρχή «ένας άνθρωπος μία ψήφος»!
Οι Τ/κ θα έχουν πολιτική ισότητα, η οποία θα στηρίζεται στην εξής πρακτική: Είτε οι ψήφοι τους θα μετρούν περισσότερο από τις δικές μας για να εξισορροπηθεί η αριθμητική πλειοψηφία των Ε/κ με την αριθμητική μειοψηφία των Τ/κ, είτε θα μετρά κάθε δική μας ψήφος λιγότερο από εκείνην του κάθε Τ/κ. Και έχει δίκαιο ο κ. Κατσουρίδης ότι στη διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία, όπως την καθόρισαν Βρετανοί και Τούρκοι και όπως την αποδέχθηκε το Εθνικό Συμβούλιο το ‘89 και στη συνέχεια, δεν θα στηρίζεται στην αρχή «ένας άνθρωπος μια ψήφος». Όπως δεν θα κατοχυρώνει πλήρως τα ανθρώπινα και ατομικά δικαιώματα. Και η ελευθερία διακίνησης και αυτή της εγκατάστασης, όπως και το δικαίωμα της περιουσίας θα είναι ακρωτηριασμένα. Εάν δεν είναι έτσι τα πράγματα και θα είναι αλλιώς, τότε οι Ε/κ θα μπορούν να κυβερνούν και το νότιο και το βόρειο «συνιστών κράτος». Ορθά είπε ο κ. Κατσουρίδης, ασκώντας κριτική προς τον Πρόεδρο Παπαδόπουλο, ότι εάν δεν πιστεύει στις δυο εθνικές ζώνες και κατ΄ επέκταση πολιτείες, τότε με την πολιτική του ανατρέπει και τη δικοινοτικότητα και τη διζωνικότητα. Όμως, εάν αυτή είναι η πολιτική του Προέδρου, τότε είναι και ο Πρόεδρος ορθός. Όχι μόνο επειδή δεν αποδέχεται μια λύση ρατσιστικών και φυλετικών διαχωρισμών, αλλά και επειδή, όπως τον κατηγορούν και οι Τούρκοι και ο κ. Φερχόιγκεν, δεν πιστεύει στη διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία, αλλά τη χρησιμοποιεί κατ’ όνομα, για να οδηγήσει τη λύση προς ένα ενιαίο στη ουσία αποκεντρωτικού χαρακτήρα κράτος. Μια παραλλαγή της Ζυρίχης και όχι του σχεδίου Ανάν. Θα είμαστε τυχεροί αφενός εάν ευσταθούν οι σε βάρος του Προέδρου κατηγορίες και εάν ο Πρόεδρος, στην περίπτωση επανεκλογής του, έχει τη στρατηγική εκείνη για να υλοποιήσει μια τέτοια πολιτική. Διαφορετικά, θα οδηγηθούμε στο ίδιο αποτέλεσμα: Στη διχοτόμηση. Είτε αυτή θα είναι η υφιστάμενη de facto είτε αυτή θα είναι de jure διχοτόμηση, με τη διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία που πήρε μεν πολιτειακή μορφή, αλλά απορρίφθηκε μέσω του σχεδίου Ανάν.

Μας αφαιρούν το δικαίωμα διαπραγμάτευσης

ΟΙ ΨΗΦΟΦΟΡΟΙ του ΑΚΕΛ και του ΔΗΣΥ και του ΔΗΚΟ και της ΕΔΕΚ και του ΕΥΡΩΚΟ και των Οικολόγων, στη συντριπτική τους πλειοψηφία, δεν μπορούν να αποδεχθούν μιαν αντιδημοκρατική λύση. Εφόσον είναι, λοιπόν, τόσο βέβαιοι οι υποστηρικτές της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας, ότι δηλαδή ο λαός μας είναι αυτή τη μορφή λύσης που θέλει, ας τη θέσουν σε δημοψήφισμα. Για να έχουν πλέον την πλήρη πολιτική νομιμοποίηση. Για να ξέρουμε και εμείς και αυτοί πού πατούμε και πού πηγαίνουμε. Γιατί δεν τολμούν; Για να δοθεί τέλος στην επί του θέματος συζήτηση. Ούτε τη διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία δεν τολμούν να δεσμευτούν οι υποψήφιοι Πρόεδροι να θέσουν σε δημοψήφισμα, ούτε και τις κόκκινες γραμμές αξιοπρεπούς λύσης καθορίζουν ρητώς. Πώς, λοιπόν, να γίνει λόγος για καθορισμό των κόκκινων γραμμών, όταν η πολιτική μας ηγεσία δεν συμφωνεί για το περιεχόμενο της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας; Πώς να εξευρεθεί μιας τέτοιας μορφής λύση, όταν διαφορετικά την εννοούμε εμείς και διαφορετικά οι Τούρκοι. Και πώς μπορεί να αισιοδοξούμε για βελτίωση της αξιοπιστίας και της αξιοπρέπειας της δημοκρατικής μας ζωής, όταν η διεκδίκηση του ελάχιστου -δηλαδή η υιοθέτηση με τη λύση του Κυπριακού ενός πολιτειακού συστήματος στο οποίο θα είναι κατοχυρωμένη η πλήρης εφαρμογή των στοιχειωδών δημοκρατικών και ευρωπαϊκών δικαιωμάτων- χαρακτηρίζεται ως επικίνδυνος μαξιμαλισμός. Ακόμη και αυτή η δημοκρατική λύση και η ανατροπή των τετελεσμένων της εισβολής χαρακτηρίζεται εθνικισμός, που θα οδηγήσει δήθεν στη διχοτόμηση! Και οι ίδιοι που προβάλλουν αυτούς τους ισχυρισμούς ξεχνούν ότι με τη στάση τους διευκολύνουν διαπραγματευτικά αλλά και ουσιαστικά την εις βάρος μας επιβολή των τουρκικών μαξιμαλιστικών στόχων. Μας αφαιρούν το δικαίωμα διαπραγμάτευσης, αλλά και μιας αξιοπρεπούς λύσης, που θα προκύψει από μια διπλωματική μάχη, κατά την οποία όσο αυστηρός και αν μπορούσε να ήταν ο Καραϊσκάκης, δεν θα τολμούσε να εισηγηθεί στον ιστορικό του μέλλοντος να μας φορέσει... το βρακί της Κατερίνας!