Κρυπτοχριστιανοί στην Τουρκία τιμούνε τον Αγ.Γεώργιο

ΕΝΩ ΟΙ ΕΓΧΩΡΙΟΙ ΕΚΚΛΗΣΙΟΜΑΧΟΙ ΕΞΑΠΟΛΥΟΥΝ ΤΗ ΜΙΑ ΕΠΙΘΕΣΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ,ΣΤΗ ΓΕΙΤΟΝΙΚΗ ΧΩΡΑ ΑΛΛΟΘΡΗΣΚΟΙ ΚΑΙ ΚΡΥΠΤΟΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ ΣΥΡΡΕΟΥΝ ΣΤΗΝ ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΗ ΕΙΚΟΝΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΤΟΥ ΚΟΥΔΟΥΝΑ,ΔΙΠΛΑ ΣΤΗΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ-ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΣΕΒΑΣΜΟΥ ΚΑΙ ΠΙΣΤΗΣ ΑΠΟ...ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΟΥΣ!!!


Αυτό που γίνεται κάθε χρόνο 23 Απριλίου,δηλαδή του Αγίου Γεωργίου,στην Τουρκία,δεν μπορεί παρά να χαρακτηρισθεί ως ενα "σύγχρονο θαύμα":διότι πώς αλλιώς να αποκαλέσει κανείς τον συνωστισμό δεκάδων χιλιάδων Τούρκων,που περιμένουν ατελείωτες ώρες προκειμένου να προσκυνήσουν την θαυματουργή εικόνα του Αγίου Γεωργίου του Κουδουνα,δίνοντας παράλληλα σημειώματα με τις παρακλήσεις τους!

Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει και το δημοσίευμα των "Νεων" σχετικά με το θέμα,«και να χιόνιζε, εγώ πάλι θα ερχόμουν στον Αϊ-Γιώργη σήμερα», μου λέει η Σεμά. Είναι μουσουλμάνα, πιστεύει στον Αλλάχ αλλά και στα θαύματα του ΑϊΓιώργη του Κουδουνά! Πέρσι του ζήτησε σπίτι και της το έδωσε! Κάθε χρόνο στις 23 Απριλίου χιλιάδες Τούρκοι συνωστίζονται στην Πρίγκηπο και κάνουν την ευχή τους στον Άγιο.

Η Σεμά μοίραζε ζάχαρη στην έξοδο της εκκλησίας. «Ήρθα εδώ για να τον ευχαριστήσω», μου λέει.

Πρώτη φορά άκουσε για τον θαυματουργό άγιο στην τουρκική τηλεόραση πέρσι. Είδε τις ουρές των Τούρκων που περίμεναν έξω από την εκκλησία με τις ώρες για να ανάψουν ένα κερί και να κάνουν την ευχή τους. Ήταν 23 Απριλίου, αλλά αποφάσισε να πάει έστω και την άλλη μέρα. «Είναι θέμα πίστης. Ο άγιος με άκουσε και πραγματοποίησε την ευχή μου», μου λέει η Σεμά. Θα πάει και του χρόνου για να κάνει μια άλλη ευχή. Και μέχρι τότε θα διαβάσει στα τουρκικά την Καινή Διαθήκη που της έδωσαν κάποιοι προτεστάντες έξω από το μοναστήρι.

«Θέλω να μάθω για τη θρησκεία του άλλου», μου λέει η Σεμά.

Στην πλειονότητά του το μουσουλμανικό ποίμνιο του ΑϊΓιώργη του Κουδουνά αποτελείται από γυναίκες με βαθιά πίστη.

Ακόμη και μαντιλοφορούσες ξεχώριζες στην εκκλησία να προσεύχονται με τις παλάμες ανοιχτές προς τον ουρανό, όπως ακριβώς οι μουσουλμάνοι. Ανηφορίζοντας για το μοναστήρι έβλεπα γυναίκες να ανεβαίνουν ξετυλίγοντας κλωστή μέχρι την είσοδο της εκκλησίας. «Τι σημαίνει η κλωστή;», ρώτησα μία από αυτές. Με κοίταξε στα μάτια και γύρισε αμέσως το πρόσωπό της αλλού. Ύστερα πλησίασα μια άλλη που κρατούσε λάδι. «Θα το πάτε στον άγιο;», τη ρώτησα. Σάστισα όταν είδα ότι και εκείνη έκανε το ίδιο. Με κοίταξε και γύρισε το πρόσωπό της αλλού. Μια κυρία που κατέβαινε από το μοναστήρι μου εξήγησε. «Ούτε κι εσείς δεν πρέπει να μιλάτε όσο ανεβαίνετε. Μπορείτε να μιλήσετε μόνο στην επιστροφή. Όταν πια θα έχετε αφήσει την ευχή πίσω». Κοίταξα γύρω μου. Όλοι ανέβαιναν βουβοί προς τον Αϊ-Γιώργη!

Σε ενα ακομα αρθρο(εφημ.Καθημερινή) που αξιζει να διαβασετε,αυτο της γνωστης δημοσιογραφου Μαγιας Τσοκλη,αναφερονται τα εξης:

"Αποφάσισα λοιπόν, χωρίς καλά καλά να ξέρω την απόσταση, να πάω στον Αη Γιώργη τον Κουδουνά με τα πόδια. Δίπλα στο χώρο όπου σταθμεύουν τα παετόνια, βρήκα την εκκλησία της Παναγίας. Ηταν Μεγάλη Τετάρτη. Τη λειτουργία παρακολουθούσαν πέντε άτομα από τους σαράντα Ρωμιούς που ζουν μόνιμα στο νησί και να σκεφτεί κανείς ότι στις αρχές του 20ού αιώνα η Ρωμιοί της Πριγκήπου έφταναν τις 15.000… Μετά το αντίδωρο, ρώτησα μια κυρία για το προσκύνημα των μουσουλμάνων στον Αη Γιώργη τον Κουδουνά. «Εντύπωση με κάνει, παιδί μου», μου είπε, «αυτό το κακό τα τελευταία 15 χρόνια έγινε. Στο δικό μας τον καιρό, πού τέτοια πράγματα. Μόνο εμείς οι Ορθόδοξοι πηγαίναμε στον Αη Γιώργη… Πώς μαζεύτηκαν αυτοί τώρα; Δεν είδες τι πουλάνε: κουδούνια και χρυσά κλειδιά για να ανοίγουν σπίτια. Πήγες να δεις; Από κάτω μέχρι πάνω κάνουν ολόκληρους μακαράδες από κλωστή. Τι να πω δεν ξέρω…», συμπλήρωσε."

Οσοι εχουν επισκεφθει την Πολη,θα εχουν διαπιστωσει την υπαρξη πολλων "Τουρκων",οι οποιοι μιλανε απταιστα ελληνικα,φορανε κρυφα σταυρους και στα σπιτια τους διατηρουν βυζαντινες εικονες:ειναι οι λεγομενοι "κρυπτοχριστιανοι",που υπο το φοβο των...Ιουδαιων,κρατανε κρυφη,αλλα ζωντανη την πιστη τους.Πολλοι απο αυτους,ειναι Ελληνες Κωνσταντινουπολιτες,που προτιμησαν να εξισλαμισθουν για τα ματια του κοσμου,προκειμενου να μην εγκαταλειψουν την αγαπημενη τους Πολη,κατα τις φοβερες διωξεις Χριστιανων το 1955.

Αλλοι-κι εδω ειναι το σημαντικο θεμα-ειναι Τουρκοι,οι οποιοι εγιναν Χριστιανοι εν κρυπτω,ειδικα τα τελευταια χρονια:οι πωλησεις της Αγιας Γραφης ΣΤΑ ΤΟΥΡΚΙΚΑ αγγιξαν τα 8.000.000 (!!!) περυσι,ενω ειναι κοινη η πεποιθηση,ακομα και αναμεσα στους φανατικοτερους μουσουλμανους,οτι οι χριστιανοι πολλαπλασιαζονται συνεχως!

Κι ενω αυτα γινονται στη γειτονικη χωρα,εμεις εδω,κλεισμενοι στη μιζερια της αθειας,του υλισμου,του γραικυλισμου και της στειρας αντιδραστικοτητας,συνεχιζουμε να βριζουμε οτιδηποτε ιερο και οσιο,με...ξεχωριστη ειδικευση τελευταια σε ο,τι αφορα το Αγιον Ορος!!!

http://hellas-orthodoxy.blogspot.com/2009/04/blog-post_28.html

Σημείωση blogger: Οι Πομάκοι (που κατοικούν στην ελληνική ορεινή Θράκη και είναι μουσουλμάνοι στο θρήσκευμα), τιμούνε και αυτοί την συγκεκριμένη ημέρα του Αγίου Γεωργίου (23 Απριλίου αλλά με το παλαιό ημερολόγιο που πέφτει 2 περίπου εβδομάδες αργότερα). Μία ακόμη ένδειξη ότι πρόκειται για χριστιανικούς ορθόδοξους πληθυσμούς που εκτουρκίστηκαν βίαια στα χρόνια της τουρκοκρατίας, αλλά που έχουν κρατίσει κάποια χριστιανικά έθιμα (πχ σταύρωμα του ψωμιου, το σχήμα του σταυρού σχεδιασμένο στα πετρόκτιστα γεφύρια κλπ). Επίσης υπάρχουν τουλάχιστον 4 απόκρημνα σημεία στα Πομακοχώρια για τα οποία οι ντόπιοι (Πομάκοι) επιβεβαιώνουν ότι "από εδώ έπεσαν κοπέλες για να μην αλλάξουν την πίστη τους και να μην πέσουν στα χέρια των Τούρκων". Απλά οι Πομάκοι δεν μπορούνε να παραδεχθούνε ότι αυτές οι κοπέλες ήταν Πομάκες. Ποιές άλλες κοπέλες όμως θα μπορούσαν να κατοικούνε στα μέρη αυτά? Αφού όλη η περιοχή κατοικείται ΜΟΝΟΝ από Πομάκους;;

Θα πρέπει επίσης να επισημάνουμε την προσπάθεια των Προτεσταντών να εκμεταλλευτούν τα θαύματα του Αγίου Γεωργίου στην Τουρκία.
Αλλά και προφητείες (Αγ.Κοσμά) ότι το ένα τρίτο των Τούρκων θα εκχριστιανισθεί (κάτι που θα ακουγόταν τελείως ουτοπικό πριν λίγα μόλις χρόνια)

πρόσκληση σε ΔΕΙΠΝΟ

άλλο ένα Πάσχα
μία ακόμη Μεγάλη Εβδομάδα

με τη σκέψη να περιορίζεται σε ότι την κατευθύνουν τα ΜΜΕ: στην οικονομική κρίση και στην καλοπέραση μέσω της απόκτηση σπιτιών, αυτ/των, και λοιπών υλικών αγαθών.
Καμιά γιορτή-αργία να μεσολαβεί για να σπάει κάπως την πλήξη μας.

Θα βάψουμε και τα κόκκινα αυγά, και το αρνάκι στη σούβλα
και λίγο στην εκκλησία, έτσι 'για το καλό'
ενίοτε και λίγο συναίσθημα την Μ.Πέμπτη ή την Μ.Παρασκευή από αυτό που δεν προλαβαίνουμε να νοιώσουμε κ να ζήσουμε με τις ασχολίες μας.

Ακολουθεί μια πρόσκληση σε ΔΕΙΠΝΟ.
Θερμή παράκληση, σχεδόν ΙΚΕΣΙΑ

να μην την απορρίψουμε

Σας φώναξα, λέει ο βασιλιάς, γιατί είχα στρώσει στο τραπέζι μου το πιο λευκό λινό και είχα για σας μέλι και γάλα. Σας φώναξα γιατί ήσασταν οι καλύτεροι φίλοι μου και λαχτάρησα να φάω μαζί σας. Δεν κράτησα τίποτα για άλλον κανέναν. Όλα τα φύλαξα για σας. Μα εσείς δεν ήρθατε.

Και βρήκατε τόσο ασήμαντες δικαιολογίες που δεν ήρθατε κι εγώ σας άκουγα κι αναρωτιόμουν γιατί όλες οι έγνοιες που πάντοτε θα σας απασχολούν, να είναι πιο σπουδαίες από το δείπνο που θα μοιραζόμασταν.

Είχα αγοράσει το καλύτερο κρασί, τα πιο αρωματικά τριαντάφυλλα, τα απαλότερα μαξιλάρια. Και σας περίμενα. Χρόνια σας περίμενα. σας καλώ χρόνια. Ποτέ δεν έρχεστε. Πάντα κάτι επείγον προέχει. Πάντα κάτι με παρακάμπτει, με σβήνει, με εξαφανίζει από τις ζωές σας. Κι οι ζωές σας τρέχουν αλλού. Εκεί που τρέχει η ζωή κάθε μέρα.
Θα ΄θελα να σηκώσω το χέρι μου κι αυτό το αλλοπρόσαλλο ποτάμι να πάψει να κυλά. Να κατεβάζει σκουπίδια, κλαριά, ψόφια ζώα, τα χρόνια που χάνονται. Θα ΄θελα αυτό το ποτάμι να σταματήσει στο άκουσμα του αυλού που θα παίξει απόψε στο τραπέζι μου.

Γι΄ αυτό σας κάλεσα, για ν΄ αλλάξω τη ροή της ζωής σας, μ΄ ένα αγκάλιασμα. Είχα πολλά να σας πω καθώς θα τρώγαμε, που ξέρω πώς θα ΄καναν τα μάτια σας να λάμπουν. Γιατί προτιμάτε να είναι σβησμένα τα μάτια σας; Νομίζω δεν θα σας ξαναπαρακαλέσω ποτέ πια.

Αντίθετα θ΄ ανοίξω τις πόρτες μου διάπλατες να μπει ο οποιοσδήποτε. Θα κατακλύσουν το σπίτι μου πλάσματα παράξενα και παραγνωρισμένα. Ίσως μάλιστα και πλάσματα που δεν είχα φανταστεί, γιατί έκανα το λάθος, εσάς να θεωρώ εκλεκτούς. Τώρα δεν περιμένω πια τίποτα από τους εκλεκτούς. Βλέπω τους άλλους να έρχονται. Το βλέμμα τους είναι τόσο κουρασμένο που ντρέπομαι. Σκέφτομαι πώς θα τους είχα στερήσει για χάρη σας το καλύτερο κρασί μου. Πώς ήμουν έτοιμος να ρίξω τα Άγια στα σκυλιά και τα μαργαριτάρια στους χοίρους.
Εκείνοι που έρχονται τώρα, δεν ζητάνε τίποτα. Τα μάτια τους κοιτάνε ταπεινά όλα όσα είναι απλωμένα πάνω στο τραπέζι και τα χέρια τους μένουν κρεμασμένα στα πλευρά τους.
Τούς παρακαλώ να καθίσουν και κάθονται. Όλοι κάθονται. Και τότε βλέπω πώς μένουν άδειες τόσες και τόσες θέσεις. Τρέχω στις τέσσερις γωνιές του ορίζοντα και φωνάζω: "υπάρχει κι άλλος χώρος. Ελάτε όλοι σας".
Και ξαφνικά εμφανίζονται μυριάδες, που είναι ένα με τις σκιές και πλησιάζουν δειλά και καταφθάνουν και συμπληρώνεται το τραπέζι μου και δεν λείπει κανένας.

Έξω από σας.
Εσάς που δεν θυμάμαι πια το πρόσωπό σας κι αισθάνομαι πώς ποτέ δεν σας γνώρισα.

Τά παραπάτω είναι μικρό απόσπασμα από το βιβλίο της Ελεωνόρας Σταθοπούλου, 'Εκείνος' που κυκλοφόρησε το 2006 από τις εκδόσεις Οδός Πανός.

23 Μαΐου 1977-1996 - Η ζωή και η θυσία ενός ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΑ. Αποκεφαλίστθηκε 19 ετών αρνούμενος να βγάλει το Σταυρό από το λαιμό του

Νεομάρτυς Ευγένιος Ροντιόνωφ

Μαρτύρησε στις 23 Μαΐου 1996

---

Ο Άγιος Νεομάρτυρας Ευγένιος Ροντιόνωφ γεννήθηκε στις 23 Μαΐου 1977 κοντά στη Μόσχα-και συγκεκριμένα στο χωριό Κουρίλοβο, στην περιοχή της πόλεως Παντόλσκ-. Ήταν το μοναδικό παιδί της οικογένειας και βαπτίστηκε Ορθόδοξος Χριστιανός κατά την παιδική του ηλικία. Η μητέρα του ονομάζεται Λιουμπόβ (=αγάπη) Βασίλιεβνα.


Το 1989 η γιαγιά του πήρε τον μικρό Ευγένιο και τον πήγε στην Εκκλησία, για να εξομολογηθεί για πρώτη φορά και να μεταλάβει των αχράντων μυστηρίων. Ο ιερέας πρόσεξε ότι το παιδί δε φορούσε Σταυρό και κατά τη διάρκεια της εξομολόγησης του φόρεσε ένα Σταυρό, τον οποίο ο μικρός Ευγένιος δεν τον έβγαλε ποτέ από πάνω του· μάλιστα, έφτιαξε ένα χονδρό κορδόνι και τον πέρασε εκεί. Η μητέρα του, όταν είδε ότι φορούσε Σταυρό, τον προέτρεψε να τον βγάλει, διότι, όπως είπε, θα τον περιγελάσουν οι συμμαθητές του. Ο Ευγένιος δεν απάντησε, αλλά και δεν την υπάκουσε.

Όταν τελείωσε τις σπουδές του το 1994, εργάστηκε ως επιπλοποιός, επάγγελμα που του απέφερε πολλά έσοδα.
Στις 25 Ιουνίου του 1995 παρουσιάστηκε στο Στρατό και μετά τη βασική του εκπαίδευση, στις 13 Ιανουαρίου του 1996, τοποθετήθηκε στα συνοριακά φυλάκια Τσετσενίας-Ηγκουερίνας. Ακριβώς ένα μήνα μετά, στις 13 Φεβρουαρίου του 1996, αιχμαλωτίστηκε. Η αιχμαλωσία έγινε ως εξής: η στρατιωτική υπηρεσία έστειλε τέσσερις στρατιώτες-μεταξύ των οποίων και τον Ευγένιο-να κάνουν ελέγχους στα αυτοκίνητα που διέρχονταν από ένα συγκεκριμένο δρόμο. Δυστυχώς, οι αρμόδιοι έστειλαν τους στρατιώτες χωρίς να υπάρχει καμιά προηγούμενη οργάνωση (δεν υπήρχε καν φωτισμός) και καμιά ασφάλεια. Από αυτόν το δρόμο περνούσαν πολύ συχνά Τσετσένοι μεταφέροντας όπλα, αιχμαλώτους και ναρκωτικά. Τη νύχτα εκείνη πέρασε από εκείνο το δρόμο ένα ασθενοφόρο. Όταν οι στρατιώτες το σταμάτησαν για έλεγχο, ξαφνικά μέσα από αυτό πετάχτηκαν πάνω από δέκα Τσετσένοι, πολύ καλά οπλισμένοι. Ακολούθησε συμπλοκή και οι Τσετσένοι συνέλαβαν και τους τέσσερις στρατιώτες. Αυτό έγινε στις 3 τη νύχτα. Στις 4 η ώρα ήρθαν άλλοι στρατιώτες για αλλαγή φρουράς· φυσικά δεν τους βρήκαν και κατάλαβαν αμέσως τι είχε συμβεί. Μετά από λίγες μέρες η υπηρεσία του στρατού ενημέρωσε τους γονείς των στρατιωτών για την εξαφάνισή τους. Η μητέρα του Ευγένιου κατάλαβε ότι δεν πρόκειται για εξαφάνιση, αλλά για αιχμαλωσία, και πήγε με κίνδυνο της ζωής της στην Τσετσενία, για να βρει το παιδί της. Έφτασε στην πόλη Χαγκαλά και μετά από πολλές προσπάθειες ήρθε σε επαφή με τους αρχηγούς διαφόρων αντάρτικων ομάδων της Τσετσενίας προσπαθώντας να μάθει για την τύχη του Ευγένιου, διότι γνώριζε ότι οι Τσετσένοι δε σκοτώνουν αμέσως τους αιχμαλώτους, αλλά περιμένουν μήπως πάρουν λίτρα και τους ελευθερώσουν. Οι ίδιοι οι Τσετσένοι της είπαν ότι ο γιος της ζούσε, αλλά ήταν αιχμάλωτος και σιώπησαν με νόημα προσπαθώντας να υπολογίσουν πόσα χρήματα μπορούσαν να αποσπάσουν από αυτήν. Εκείνον τον καιρό ένας ζωντανός στρατιώτης αιχμάλωτος στοίχιζε 10.000 δολάρια, ενώ ένας αξιωματικός 50.000. Όταν κατάλαβαν ότι δεν πρόκειται να κερδίσουν αρκετά χρήματα, αποφάσισαν να τον σκοτώσουν. Η μητέρα του πήγε παντού για να τον ψάξει, πέρασε από χωριά, από δρόμους με νάρκες, από μέτωπα συγκρούσεων, γνώρισε πολλούς αξιωματικούς Τσετσένους και, όπως η ίδια λέει, «πέρασα από όλους τους κύκλους του άδη».

Από την πρώτη μέρα της αιχμαλωσίας του Ευγένιου, που διήρκησε 100 ημέρες, οι αντάρτες, επειδή είδαν ότι φοράει Σταυρό, προσπάθησαν να τον κάμψουν ψυχικά, ώστε να καταφέρουν-αν ήταν δυνατό-να τον αναγκάσουν να αρνηθεί την πίστη του, να βγάλει το Σταυρό, να γίνει μουσουλμάνος και να τον κάνουν δήμιο και φονιά των άλλων Ρώσων αιχμαλώτων. Ο Ευγένιος, βέβαια, αρνήθηκε όλες τις προτάσεις και, παρά τους συνεχείς ξυλοδαρμούς, τα πάμπολλα βασανιστήρια και τις υποσχέσεις ότι θα ζήσει αν βγάλει το σταυρό του, δεν μπόρεσαν να τον κάμψουν.

Αργότερα, οι ίδιοι οι αρχηγοί των ανταρτών είπαν στη μητέρα του: «εάν ο γιος σου γινόταν σαν ένας από εμάς, δε θα τον αδικούσαμε».
Στις 23 Μαΐου του 1996, δηλαδή την ημέρα των γενεθλίων του, πήραν τους τέσσερις αιχμαλώτους στρατιώτες, μεταξύ των οποίων και τον Ευγένιο, για να τους σκοτώσουν. Πρώτα σκότωσαν τους τρεις συναιχμαλώτους του. Έπειτα, πρότειναν για τελευταία φορά στον Ευγένιο να βγάλει το Σταυρό λέγοντας ότι «ορκιζόμαστε στον αλλάχ ότι θα ζήσεις». Ο Ευγένιος και πάλι αρνήθηκε και τότε υπέστη το φρικτό του μαρτύριο. Τον έσφαξαν με μαχαίρι κόβοντας εντελώς το κεφάλι του, αλλά δεν τόλμησαν να βγάλουν το Σταυρό από το λαιμό του. Τον έθαψαν μεν με το σταυρό, αλλά χωρίς το κεφάλι.

Τελικά, η μητέρα του βρήκε τον Ευγένιο μετά από εννέα μήνες. Και πάλι ζήτησαν οι Τσετσένοι 4000 δολάρια για να της δώσουν το λείψανο. Της έδωσαν και βιντεοκασέτα με το μαρτύριο του γιου της και της διηγήθηκαν οι ίδιοι την πορεία της αιχμαλωσίας του και τα βασανιστήρια.

Η μητέρα του Ευγένιου πούλησε το διαμέρισμά της και ό,τι άλλο μπορούσε-μέχρι και ρούχα-για να μπορέσει, αφενός μεν να δώσει τα λίτρα, αφετέρου δε να ανταπεξέλθει στα έξοδα εκταφής, ειδικού φέρετρου, μεταφοράς κλπ., τα οποία δεν ήταν και λίγα.

Τελικά στις 20 Νοεμβρίου του 1996 μετέφερε το λείψανο στο χωριό τους και το έθαψε στο κοιμητήριο. Μετά από λίγες μέρες ο πατέρας του Ευγένιου πέθανε δίπλα στο μνήμα από τη λύπη του.

Αμέσως, σε διάφορες περιοχές της Ρωσίας ο άγιος μάρτυρας Ευγένιος άρχισε να εμφανίζεται και να κάνει θαύματα. Παρακάτω παραθέτουμε ορισμένες μαρτυρίες και θαυμαστές επεμβάσεις:
Ένα κοριτσάκι που έμενε σε Ορθόδοξο ορφανοτροφείο διηγήθηκε ότι της εμφανίστηκε κάποτε ένας ψηλός στρατιώτης με κόκκινο μανδύα, ο οποίος της είπε ότι είναι ο Ευγένιος, την έπιασε από το χέρι και τη οδήγησε στην Εκκλησία. Το κοριτσάκι λέει: «παραξενεύθηκα που φορούσε κόκκινο μανδύα, διότι οι στρατιώτες δε φορούν σήμερα τέτοιο μανδύα, και σκέφτηκα ότι αυτός πρέπει να είναι ο μανδύας του μάρτυρα».
Σε πολλές Εκκλησίες έχουν δει ένα στρατιώτη με πύρινο μανδύα, ο οποίος βοηθάει τους αιχμαλώτους στην Τσετσενία να δραπετεύσουν από την αιχμαλωσία τους και να διαφύγουν από κάθε κίνδυνο, όπως νάρκες κλπ.
Σε ένα νοσοκομείο τραυματιών πολέμου οι τραυματισμένοι στρατιώτες πιστοποιούν ότι ένας άγιος μάρτυρας Ευγένιος τους βοηθάει, ειδικά όταν πονάνε πολύ. Όταν κάποιοι από αυτούς πήγαν στο Ναό του Σωτήρος στη Μόσχα, είδαν την εικόνα του μάρτυρα και αναγνώρισαν αυτόν που τους βοήθησε.
Το στρατιώτη με τον κόκκινο μανδύα τον γνωρίζουν και οι φυλακισμένοι. Κυρίως βοηθάει τους πολύ καταβεβλημένους και συντετριμμένους ψυχικά λόγω της φυλακίσεως τους.


Το 1997 με ευλογία του Πατριάρχη Αλεξίου εκδόθηκε ένα βιβλίο με τίτλο «Νέος μάρτυς του Χριστού στρατιώτης Ευγένιος». Ένας ιερέας ονόματι Βαντίμ Σκλιαρένσκο από το Ντνεποπετρόφκ έστειλε στο Πατριαρχείο μία αναφορά όπου έγραφε ότι το εξώφυλλο του βιβλίου με τη φωτογραφία του αγίου μυροβλύζει.

Μετά από τρία χρόνια και τρεις μήνες ο αρχηγός και όλη η ομάδα του, οι σφαγείς του Ευγένιου, σκοτώθηκαν από τους ίδιους τους Τσετσένους μετά από εμφύλιες αντιπαραθέσεις.
Καθ' όλη τη διάρκεια του χρόνου, αλλά περισσότερο την ημέρα του Μαρτυρίου του, στις 23 Μαΐου, έρχονται για προσκύνημα στο τάφο του πολλοί πιστοί και αναφέρονται πολλά θαύματα.



Οι πληροφορίες προέρχονται από την σελίδα της Ι.Μ.Παντοκράτορος . http://www.impantokratoros.gr/BDC5C441.el.aspx
Η μετάφραση του ρωσικού κειμένου λήφθηκε από την ιστοσελίδα: http://www.peoples.ru/state/sacred/rodionov/
Αναφορές στη ζωή και το μαρτύριο του Ευγενειου έχουν γίνει πρόσφατα και σε άλλα ιστολόγια πχ online-pressblog.blogspot.com/2009/03/blog-post_14.html

Άλλη μία φορά η κυβέρνηση ΚΟΙΜΑΤΑΙ και οι αναρχικοί ΒΕΒΗΛΩΝΟΥΝ

Η φωτογραφία από την ώρα του εμπρησμού του βιβλιοπωλείου
(από το newsblog συνδεσμος1 και σύνδεσμος2)


Οι προθήκες του βιβλιοπωλείου Αγιορίτικη Εστία (Εγνατία- Καμάρα) καμένες. Λίγο πριν πεταχτούν στα σκουπίδια.


Κατάστημα εκκλησιαστικών ειδών (ιδιώτη- οδός Εγνατία)



Η βιτρίνα της αγιορίτικης εστίας μετά την αντικατάσταση των υαλοκρυστάλλων (εμφανή ακόμη τα σημάδια από τη φωτιά). Όλο το βράδυ εργαζόμενοι και φίλοι της εστίας πάλευαν να καθαρίσουν το χώρο και να περισώσουν ότι μπορούσαν από την καταστροφή.

Τα βιβλία καμένα
ναι ναι θέλω να ακούσω τον ΣΥΡΙΖΑ να καταγγέλει τους σκοταδιστές που καίνε τα βιβλία
άντε Aλαβάνε και Τσίπρα
άντε
που είναι η ευθιξία σας


Τετάρτη 4 Μαρτίου 2009.
Επιτροπή Θεσσαλονικέων επισκέπτεται τον Προϊστάμενο Εισαγγελίας της Θεσσαλονίκης και του επιδίδει υπόμνημα αναφορικά με τις πρόσφατες βεβηλώσεις ναών από αναρχικούς στη διάρκεια οργανωμένων πορειών. Επισημαίνεται η επικίνδυνη αδράνεια από την ελληνική αστυνομία να προστατεύσει την περιουσία του κόσμου αλλά κυρίως να σταματίσει να προσβάλλεται το θρησκευτικό συναίσθημα των Θεσσαλονικέων με τις αλλεπάλληλες βεβηλώσεις παρεκκλησίων.

Θεσσαλονίκη Πέμπτη 5 Μαρτίου 2009.
Η πορεία με πρόσχημα αυτή τη φορά μια τάχα "επίθεση σε στέκι μεταναστών με χειροβομβίδα". Μια επίθεση που μάλλον θυμίζει προβοκάτσια.

Οι αναρχικοί στο πέρασμά τους
-σπάζουν τα τζάμια και πυρπολούνε το βιβλιοπωλείο της Αγιορίτικης Εστίας.
-γράφουν συνθήματα και βλασφήμιες σε βιτρίνες καταστημάτων εκκλησιαστικών ειδών
-λεηλατούνε για 4η φορά το παρεκκλήσιο του Αγίου Αθανασίου (εγνατία)
-βάζουν φωτιές σε κάδους και προκαλούνε φθορές και σε άλλα καταστήματα.

Οι δυνάμεις των ΜΑΤ με άνωθεν εντολές για μία ακόμη φορά ακολουθούνε πίσω από την πορεία σε απόσταση 300-400 μέτρων και περιορίζονται στο να καταγράφουν τις ζημιές που άφησαν στο πέρασμά τους οι αναρχικοί.

Παραθέτουμε τις φωτογραφίες που τραβήξαμε σήμερα (Παρασκευή) το μεσημέρι.

Οι εκλογές πλησιάζουν.
Η κυβέρνηση θα πληρώσει για κάθε αδράνειά της.
Το ίδιο και τα πρόσωπα που τη στελεχώνουν και τη στηρίζουν.
Ο Ελληνικός λαός ΔΕΝ ΞΕΧΝΑ.
βεβηλώση 1
βεβηλώση 2
βεβηλώση 3
βεβήλωση 4
βεβήλωση 5

Χθες δολοφονήθηκε ένας αστυνομικός.
Aληθινό Παλικάρι από την Κρήτη.
Παρά το ότι ήταν οικογενειάρχης και με νεογέννητο 40 ημερών δεν δίστασε να κυνηγήσει τους ληστές της τράπεζας Κύπρου και να το πληρώσει με τη ζωή του.
Χθες βράδυ ζητήσαμε από την ελληνική αστυνομία μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομείου να αναρτήσει πένθος στην ιστοσελίδα της
(μέχρι σήμερα το πρωί δεν υπήρχε ούτε καν η ανακοίνωση του Υφυπουργού).

Αφού η Ελληνική Αστυνομία δεν αναρτά το πένθος στην επίσημη ιστοσελίδα τους (φιγουράρουν οι ανακοινώσεις για το πρόσφατα τοποθετημένο επιτελείο της ενώ την είδηση μπορεί από σήμερα το μεσημέρι να βρει κάποιος μόνο "καταχωνιασμένη" μέσα στις ανακοινώσεις ΓΑΔΑ) και δεν βάζει στην πρώτη σελίδα της την είδηση,

αναρτούμε εμείς ΠΕΡΗΦΑΝΑ
την ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ του ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΥ

η Κρήτη βγάζει ακόμη ΠΑΛΙΚΑΡΙΑ
και ευτυχώς υπάχουν ακόμη αστυνομικοί παλικάρια.

Σε λίγες ημέρες συμπληρώνετε ένας χρόνος από το πρωινό εκείνο που ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και πρόεδρος της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος κυρός Χριστόδουλος μεταβαίνει εκ του θανάτου εις την ζωή. Κάθε ορθόδοξη χριστιανική ψυχή στέκε τε αποσβολωμένη μπροστά στους τηλεοπτικούς δέκτες ακούγοντας και βλέποντας τους ''άρχοντες των ΜΜΕ συντετριμμένους..." να ενημερώνουν για την κοίμηση του αρχιεπισκόπου.

Οι ως τότε επικρητές - πολέμιοι αυτής της μοναδικής και ίσως αναντικατάστατης εκκλησιαστικής προσωπικότητας τώρα πονούν και συμμετέχουν στο πένθος που έχει καλύψει την ελληνική επικράτεια.

Είναι πια γεγονός όσο και αν κάποια στιγμή ξέραμε πως θα συμβεί τώρα μας προκαλεί το συναίσθημα που εκείνος πρώτος εφηύρε την ''χαρμολύπη'' μια κατάσταση της ψυχής που αναιρεί δύο συναισθηματικές της εκφάνσεις την χαρά και την λύπη.

Χαρά για τι πλέον ο τόσο ταλαιπωρημένος από την ασθένεια Χριστόδουλος μας παραδίδει την ψυχή του στον Θεό που από μικρό παιδί υπηρέτησε και λύπη γιατί η Ελλάδα,το Έθνος μας και η ορθόδοξη εκκλησία στερείτε έναν άνδρα με γνώμη ,θάρρος ,δύναμη με τις όποιες βέβαια ατέλειες και αδυναμίες του.

Δέκα χρόνια στην ηγεσία της αρχιεπισκοπής και δεν άφησε τίποτε να περάσει έτσι χωρίς να φέρει γνώμη και χωρίς να μην απασχολήσει τον θεσμό της εκκλησίας που ως τότε κοιμόταν στενά περιορισμένος στους ναούς και τις λατρευτικές εκδηλώσεις.

Η αγάπη του για την πατρίδα ,το έθνος και την ελλαδική εκκλησία ήταν αμείωτη και αυτό έκανε πολλούς να τον επικρίνουν και να τον πολεμούν . Απόψεις και φόβους για τους οποίους ο μακαριστός με κάθε τρόπο τους υπενθύμιζε σε κυβερνώντες και "δήθεν'' της κοινωνίας μας.

Ένας χρόνος χωρίς τον κυρό Χριστόδουλο και οι παγκόσμιες πολιτικές,οικονομικές και εθνικές εξελίξης επαληθεύουν τα λόγια του και τις ανησυχίες του που τότε κάποιοι χλεύαζαν και ειρονεύονταν.

Η Αυτοκρατορία της Ρωμανίας δεν ξεχνά αυτή την τόσο δυναμική προσωπικότητα συγκρίνοντας την με το τώρα.......μια χρονική περίοδο χειμερίας εκκλησιαστικής νάρκης ενώ τα θηρία και τα κοίτη της θαλάσσης παραμονεύουν το έθνος των Ελλήνων και το πλοίο της ορθοδοξίας.

--
Ανάρτηση Από τον/την Pοmaios στο ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΡΩΜΑΝΙΑΣ τη 1/23/2009 08:50:00 πμ
Παλαιότερη σχετική ανάρτηση/κατάθεση για τον μακαριστό αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο εδώ:
http://antiparakmi.blogspot.com/2008/02/blog-post.html

H περιουσία του αγ. Όρους- Εντυπώσεις από μια πολύ πρόσφατη επίσκεψη

Βιάζομαι να περιγράψω αυτά που είδα και άκουσα απ’ την τελευταία μου επίσκεψη στο Άγιο Όρος.Να μην αφήσω να χαθεί αυτή η αύρα του,οι εικόνες του, μέσα στη ρουτίνα,την καθημερινότητα της πόλης,της κοσμικής ζωής.

Συνηθισμένοι απ΄τις ανέσεις και τις ευκολίες μας φτάνουμε στον προορισμό μας χρησιμοποιώντας όλα τα σύγχρονα μέσα.Αυτοκίνητο, ως την Ουρανούπολη, πλοίο για το λιμάνι της Δάφνης και λεωφορείο για τη σκήτη του Αγίου Ανδρέα στις Καρυές.

Όμως ακόμα κι έτσι παρά το συνωστισμό και την κίνηση!(ιδιαίτερα στο λιμάνι της Δάφνης)το μάτι του επισκέπτη απολαμβάνει απ΄την πρώτη στιγμή την ομορφιά του τοπίου. Η βλάστηση πλούσια και άγρια σ’ όλη τη διαδρομή. Αν μπορούσε κανείς ν’ απομονώσει το θόρυβο της μηχανής του λεωφορείου ,που χαλάει τη ιερότητα των εικόνων, τότε θα μάζευε αμέσως-αμέσως τα πρώτα μαργαριτάρια αυτού του τόπου. Την απέραντη ησυχία,το γαλάζιο της θάλασσας και τ' άστρα ουρανού,την ξεχωριστή αρχιτεκτονική των μονών και της φύσης. Απόμακροι βράχοι σμιλευμένοι απ΄τα κύματα, πανύψηλα δέντρα,περίεργα-σπάνια έντομα,πολύχρωμα λουλούδια…

Στο αρχονταρίκι

Ο πατήρ-Πρόδρομος μας ζητά τα διαμονητήρια.Μια διαδικασία που παλιότερα δεν υπήρχε.Το βλέμμα του Αρχοντάρι κινείται με άνεση και το ίδιο άνετα γράφει τα στοιχεία μας στο βιβλίο των επισκεπτών. «Από πού είστε;-τι επαγγέλεστε;-έχετε ξανάρθει;» Στη συνέχεια σερβιριζόμαστε τσίπουρο και λουκούμι.Το Όρος μπαίνει μέσα μας καυτό και γλυκό ταυτόχρονα. Λες προμήνυμα των συναισθημάτων μας που θα επακολουθήσουν;

Στα δωμάτια

Πάνω από εκατό οι επισκέπτες της μονής.Προβληματισμός για το πού θα χωρέσουμε.Η σκήτη είναι τεράστια,παλιότερα ζούσαν χιλιάδες Ρώσοι μοναχοί εδώ αλλά μετά την Οκτωβριανή επανάσταση απέμειναν έλαχιστοι.Ο χώρος ερήμωσε και τα κτίρια σχεδόν καταστράφηκαν.Τα τελευταία χρόνια γίνονται εργασίες συντήρησης.

Το δωμάτιο μας μικρό και βρώμικο.Στην οροφή ιστοί από αράχνες,το πάτωμα γεμάτο σκόνη.Τρία κρεβάτια σε σχήμα πι και κάτω απ’ αυτά παλιές πλαστικές σαγιονάρες.Πρώτη μας κίνηση ν’ ανοίξουμε το παράθυρο για να ανανεωθεί ο αέρας μιας και η μυρωδιά της κλεισούρας είναι έντονη.Οι τοίχοι είναι γεμάτοι εικόνες.Δεν υπάρχει κρεμάστρα παρά ένα τραπέζι χωρίς καρέκλες.Πάνω του η Αγία Γραφή και το Ψαλτήρι , πιο ‘κει μια κανάτα νερού με μουχλιασμένο πάτο.Αναρωτιόμαστε εδώ δεν ασχολούνται με τα γήινα;η καθαριότητα είναι πολυτέλεια;δεν υπάρχει χρόνος;δεν αρκούν οι μοναχοί;Απ΄την άλλη αν αναλογιστεί κανείς ότι κάποτε(πολύ περισσότερο,τώρα δε γνωρίζω πόσοι) οι μοναχοί ζούσαν σε σπηλιές ή πάνω σε δέντρα τότε όλ’αυτά μπορούν να θεωρηθούν μετοχή στην αγιότητα του Όρους!

Το πρόγραμμα

Το ν’ ακολουθήσει ένας κοσμικός το πρόγραμμα στο Άγιο Όρος είναι άθλος.Την ώρα που εμείς πάμε για ύπνο οι μοναχοί σηκώνονται.Στις 2:00π.μ. ξεκινάνε οι Ώρες ,ακολουθεί ο Όρθρος και η Θεία Λειτουργία Το τάλαντο χτυπά το ίδιο και η πόρτα μας

_ «Ευλόγησον!»

_ «Δι’ευχών των Αγίων…»

Ο μοναχός επιμένει μέχρι ν’ ανοίξει η πόρτα.

«Ξυπνήστε! Αρχίζει το Ευαγγέλιο!!!»

Αργά,νυσταγμένα και νωχελικά ντυνόμαστε.Ο Κύριος αγωνιά στον κήπο της Γεσθημανή μα τα δικά μας ματόκλαδα κλείνουν…

Στο Καθολικό…

Καθώς βαδίζω για το καθολικό της μονής κοιτώ τον ουρανό που είναι γεμάτος αστέρια.Η νύχτα γίνεται μέρα.Τα φώτα των πόλεων δε μας επιτρέπουν να δούμε τούτο το καθημερινό θαύμα πάνω απ’ τα κεφάλια μας.Μέσα στο καθολικό μαύρες σκιές κινούνται ή ψέλλνουν συντροφιά με το αχνό φως των καντηλιών.Ανάβω ένα κερί προσπαθώντας να διώξω το σκοτάδι μου. Προσκυνώ τις εικόνες και κάθομαι σ’ένα στασίδι..Απέναντί μου ένας μοναχός διαβάζει βιαστικά ψαλμούς. Δυσκολεύμαι να καταλάβω το νόημα των λέξεων.Φοράει γυαλιά και ξεροβήχει. Πότε-πότε σταματάει για λίγο,γυρίζει γρήγορα τις σελίδες και συνεχίζει.Σε λίγο τα μάτια μου κλείνουν. Μάταια προσπαθώ να κρατηθώ ξύπνιος.Σηκώνομαι ξαναπροσκυνώ τις εικόνες που κοιτούν με συμπάθεια την αδυναμία μου.Βγαίνω για λίγο έξω στο νάρθηκα.Κάποιος επισκέπτης ροχαλίζει.Σβήνω τα κεριά που πάνε να τελειώσουν και ξαναγυρίζω στη θέση μου.Το διακόνημά μου με κρατά σε εγρήγορση.Σε λίγο αρχίζει η Λειτουργία.Απλή και σύντομη. Παίρνουμε το αντίδωρο απ’ το χέρι του γέροντα,προσκυνάμε τις εικόνες και με πομπή,πίσω απ’ τους μοναχούς πηγαίνουμε στην τράπεζα με τάξη.Όλα στο Όρος γίνονται με τάξη, σε αντίθεση με τις πόλεις που κυριαρχεί η αταξία. Στις υπηρεσίες προσπαθεί ο καθένας να πάρει τη σειρά του άλλου.Στους χώρους εργασίας τη θέση του προϊστάμενου,και ας μην έχει τα κατάλληλα προσόντα…

Στην Τράπεζα

Ο μόνος ήχος που ακούγεται είναι η φωνή του μοναχού που διαβάζει αποσπάσματα από το γεροντικό και τα πιρούνια μας.Το φαγητό πλούσιο και εκλεκτό. Όλα έχουν μια διαφορετική γεύση στο Όρος.Σαν να τρώω πρώτη φορά ελιές,ψωμί…η αγιορείτικη κουζίνα είναι απόλαυση! Η ώρα είναι 7:00π.μ.,οι μοναχοί παίρνουν ένα σύντομο πρωϊνό και αναπαύονται για λίγο μέχρι ν’αρχίσουν τα διακονήματά τους.Άλλος στον κήπο,άλλος στα ξύλα,άλλος στην ετοιμασία του φαγητού, άλλος στην αγιογράφιση…Νωρίς το απόγευμα,μετά την Τράπεζα, ξεκινά ο Εσπερινός,η Παράκληση και το Απόδειπνο.

Η ώρα του ύπνου

Στο μυαλό μου τριγυρίζουν διάφορες σκέψεις.Ψάχνω για ελικόπτερα.Πού είναι όλη αυτή η περιουσία των μονών που ακούμε κάθε μέρα στις τηλεοράσεις;κι αν υπάρχει τι την κάνουν και ποιοι;και κυρίως πότε;μετά θάνατον;Αφού όλη τους τη ζωή την περνούν στο Όρος…Κι όμως υπάρχει πολύς πλούτος:Τα δέντρα,το αχνό φως της καντίλας μπροστά στα εικονίσματα,το γαλήνιο βλέμμα του γέροντος Μωϋσή,η ησυχία.Αυτή είναι η περιουσία του Αγίου Όρους.Καλά κρυμμένη απ’τους υπερήφανους,τα φώτα της δημοσιότητας και τη φτώχεια μας.Για να τη δει κανείς πρέπει να τη ζήσει για να τη ζήσει πρέπει να «πεθάνει» ότι τον αγριεύει…

Ευχαριστώ το θεό που το Άγιο Όρος είναι τόσο "πλούσιο" και μπορώ και ‘γω,έστω μια φορά το χρόνο ,να κλέβω λίγο απ’το χρυσάφι του…

(από εμαιλ που μου έστειλε παλιός καλός φίλος)

Αλαβάνος και εκκλησία- κείμενο του μοναχού Μωυσή

Γράφει ο μοναχός Μωυσής, αγιορείτης

Σε μια εποχή που σε όλο τον κόσμο υπάρχει ισχυρή κίνηση επιστροφής στην παράδοση, στον πολιτισμό και στη θρησκεία, για τη συγκρότηση μιας ταυτότητας ενάντια στην κιμαδοποίηση της παγκοσμιοποίησης, στην Ελλάδα κουτσουρεύουμε τα πόδια μας.

Μονή Βατοπεδίου: προσωπικές εμπειρίες για την αποκατάσταση της αλήθειας

Ιερά Μονή Βατοπαιδίου

Το Άγιον Όρος είναι ένας μοναδικός τόπος με πολλές ιδιαιτερότητες. Η διαστρέβλωση της αλήθειας, ότι δηλαδή η σημερινή εικόνα της Μονής Βατοπαιδίου δεν έχει σχέση με αυτό που φαντάζεται ο μέσος άνθρωπος,

είναι ανεξήγητη, σε εμένα τουλάχιστον που γνωρίζω όσο ελάχιστοι την Ιστορία της στις τελευταίες 10ετίες.

Διαβάζοντας τις κρίσεις και τις περιγραφές για τη σημερινή κατάσταση, με θλίψη θυμήθηκα την εικόνα που αντίκρισα στην πρώτη μου επίσκεψη στην Ιερά Μονή Βατοπαιδίου τον Αύγουστο του 1987.

Περνώντας τότε το κατώφλι της μονής, έμεινα άφωνος και ένιωσα το φόβο αντικρίζοντας ένα τεράστιο αλλά ουσιαστικά έρημο μοναστήρι με μόνο 5 μοναχούς, που ήταν κλεισμένοι λόγω γήρατος στα κελιά τους (κάποτε είχε 1.000 μοναχούς), ιδιόρρυθμο, χωρίς ηγούμενο επί 5 αιώνες, με κλειστές τις 50 υπέροχες εκκλησίες του, με χορταριασμένες αυλές, βουλιαγμένες σκεπές, ετοιμόρροπα άδεια κτίρια και φυσικά, όπως όλα τα παλαιά βυζαντινά μοναστήρια, με κειμήλια, που δεν είχε όμως τη δυνατότητα να προσκυνήσει κανείς.

Ήταν η πρώτη φορά που ένιωσα πως βρισκόμουν σε μια νεκρή πολιτεία όπου έμοιαζε να έχει εγκαταλειφθεί λόγω κάποιας... επιδημίας.

Έχει αναλογιστεί κανείς για ποιους σκοπούς χρειάζονται οι ιερές μονές τα χρήματα γενικώς, που μέρος αυτών προκύπτει και από την εκποίηση ακίνητης περιουσίας;

Στη συγκεκριμένη περίπτωση καθημερινά το μοναστήρι αυτό φροντίζει για την τροφή και την παραμονή 300 ατόμων (100 μοναχοί - 100 επισκέπτες – 100 εργάτες).

Αναστήλωσε εγκαταλειμμένα τεράστια κτιριακά συγκροτήματα συνολικής επιφάνειας 45.000 τ.μ., που επί αιώνες είχαν μείνει ασυντήρητα και ήταν υπό κατάρρευση, και έφερε στο φως, συντηρώντας παράλληλα, ανεκτίμητους θρησκευτικούς θησαυρούς, που επί αιώνες φθείρονταν σε σκοτεινά υπόγεια.

Καθημερινά ενισχύει - αγνώστους στην πλειοψηφία τους - αναξιοπαθούντες με ετήσιο κόστος εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ, έχει πραγματοποιήσει εκδόσεις σπάνιων πολύτιμων βιβλίων και πραγματοποιεί θρησκευτικά συνέδρια σε πολυπληθέστερα ακροατήρια με εξαιρετική επιτυχία.

Επίσης, έχει συμβάλει καταλυτικά στην απεξάρτηση νέων ανθρώπων από τα ναρκωτικά. Εχει όμως να καλύψει και το κόστος ενός τεράστιου ιεραποστολικού έργου στο εξωτερικό.

Αν ήταν σε θέση το κράτος να συνειδητοποιήσει τη σημασία του ιεραποστολικού έργου, όχι απλώς θα έδινε με ανταλλαγή αλλά θα χάριζε ένα μικρό έστω κομμάτι της δημόσιας περιουσίας στα μοναστήρια για να αξιοποιηθεί αυτή για έναν τέτοιο τεράστιο εθνικό σκοπό.

Όμως, εμείς το ασύλληπτο αυτό έργο το αφήσαμε σε άλλους. Ο ηγούμενος του Βατοπαιδίου γέροντας Εφραίμ, πέρα από το βαρύ σταυρό της αναστηλώσεως της μονής και το τεράστιο εξωτερικό ιεραποστολικό έργο, έπρεπε παράλληλα να βάλει τάξη και να αξιοποιήσει την επί χρόνια εγκαταλειμμένη και ανεκμετάλλευτη περιουσία της μονής, που περιήλθε σε αυτή από συγκεκριμένες δωρεές ανά τους αιώνες, τις οποίες σεβάστηκαν - αλλόθρησκοι και μη - κατακτητές (Τούρκοι, Άραβες, Βούλγαροι, Γερμανοί και Ιταλοί).

Στην Αγγλία όσο πιο βαθιές είναι οι ρίζες μιας δωρεάς τόσο περισσότερο αυτή προστατεύεται. Αν ο ηγούμενος άφηνε τα περιουσιακά στοιχεία της μονής να ρημάξουν και να καταπατηθούν, με αποτέλεσμα να περιοριστούν σημαντικά τα έσοδα της μονής και το αναστηλωτικό της έργο, τότε δεν θα υπήρχε καμία κριτική, άσχετα αν το μοναστήρι παρήκμαζε.

Στην περίπτωση αξιοποίησης της εκκλησιαστικής περιουσίας θαυμάζω την Καθολική Εκκλησία - στο μοναδικό αυτό σημείο - γιατί μεθοδικά θεμελίωσε όλη την ανάπτυξη και τη δράση της σε ένα σοβαρό οικονομικό υπόβαθρο, δεκαπλασιάζοντας έτσι το ποίμνιό της έναντι της Ορθοδόξου Εκκλησίας και πραγματοποιώντας παράλληλα ένα τεράστιο, αξιοθαύμαστο κοινωνικό έργο.

Όπως οι περισσότεροι ηγούμενοι του Αγίου Όρους, που είχα την τύχη να γνωρίσω, έτσι και ο γέροντας Εφραίμ πτωχός γεννήθηκε, πτωχός έζησε και ζει και θα πεθάνει με μόνη περιουσία το ράσο του.

Οι ηγούμενοι είναι διαχειριστές ξένων χρημάτων. Δεν αγωνίζονται για να φτιάξουν, όπως εμείς, σπίτια και περιουσίες αλλά τα μοναστήρια των πιστών.

Αλίμονο, αν ο ηγούμενος Εφραίμ δεν διεκδικούσε την περιουσία της μονής με ό,τι στοιχεία είχε στα χέρια του (χρυσόβουλα, κρατικές αποφάσεις, νόμους 1903, 1926, 1951 κ.ά.).

Γιατί φυσικά αυτοί οι τίτλοι υπάρχουν. Το κράτος - η μάνα μας - που κόβει και ράβει νόμους, αναλόγως, με μελλοντική ή αναδρομική ισχύ, έκρινε καλώς ή κακώς ότι αυτά ανήκουν στη μονή.

Τώρα μελετά να αναθεωρήσει τις επιλογές και τις αποφάσεις του. Αυτό έχει τη δύναμη, αυτό θα αποφασίσει. Το μοναστήρι να ’ναι καλά, όπως λέει και ο λαός, και θα αντέξει, όπως άντεξε μία χιλιετία σε πολύ πιο σοβαρές επιθέσεις.

Κωνσταντίνος Λούλης, τέως πολιτικός διοικητής Αγίου Όρους.

Προφητείες αγίων γερόντων της Ορθοδοξίας για τις μέρες που πλησιάζουν

“555 Χρόνια από την Άλωση της Πόλης και το παρακάτω κείμενο φαντάζει περισσότερο επίκαιρο παρά ποτέ…”

Ο Γέροντας Παΐσιος αποκαλύπτει στον Ανέστη Μαυροκέφαλο, τα γεγονότα που θα προηγηθούν της παράδοσης της Κωνσταντινούπολης στους Έλληνες, όπως επίσης και ορισμένα από εκείνα που θα ακολουθήσουν

Καθώς η καταγωγή μας είναι απʼ την Καππαδοκία και η μία γιαγιά μας κατάγεται απʼ το χωριό του Γέροντα, απʼ τα Φάρασα, ενώ η άλλη απʼ την Καισάρεια, έχουμε κοινές ρίζες με το Γέροντα, και επειδή εκείνα τα μέρη μας πονάνε ιδιαίτερα τώρα που είναι σε ξένα χέρια, ρωτούσα συνέχεια το Γέροντα για την Τουρκία, τι θα γίνει με τον Ελληνισμό και άλλα σχετικά.

Κάποτε, είχα πάει στο Γέροντα με ένα φίλο μου και εκεί συναντήσαμε μία παρέα από πέντε παιδιά. Τότε, ρώτησα το Γέροντα ποιές προέβλεπε να είναι οι εξελίξεις σχετικά με την Τουρκία. “Γέροντα”, του λέω, “απʼ την Αλεξανδρούπολη είμαστε. Μήπως μας πιάσει η μπόρα κατά κει;” Μου απαντά: “Κοίταξε να δεις. Οι Τούρκοι δε θα μπουν στην Αλεξανδρούπολη. Θα κάνουν μόνο μία πρόκληση στην Ελλάδα, που θα έχει σχέση με την αιγιαλίτιδα ζώνη. Και εμάς θα μας πιάσει πείνα. Θα πεινάσει η Ελλάδα. Και επειδή θα κρατήσει αυτή η μπόρα κάποιο διάστημα, μήνες θα είναι, θα πούμε το ψωμί ψωμάκι”.

Μετά ρωτάω: “Γέροντα, πώς θα καταλάβω εγώ ότι θα είμαστε κοντά στον πόλεμο;” “Όταν”, λέει, “θα ακούσεις την τηλεόραση να γίνεται θέμα για τα μίλια, για την επέκταση των μιλίων (της αιγιαλίτιδας ζώνης) από 6 σε 12 μίλια, τότε από πίσω έρχεται ο πόλεμος. Ακολουθεί”. Λέω: “Και ποια κράτη θα συμμετέχουν;” “Κοίταξε, μετά την πρόκληση των Τούρκων, θα κατεβούν οι Ρώσοι στα Στενά. Όχι για να βοηθήσουν εμάς. Αυτοί θα έχουν άλλα συμφέροντα. Αλλά, χωρίς να το θέλουν, θα βοηθάνε εμάς. Τότε, οι Τούρκοι για να υπερασπισθούν τα Στενά, που είναι στρατηγικής σημασίας, θα συγκεντρώσουν εκεί και άλλα στρατεύματα. Παράλληλα δε, θα αποσύρουν δυνάμεις από καταληφθέντα εδάφη. Όμως, θα δουν τότε τα άλλα κράτη της Ευρώπης, συγκεκριμένα η Αγγλία, η Γαλλία, η Ιταλία και άλλα έξι-εφτά κράτη της ΕΟΚ, ότι η Ρωσία θα αρπάξει μέρη, οπότε θα πουν: “Δεν πάμε κι εμείς εκεί πέρα, μήπως πάρουμε κανένα κομμάτι;” Όλοι, όμως, θα κυνηγούν τη μερίδα του λέοντος. Έτσι, θα μπουν και οι Ευρωπαίοι στον πόλεμο”.

Σʼ αυτό το σημείο ρωτάω: “Εμείς, τι θα κάνουμε; Ο ελληνικός στρατός θα πάρει μέρος σʼ αυτόν τον πόλεμο;” “Όχι” λέει. “Θα βγάλει η κυβέρνηση απόφαση να μη στείλει στρατό. Θα κρατήσει στρατό μόνο στα σύνορα. Και θα είναι μεγάλη ευλογία που δε θα πάρει μέρος. Γιατί, όποιος πάρει μέρος σʼ αυτόν τον πόλεμο, χάθηκε… Τότε, επειδή στην Ελλάδα ο κόσμος θα φοβηθεί, πολλοί θα στραφούν προς την Εκκλησία, προς τον Θεό, και θα μετανοήσουν. Γιʼ αυτό, επειδή θα υπάρξει μετάνοια, δε θα πάθουμε κακό οι Έλληνες. Ο Θεός θα λυπηθεί την Ελλάδα, επειδή ο κόσμος θα στραφεί προς την Εκκλησία, προς το Μοναχισμό και θα αρχίσουν να προσεύχονται. Και θα Βαπτισθούν πολλοί Τούρκοι. Τότε, ο βασιλιάς Κωνσταντίνος θα συμβάλει ως μεσάζοντας, να δοθεί η Πόλη στην Ελλάδα. Είναι ευλαβής, είναι καλός”. “Γέροντα”, τον ρωτάω μετά, “την Πόλη θα την δώσουν σʼ εμάς;” “Θα την δώσουν σε μας, όχι επειδή θα το θέλουν, αλλά επειδή αυτή η λύση θα εξυπηρετεί τα συμφέροντα των ξένων. Τότε θα το καταλάβουν αυτό. Αυτά που σου λέω, μην τα πεις σε κανένα. Θα σε βγάλουν τρελλό. Γιατί δεν είναι ώριμες οι συγκυρίες ακόμα. Τότε θα το καταλάβεις”. Αυτή η συζήτηση με το Γέροντα έγινε το 1991, όταν υπηρετούσα στο στρατό.

‘Αλλη φορά, ο Γέροντας είπε: “Η διοίκηση της Πόλης, από μας, θα είναι και στρατιωτική και πολιτική”. Γνώρισα και τρεις αξιωματικούς που είχαν πάει στο Γέροντα. Απʼ τους τρεις αξιωματικούς ο ένας έλεγε: “Μόνο σε μένα ο Γέροντας είπε πως θα είμαι διοικητής στρατιωτικού τμήματος στην Πόλη. Στους άλλους δεν ανέφερε τίποτε”.

Κάποια άλλη παρέα είχε πάει στο Γέροντα. Ένας απʼ αυτούς σπούδαζε πολιτικός μηχανικός στο Πολυτεχνείο της Ξάνθης. Σε μια στιγμή, γυρίζει ο Γέροντας, τον δείχνει με το δάκτυλο - αυτός, σημειωτέον, πήγαινε στο Γέροντα για πρώτη φορά - και του λέει:

“Εσύ, σαν πολιτικός μηχανικός, θα συμβάλεις στην ανοικοδόμηση της Πόλης, γιατί η Πόλη θα ανοικοδομηθεί απʼ την αρχή”.

Γύρισε και τον έδειξε με το δάκτυλο μπροστά σε όλους. Το παιδί, τότε, ήταν φοιτητής. Μετά, ο Γέροντας γυρίζει σε μένα και λέει:

“Κι εσύ, Ανέστη, θα πας στην Πόλη. Κι εσείς οι δύο - έδειξε εμένα και τον φίλο μου - θα πάτε στην Πόλη, αλλά για άλλο σκοπό”.

Δε μου τον φανέρωσε το σκοπό. Μετά απʼ αυτό, μου μπήκε η επιθυμία να μάθω τουρκικά.

Μια άλλη φορά που είχα πάει στο κελλί του Γέροντα, έτυχε να είναι μέσα ένας πρώην μουσουλμάνος από τη Θράκη. Τον πιάνω και του λέω:

“Εσύ πώς συνέβη και ήλθες εδώ, στο Γέροντα;” Σταύρο τον έλεγαν.

“Άσε”, λέει, “κάτσε να σου πω. Ο Γέροντας μας έκανε ένα πολύ μεγάλο θαύμα και πίστεψε όλη η οικογένειά μου. Μετά ήλθε στο χωριό και φρόντισε να Βαπτισθούμε”.

Και σε άλλη επίσκεψή μας στην Παναγούδα, ήταν παρών και ο μουσουλμάνος που Βαφτίσθηκε, ο Σταύρος. Τότε, πάλι μας ανέφερε ο Γέροντας για τα γεγονότα, πώς θα εξελιχθούν με την Κωνσταντινούπολη. Και όταν έφθασε στο σημείο που θα πονέσει η Ελλάδα και είπε ότι, εμάς, θα μας αγγίξει η πείνα, λέει ο κύριος Σταύρος:

“Γέροντα, να κρατήσω ένα σακκί αλεύρι για να μπορέσω νʼ αντιμετωπίσω εκείνη την περίοδο και να μην πεινάσουν τα παιδιά;”

“Όχι”, του λέει, “μην παίρνεις, γιατί ο γείτονάς σου θα έχει αλεύρι και θα σου δώσει”!

Δηλαδή, προείδε ο Γέροντας ποιός θα βοηθήσει τον κύριο Σταύρο στην περίοδο της πείνας. Εκείνος φυσικά θα ζει σε χωριό. Τώρα, εμείς που ζούμε στις πόλεις, θα πούμε το ψωμί ψωμάκι. Γιʼ αυτό, άλλη φορά, ο Γέροντας έλεγε:

“Να έχετε ένα κτηματάκι και λίγο να το καλλιεργείτε. Κοντά σε σας, θα βοηθήσετε και κάποιον που δεν θα έχει”.

“Εντυπωσιακές λαϊκές παραδόσεις και χρησμοί επιμένουν ότι το καλοκαίρι και η επόμενη περίοδος που ακολουθεί είναι εξαιρετικά κρίσιμα. Είναι χαρακτηριστικός ο θρύλος που είναι ευρέως γνωστός και διαδεδομένος στους Τούρκους, και λέει πως όταν ο Μωάμεθ ο Πορθητής εισήλθε στην Αγία Σοφία νικητής, σήκωσε το βλέμμα και είδε σε όραμα ψηλά τον αριθμό 555 και ταυτόχρονα άκουσε μια φωνή που του έλεγε:

“ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑ ΣΟΥ ΓΙΑ 555 ΧΡΟΝΙΑ”.

Το καταπληκτικό είναι βέβαια ότι η “περίοδος” αυτή λήγει το 2008,(1453 συν 555 =2008!) τη στιγμή που στη γύρω περιοχή εξελίσσονται με τρομακτικά γρήγορους ρυθμούς ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΑΤΑ γεγονότα.

Ένα άλλο σημάδι που έχει όπως ακούγεται αναστατώσει την τουρκική λαϊκή ψυχή,είναι ο θρύλος που λέει ότι "ΟΤΑΝ ΞΑΝΑΦΑΝΟΥΝ ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ ΤΟΤΕ ΘΑ ΕΧΕΙ ΕΡΘΕΙ Ο ΚΑΙΡΟΣ ΝΑ ΞΑΝΑΓΙΝΕΙ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ"

Με έκπληξη η κοινή γνώμη άκουσε πριν λίγες εβδομάδες την είδηση ότι οι παμπάλαιοι σοβάδες με τους οποίους οι Οθωμανοί είχαν καλύψει τις αγιογραφίες του ναού, άρχισαν να πέφτουν από μόνοι τους εντελώς ανεξήγητα και να αποκαλύπτουν τα πρόσωπα του Χριστού, της Παναγίας, Αγίων και Βυζαντινών αυτοκρατόρων! Ακόμη πιο παράξενο είναι ότι οι τουρκικές αρμόδιες υπηρεσίες έχουν προσπαθήσει να αποκαταστήσουν τη… ζημιά αλλά μέχρι σήμερα τουλάχιστον αυτό έχει καταστεί αδύνατον!!!”.

(Σ.Σ: Ο Αριθμός 555 για πολλούς ΤΟΥΡΚΟΥΣ ΘΕΩΡΕΙΤΑΙ ΓΡΟΥΣΟΥΖΙΚΟΣ ΚΑΙ ΑΡΙΘΜΟΣ ΠΟΥ ΠΡΟΜΗΝΥΕΙ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΕΣ ΚΑΙ ΘΑΝΑΤΟ.)

Προφανώς ήδη έχουμε μπει σε τροχιά εξελίξεων. Ο ΚΑΙΡΟΣ ΓΑΡ ΕΓΓΥΣ.

ΑΓΙΟΥ ΚΟΣΜΑ ΤΟΥ ΑΙΤΩΛΟΥ

«Οι Τούρκοι θα φύγουν, αλλά θα ξανάρθουν πάλι και θα φθάσουν ως τα Εξαμίλια. Στο τέλος θα τους διώξουν εις την Κόκκινη Μηλιά. Από τους Τούρκους το 1/3 θα σκοτωθεί, το άλλο τρίτο θα βαπτισθεί και μονάχα το 1/3 θα πάει στην Κόκκινη Μηλιά».

«Δεν θα φθάσει ο στρατός στην Πόλη• στη μέση του δρόμου θάρθει το μαντάτο, ότι έφθασε το ποθούμενο». Κατά το υπ’ αριθμόν 32 του Κ. Β. Τριανταφύλλου, ελέχθη στον Κολινδρό Πιερίας και το εξής: “H μεγάλη μάχη θα γίνει στην Πόλη. Εκεί θα μαζωχτούν όλα τα κράτη και θα
χυθεί τόσο αίμα που θα κολυμπήσει μοσχάρι. Νικητής θα βγει το ξανθό γένος. Εμείς θα είμαστε με το ξανθό γένος”.

«Θαρθεί καιρός που θα κατέβει το Ρώσικο γένος για να πηγαίνουν στους Εβραίους, όπου θα γίνει πόλεμος και θα πλέξη το τριχρονίτικο δαμάλι στο αίμα. Θα είναι τακτικός στρατός. Απ’ αυτόν δεν θα πάθετε τίποτε. Αλλά από το ρέμπελο θα πάθετε πολλά. Αν περάσει από την Αυλώνα, χαρά στην Μακεδονία. Aν περάσει από τη Μακεδονία, αλλοίμονο στη Μακεδονία. Θα γίνει μεγάλο κακό».

«Όταν γίνει η Εγνατία οδός, τα στρατεύματα θα περάσουν από αυτήν. Η κεφαλή των στρατευμάτων θα φθάσει στην Κωνσταντινούπολη και η ουρά θα βρίσκεται στην Αυλώνα».

Στην Χαλκιδική όπου εδίδασκε ο Άγιος Κοσμάς, σύμφωνα με τη μαρτυρία γεροντοτέρων που μετέδωσε σε μας ο καπετάνιος κ. Παρασκευάς Κοκώνας, όταν ρωτήθηκε για το πότε θα έρθουν τα χρόνια των γεγονότων της Πόλης, έδωσε και τα εξής δύο σημεία που θα προηγηθούν:

1ον: ότι «Θα ενωθούν τα χωριά» και

2ον: ότι «ο Κραβασαράς στον Άθωνα θα ανθήσει» δηλ η περιοχή του Αγίου Όρους που είναι σαν μικρό ακρωτήριο ανάμεσα στην Δάφνη και τη Μονή της Σίμωνος Πέτρας.

Τώρα τα χωριά ενώθηκαν όχι από πυκνή κατοίκηση, αλλά διοικητικά με το σχέδιο «Καποδίστριας». Και η άγονη μέχρι τώρα θέση του Κραβασαρά, γέμισε όχι από φυτοκαλλιέργειες, αλλά από κελλιά Ρώσων Μοναχών! Ο ίδιος μάλιστα ο πρόεδρος Πούτιν της Ρωσίας εξεδήλωσε το ενδιαφέρον του για αυτούς, όταν επισκέφθηκε μέσα στο 2005 το Άγιον Όρος. Και τα δύο σημεία λοιπόν πραγματοποιήθηκαν.

(ΛΕΩΝΤΙΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ ΔΙΟΝΥΣΙΑΤΟΥ):

Προχθές συναντήθηκα επάνω με ένα φίλο μου που πήγε με μια παρέα στο Όρος και μόλις την πιο προηγούμενη βδομάδα είχε επιστρέψει. Συναντήθηκε εκεί λοιπόν με έναν γνωστό μας ιερομόναχο με τον οποίο γνωριζόμαστε τόσο εγώ όσο και τα παιδιά που πήγαν πάνω από δέκα χρόνια.

Ο γέροντας αυτήν τη φορά που πήγαν εκτός όλων των άλλων που τους είπε τους μίλησε και για τα ελληνοτουρκικά. Ο γέροντας λοιπόν τους είπε ότι έγραψε μαζί με τον ηγούμενό του τον πρόλογο για ένα καινούριο βιβλίο που κυκλοφόρησε πρόσφατα που ονομάζεται “εμπειρίες προσκυνητών” και το έχει γράψει κάποιος αξιωματικός της πολεμικής αεροπορίας σχετικά με θαύματα, εμπειρίες και γεγονότα που βίωσαν οι προσκυνητές με τον παππούλη τον π. Παϊσιο.

Σε αυτό το βιβλίο λοιπόν που προλόγησε ο γέροντας αναφέρεται ότι κάποιος αξιωματικός του Ελληνικού Στρατού πολλά χρόνια πριν είχε συναντηθεί με τον γέροντα Παϊσιο και του εξέφρασε το πρόβλημα που αντιμετώπιζε εκείνη την εποχή στο Στράτευμα, του δήλωσε λοιπόν

"Παππούλη εγώ θα παραιτηθώ από το Στρατό δεν μπορώ άλλο", και ο π. Παϊσιος του απάντησε αμέσως υψώνοντας τη φωνή του,

"Όχι δεν θα το κάνεις δεν πρέπει να το κάνεις αυτό" έκπληκτος για αυτήν την εξέλιξη ο αξιωματικός ρώτησε απορημένος, μα γιατί παππούλη?

Του απάντησε λοιπόν ο π. Παΐσιος, και όταν το άκουσα να μου το διηγείται ο φίλος μου, σας λέω πραγματικά ότι ανατρίχιασα, "γιατί εσύ, του λέει ο π. Παϊσιος θα είσαι αυτός που θα αναλάβει τη Διοίκηση του Ελληνικού Στρατεύματος έναντι του επιτιθέμενου Τουρκικού Στρατού".

Και τώρα φτάνουμε στο ζουμί της υπόθεσης. Το όνομα του αξιωματικού για τον οποίο αναφερόμαστε είναι Στρατηγός Γράψας, Άρχηγός ΓΕΕΘΑ, ο οποίος ανέλαβε την Διοίκηση όλων των όπλων ως αρχηγός ΓΕΕΘΑ τον Σεπτέμβριο του 2007, μετά τις εκλογές παίρνοντας τη θέση του Ναύαρχου Χηνοφώτη, ο οποίος ανέλαβε Υφυπουργός Εσωτερικών στη Θέση του Βύρωνα Πολύδωρα

Θα πρέπει να θυμίσουμε ότι οι γέροντες δεν μιλούσαν σχεδόν ποτέ ως απλοί άνθρωποι, αλλά ως "δοχεία" του Αγίου Πνεύματος...

http://liondani.blogspot.com/2008/08/blog-post_05.html

Σχόλιο blogger:
Δεν μπορώ να αποδεχθώ ότι αυτά που έχουν προφητευθεί θα συμβούν αναγκαστικά το 2008. Πάντως οι διεθνείς συγκυρίες (Ρωσσία-Γεωργία- αγωγοί και νατοϊκά πλοία που πλησιάζουν στην περιοχή από τα στενά) προβληματίζουν.


Πριν 20 περίπου χρόνια αγωνιζόμασταν για το βορειοηπειρωτικό:
Στην Αλβανία είχαν κομμουνισμό, κυβερνούσε ο στυγνός δικτάκτορας Ενβέρ Χότζα, οι βορειοηπειρώτες σάπιζαν στις φυλακές και στις εξορίες, και είχε επιβληθεί υποχρεωτική αθεϊα από το 1967 (γκρεμίσματα εκκλησιών, αποσχιματισμός όλων των ιερέων, καμία τέλεση μυστηρίου/λειτουργίας κλπ) και τότε με μια μερίδα μαθητών και φοιτητών (ΣΦΕΒΑ www.sfeva.gr) αγωνιζόμασταν για ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΣΤΗ Β.ΗΠΕΙΡΟ.

Κανείς δεν πίστευε σε μια προφητεία του Αγ.Κοσμά που έλεγε ότι "το ποθούμενο θα έρθει όταν ρθουν δύο Πασχαλιές μαζί". Το ποθούμενο τελικά ήταν η πτώση του κομμουνισμού, το άνοιγμα των συνόρων και η δυνατότητα στους αδερφούς βορειοηπειρώτες να αποκτήσουν και πάλι εκκλησιές και Ορθοδοξία.

Αυτό συνέβει τον Ιανουάριο του 1990 χρονιά κατά την οποία με το Παλιό ημερολόγιο (πχ στο Αγ.Ορος) εορτάζεται την ίδια ημέρα η Κυριακή του Πάσχα (Ανάσταση) και ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου (25η Μαρτίου με το παλιό ημερολόγιο). Δύο Πασχαλιές (δηλ ταυτόχρονος εορτασμός Ανάστασης και Ευαγγελισμού της Θεοτόκου συνέπεσαν μια ακόμη φορά - νομίζω το 1912 χρονιά που απελευθερώθηκε η Ήπειρος- περιοχή στην οποία διατυπώθηκε και η προφητεία) και δεν πρόκειε να συμπέσουν ποτέ ξανά.

"Το νησί" . Μια ποιητική ταινία προβάλει την Ορθόδοξη ασκητική

«Το Νησί»: ένα Ορθόδοξο αριστούργημα στα αζήτητα

του Γιώργου Πισσαλίδη *

«Το Νησί»: Μια ταινία έμπλεη Ορθόδοξης πνευματικότητας.

Ο πρώην ροκ σταρ Πιοτρ Μαμόνωφ υποδύεται έναν μοναχό που το παρελθόν του τον στοιχειώνει.

Ο πατήρ Ιώβ που ζηλεύει την αγιότητα του πατρός Ανατόλυ.

Ο πατήρ Ανατόλυ και η προσωπική του Κόλαση.

Ο πατήρ Ανατόλυ και η διαμονισμένη κόρη του Τιχόνωφ.

Ο πατήρ Ανατόλυ θα δώσει ένα πνευματικό μάθημα ζωής στον ηγούμενο Φιλάρετο.

Συνδέσεις

«Το Νησί»

Μιαρώσικη ταινία κυκλοφορεί τον τελευταίο χρόνο από χέρι σε χέρι στουςεκκλησιαστικούς κύκλους και προβάλλεται σε πολλές ενορίες. Πρόκειταιγια το πολυβραβευμένο «Το Νησί» (Ostrov) του Πάβελ Λουνγκίν, τηνμοναδική ταινία που καταγράφει στο σελιλόϊντ την Ορθόδοξηπνευματικότητα, άλλα που οι Έλληνες διανομείς απαξίωσαν να τοδιανείμουν. Και αυτό παρόλο που προβλήθηκε στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκηςτου 2006.

Γραμμένο από τον Ντμίτρι Σομπόλεβ, ένανθρησκευόμενο μαθητή σχολής κινηματογράφου, «Το Νησί» είναι μια παραβολήγια την αμαρτία, την Πίστη και την λύτρωση στην ζωή ενός μοναχού πουζει στην Λευκή Θάλασσα. Η ταινία ξεκινά στην διάρκεια του ΔευτέρουΠαγκοσμίου Πολέμου, όταν οι Ναζί συλλαμβάνουν τον Ανατόλι, ναύτη ενόςρυμουλκού μέσα σε μια μαούνα που μεταφέρει κάρβουνο. Υπό την απειλή τουόπλου ο δειλός Ανατόλι θα αναγκαστεί πρώτα να προδώσει την κρυψώνα τουκαπετάνιου του και μετά να τον σκοτώσει με αντάλλαγμα την ζωή του. Τότεοι Γερμανοί θα ανατινάξουν το πλοίο και ο Ανατόλι θα λιποθυμήσει απότον φόβο του. Την άλλη μέρα θα τον βρουν μοναχοί από ένα κοντινόμοναστήρι και θα γίνει ο θερμαστής του μοναστηριού.

Μετά η δράση μεταφέρεται στο 1976. Τώρα οΑνατόλι είναι μοναχός, η καλύτερα ένας στάρετς. Οι απλοί άνθρωποι τονθεωρούν άγιο (ιδιότητα που ο ίδιος αρνείται) και έρχονται να τουζητήσουν την συμβουλή του για πνευματικά θέματα. Μια νεαρή ανύπαντρηκοπέλα (Γιάνα Εσίποβιτς) έρχεται να του ζητήσει συμβουλή για μίαέκτρωση. Εκείνος πριν καν του πει τίποτα της φωνάζει και της λέει ναμην σκεφτεί καν να διαπράξει τέτοιο φόνο. Μια χήρα ( Νίνα Ουσάτοβα)έρχεται να τον ρωτήσει για τον άνδρα της που χάθηκε πριν τριάντα χρόνιαστον πόλεμο. Πιο σημαντική είναι η σκηνή του θαύματος όπου μια μητέραφέρνει τον παράλυτο γιο της και εκείνος με την προσευχή και την ΘείαΧάρι τον θεραπεύει. Ενώ θα μαλώσει την μητέρα όταν θα προτιμήσει ναγυρίσει τρομοκρατημένη στην δουλειά, αντί να κάτσει στο μοναστήρι γιανα γίνει τελείως καλά ο γιός της.

Παρ' όλη την αγιότητα του, ο Ανατόλι νοιώθεισυντετριμμένος από την αμαρτία του φόνου που διέπραξε στην διάρκεια τουπολέμου. Γι' αυτό και σε όλη την διάρκεια του έργου ψέλνει την ΝοεράΠροσευχή: «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον εμέ, τον αμαρτωλό». Ενώ δηλώνειστον Πατέρα Φιλάρετο (Βίκτορ Σουκορούκωφ), ηγούμενο της μονής: «Οιαρετές μου; Οι αρετές μου βρωμάνε».

Σε αυτήν την προσωπική συντριβή ο λέβητας πουο Ανατόλι εφοδιάζει με κάρβουνο γίνεται σύμβολο της θρησκευτικής καιτης προσωπικής Κόλασης. Οι τύψεις του έχουν τρελάνει τον Ανατόλι καισυμπεριφέρεται περίεργα. Τραγουδά δυνατά στο καμπαναριό, δεν κάνειμπάνιο, κάνει πλάκες στους μοναχούς. Ενώ προσεύχεται προς την αντίθετηκατεύθυνση από τους υπόλοιπους μοναχούς. Αυτή η συμπεριφορά τουπροβληματίζει τους υπόλοιπους μοναχούς, που αναρωτιούνται αν ο Ανατόλιείναι τρελός, αντί για άγιος. Ενώ υπάρχει και ο πάτερ Ιώβ (ΝτμίτριΝτιούζεφ), δεξί χέρι του ηγούμενου, που ζηλεύει το μεγαλείο τουΑνατόλι.

Όμως ο Ανατόλι δεν είναι τρελός. Είναι μιακλασσική περίπτωση ενός «εν Χριστώ σαλού», από αυτούς που υπάρχουν κατάκόρον στην Ορθόδοξη Παράδοση. «Εν Χριστός σαλός» είναι κάποιος πουφέρεται εκκεντρικά, αλλά που μέσω αυτής της συμπεριφοράς μεταδίδει τηνΔιδασκαλία του Χριστού. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα μιας τέτοιαςσυμπεριφοράς στην ταινία, είναι όταν καίγεται το κελί του ΠατέραΦιλάρετου και έρχεται να ζήσει μαζί με τον Ανατόλι. Εκείνος θα τονκλειδώσει στο καλύβι που είναι αποπνικτικό εξαιτίας του λέβητα. Ενώ θαπετάξει στην φωτιά τις αγαπημένες του μπότες και στην θάλασσα τηναγαπημένη κουβέρτα του ηγούμενου. Όμως εξαιτίας αυτού του συμβάντος οπατήρ Φιλάρετος θα καταλάβει πόσο λίγη πίστη έχει ο ίδιος και θαευχαριστήσει τον Ανατόλι που τον αποδέσμευσε από τα υλικά αγαθά. H όλησυμπεριφορά του Ανατόλι φέρνει στον νου τον Πατέρα Ζωσιμά από τους«Αδελφούς Καραμαζώφ» του Ντοστογιέφσκι. Και εδώ βρίσκεται και ένα απότα θεολογικά μηνύματα του έργου: ότι η Πίστη πάει πέρα από συμβάσειςκαι τυπολατρία.

Μια μέρα ένας ναύαρχος τον επισκέπτεται με τηνδαιμονισμένη κόρη του και εκείνος την απολυτρώνει. Ο ναύαρχοςαποδεικνύεται ότι είναι ο Τιχόνωφ, που είχε μόνο τραυματιστεί και τουλέει ότι τον έχει συγχωρήσει προ πολλού. Τώρα ο Ανατόλι μπορεί ναπεθάνει επιτέλους ήρεμος. Πριν όμως γίνει αυτό, θα κάνει ειρήνη με τονΠατέρα Ιώβ με ένα συγκλονιστικό τρόπο.

Πρέπει να πούμε ότι ο Πάβλεφ Λουντίν δενθεωρεί τον ήρωα του έξυπνο ή πνευματικό αλλά «ευλογημένο με την έννοιαότι είναι ένα γυμνό νεύρο που συνδέεται με τον πόνο του κόσμου. Ηαπόλυτη δύναμη του είναι η αντίδραση του στον πόνο των ανθρώπων που τονεπισκέπτονται. Όταν όμως το θαύμα συμβαίνει, οι λαϊκοί άνθρωποι πουαποζητούν το θαύμα δεν είναι ικανοποιημένοι, γιατί ο κόσμος δενανέχεται την ύπαρξη καθημερινών θαυμάτων» Ο Ντμίτρι Σομπόλεβ εξηγεί «ότανοι άνθρωποι ζητούν κάτι από τον Θεό κάνουν λάθος γιατί ο Θεός ξέρεικαλύτερα τι έχει ανάγκη ο άνθρωπος την συγκεκριμένη στιγμή».

Ενώ το νόημα όμως όλου του έργου υπάρχει σε μιασύντομη σκηνή, όπου ο μειλίχιος ηγούμενος καθαρίζει με την βοήθεια τουκρόκου του αυγού την καπνιά που καλύπτει την Άγια Εικόνα του Ιησού.Συνδεδεμένο με την Κόλαση, το κάρβουνο συμβολίζει τις αμαρτίες πουπρέπει να ξεπεράσει ο άνθρωπος για να επιτύχει την Θέωση, την ένωση μετον Χριστό.

Πρόκειται για μια ταινία όπου η απλότητα και ηταπεινότητα του ήρωα, η απόμακρη θέση του μοναστηριού και η ύπαρξηθαυμάτων δημιουργούν μια διαχρονική εικόνα της Ορθοδοξίας. Ενώ οιμονόχρωμοι τόνοι του άσπρου του χιονιού και του γαλακτερού μπλε φέρνουνστον νου την μυστικιστική ατμόσφαιρα του «Αντρέϊ Ρουμπλιώφ» τουΤαρκόφσκι ή της «Επιστροφής» του Αλεξάντρε Ζεβίντσγιεφ.

Προσωπικά πιστεύουμε ότι «Το Νησί» είναι τοΟρθόδοξο αντίστοιχο του «Άνοιξη, Καλοκαίρι, Φθινόπωρο Χειμώνας ... καιΆνοιξη» του Κιμ Κι Ντουκ. Όπως και εδώ, έτσι και εκεί υπήρχε ένααπομονωμένο νησί, που συμβόλιζε την πνευματικότητα και πουαντιπαρατίθετο στον έξω κόσμο της αμαρτίας και των παθών. Στηνσυγκεκριμένη περίπτωση, ο έξω κόσμος ταυτίζεται με την αθεϊα και τονυλισμό του Κομμουνισμού, με τον οποίο έρχεται σε σύγκρουση η Ορθόδοξηπνευματικότητα.

«Το Νησί» κέρδισε το 2006 έξι Χρυσούς Αετούς(τα αντίστοιχα Ρώσικα Όσκαρ) ανάμεσα τους ,αυτά της καλύτερηςσκηνοθεσίας, σκηνογραφίας ( Αλεξάντερ Ζεγκάνωφ) και Πρώτου ΑνδρικούΡόλου. Εδώ πρέπει να πούμε ότι ο Πιοτρ Μαμόνωφ, που υποδύεται τονπατέρα Ανατόλι, υπήρξε ένας ροκ σταρ, ο οποίος όταν ανακάλυψε τηνΟρθοδοξία εγκατέλειψε την μουσική και απομονώθηκε σε ένα χωριό έξω απότην Μόσχα. Όπως είπε και ο βαθιά θρησκευόμενος Λουγκίν, ο Μαμόνωφέπαιξε τον εαυτό του.

Η ταινία προβλήθηκε επίσης στα Φεστιβάλ τηςΒενετίας και του Σάντανς, δημιουργώντας φοβερή αίσθηση. Μάλιστα οΠατριάρχης Αλέξεϊ ο Β' εξύμνησε το «Νησί» για την απεικόνιση της Πίστηςκαι της μοναστικής ζωής και το αποκάλεσε «ένα ζωντανό παράδειγμα πουπροσπαθεί να φέρει μια Χριστιανική προσέγγιση στην Τέχνη».

Αυτή λοιπόν την ταινία, που απεικονίζει με τονκαλύτερο τρόπο την Ρώσικη Ψυχή, έτσι όπως αναδύεται καθάρια μετά από 70χρόνια τυραννίας, οι Έλληνες διανομείς και τα ελληνικά κανάλια τηναγνοήσανε επιδεικτικά. Ίσως τους φάνηκε «σκοταδιστική». Ίσως υπακούνστην ιδεολογική τρομοκρατία των αριστερών κριτικών που πολεμούν τηνΟρθοδοξία. Υπ' όψιν ότι την ίδια τύχη είχε και το συγκλονιστικό IntoThe Great Silence του Πήτερ Γκέρινγκ για την ζωή σε ένα καθολικόμοναστήρι, που είχε κερδίσει το βραβείο καλύτερου ΕυρωπαϊκούΝτοκυμανταίρ για το 2006 . Ας ελπίσουμε ότι δεν είναι αργά για κάποιουςνα αλλάξουν άποψη για τέτοιες πνευματικές ταινίες.

* ο Γιώργος Πισσαλίδης είναι κριτικόςκινηματογράφου και αυτήν την περίοδο συγγράφει το βιβλίο «Ο ΣύγχρονοςΚινηματογράφος της Δεξιάς».

---

Το άρθρο δημοσιεύθηκε στο φύλλο της 7ης Ιουνίου 2008 της εφημερίδας Ελεύθερος Κόσμος.

ΞΥΠΝΑ ΤΟΥΣ "ΠΕΡΙΟΙΚΟΥΣ"

Αν φώναζα στις 3π.μ. που κοιμόσουν θα έστελνες αστυνομία, σωστά;

Λευκωσία, Τετάρτη 11 Ιουνίου ‘08, 03:35 προ μεσημβρίας:

Ούτε καν «χάραμα» δεν είναι, δεν έφεξε η παραμικρή ακτίδα φωτός. Τα μόνα που σπάζουν το σκοτάδι είναι τα φώτα του δρόμου, των αυτοκινήτων και της ψευδοσημαίας του ψευδοκράτους του αληθοκατακτητή στον Πενταδάκτυλο.

Παντού ησυχία, αφού ο κόσμος κοιμάται. Κοιμόμουν κι εγώ στο σπίτι στον Λυκαβητό της μοιρασμένης Λευκωσίας. Ξαφνικά ακούω φωνές από κάποιον κύριο που προκαλεί οχληρία. Ξύπνησα. Ο κύριος τραγουδούσε, έψαλλε κάτι παράξενα, ακατανόητα! Προφανώς αδικαιολόγητα! Η ώρα 3π.μ. δεν τραγουδά ο κόσμος. Η ώρα 3π.μ. ο κόσμος δεν ψάλλει με τα μεγάφωνα αναμμένα. Η ώρα 3π.μ. έχω το ανθρώπινο δικαίωμα να κοιμούμαι, να μην με ενοχλεί κανένας, να ξεκουράζομαι διότι ξημερώνοντας πάω δουλειά. Η ώρα 3π.μ. οι άνθρωποι έχουμε το δικαίωμα να ηρεμούμε για να αντεπεξέλθουμε το πρωί στις επαγγελματικές υποχρεώσεις μας. Η ώρα 3π.μ., προσωπικά τουλάχιστον, δεν ανέχομαι κανένας να φωνάζει, δεν καταδέχομαι κανέναν να διαταράσσει την ησυχία μου.

Εσύ, φίλε μου, τί θα έκαμνες στη θέση μου; Πώς θα αντιδρούσες όταν τούτος ο κύριος αποφάσιζε να ανάψει τα μεγάφωνα για να τελέσει το κατιτίς του;

Όμως, ο κύριος ιμάμης της κατεχόμενης Λευκωσίας αποφάσισε η ώρα 3:35 προ μεσημβρίας να ψάλει! Μετά από 10 λεπτά σιώπησε. «Επιτέλους!» σκέφτηκα, «ξανά προσπάθεια για ύπνο». Μετά από διάλειμμα 4-5 λεπτών άρχισε δεύτερη προσευχή από μεγαφώνων. Διάλειμμα – Τρίτη προσευχή και ου το καθεξής.

Εγώ, εργαζόμενος πολίτης της Κυπριακής Δημοκρατίας, τί μπορώ να κάμω; Πώς μπορώ να διαμαρτυρηθώ; Αν διαμαρτυρηθώ για αυτό το παράπονό μου, ξέρω, θα αποκτήσω την ταμπέλα του ακραίου, εθνικιστή, σωβινιστή και πάει τραίνο ο χαρακτηρισμός...

Τελικά, τί δικαιώματα έχω; Έχω δικαίωμα να κοιμηθώ; Έχει δικαίωμα κάποιος να φωνασκεί σε ώρα κοινής ησυχίας; Έχω δικαίωμα ανεξιθρησκείας; Έχει δικαίωμα κάποιος να προβαίνει σε θρησκευτική προπαγάνδα; Σε ποιαν Αρχή να καταφύγω να διαμαρτυρηθώ για αυτό, που πολύ φοβούμαι, μάλιστα, θα κατακριθώ;

«Νομίζω» πως απαγορεύεται η θρησκευτική προπαγάνδα προς άγραν πιστών καθόλη τη διάρκεια του νυχθημέρου, άρα ασφαλώς και σε ώρες κοινής ησυχίας.

Σας παρακαλώ, οι αρμόδιοι κάμετε κάτι για να μου διαφυλάξετε το δικαίωμά μου για ανθρώπινη ξεκούραση.

Σας παρακαλώ, οι συμπατριώτες μου συναισθανθείτε το πρόβλημα.

Σας παρακαλώ, όλοι... Καλόν Αγώναν για τη διατήρηση των Ελληνορθόδοξων ιδανικών μας, τη διασφάλιση της ρωμαίικης παράδοσής μας, την επιβίωσή μας ως Έλληνες Ορθόδοξοι Χριστιανοί της Κύπρου.

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

Παράρτημα:

Την Κυριακή συμμετείχα στον καθιερωμένο εκκλησιασμό. Η Θεία Λειτουργία ξεκινά κάθε Κυριακή στις 6π.μ.. Πήγα στις 07:30π.μ. μα στον προαύλιο χώρο του Ναού δεν ακουγόταν τίποτε. Πλησίασα στην πόρτα του Ναού για να ακούσω «Σοφία. Ορθοί. Ακούσωμεν του αγίου Ευαγγελίου το ανάγνωσμα». Στις 09:18π.μ. καθόμουν στο προαύλιο πεζούλι, ακριβώς έξω από την πόρτα του Ιερού Βήματος. Άναψαν τα μεγάφωνα του Ναού. Παραξενεύτηκα. «Τόση ώρα ήταν κλειστά και στις 09:18π.μ. άναψαν».

Ασφαλώς και ανεπιφύλακτα μου απάντησε ένας φίλος. Φάνηκε «λογικό» επιχείρημα. «Είναι για να μην ξυπνήσουμε τους γείτονες».

Αμέσως σκέφτηκα... «Βέβαια! Μην ξυπνήσουμε τους κεκοιμημένους περιοίκους!»

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ - ΜΙΑ ΚΑΜΠΑΝΑ ...

Θυμήθηκα που διάβαζα ένα βιβλίο για την Κωνσταντινούπολη, όπου σε ένα χωριό, ο μοναδικός επιζών παππούλης πήγαινε και κτύπαγε την καμπάνα της εκκλησίας. Όχι επειδή θα γινόταν λειτουργία. Ούτως ή άλλως, ο τόπος δεν έχει παπά. Ούτε το έκαμε για να ξυπνήσει τους γειτνιάζοντες, αλλά για να ακουστεί η καμπάνα! Να ακουστεί για λίγο ο γλυκύς εκείνος ήχος της καμπάνας! Ο ήχος της καμπάνας, από τα ελάχιστα πράγματα που θυμίζουν Ορθοδοξία και Ελλάδα· ο ήχος που φέρνει αναμνήσεις· ο ήχος που κρατά εκεί, παρών ο παππούς· ο ήχος που επιμένει και διαδηλώνει παράδοση και καταβολές· ο ήχος που φωνάζει «Ελευθερία»! Ο ήχος που δεν ενοχλεί κανέναν εκεί, αλλά ενοχλεί στα δικά μας αυτιά μόνον όταν πρόκειται για ορθόδοξο ναό.

Β.ΗΠΕΙΡΟΣ- ΣΕΒΑΣΤΙΑΝΟΣ - ΦΥΓΑΔΕΣ

Θυμήθηκα που άκουγα μια ομιλία του Μητροπολίτη πρώην Δρϋινουπόλεως, Πωγωνιανής και Κονίτσης, υπέρτιμου και έξαρχου πάσης Βορείου Ηπείρου κ.Σεβαστιανού. Ο Δεσπότης διηγότανε για τη Βόρειο Ήπειρο πως «Ζει η πίστις, αγαπητοί μου, εκεί μέσα. Ζει και στις φυλακές, Ζει και στις εξορίες, Ζει με τις μανούλες, Ζει με τις γιαγιές που με κίνδυνό τους τρέχουν να πάνε ν’ ανάψουν καντηλάκια στους γκρεμισμένους εκεί πέρα ναούς. Ζει! Γι’ αυτό και τροφοδοτούνται οι φυλακές, διότι δεν συμβιβάζονται...» Και Βορειοηπειρώτης φυγάς εκ της αλβανικής κομμουνιστικής - αθεϊστικής κολάσεως (άρτι 1990) εκφωνούσε συγκλονισμένος προς τον Δεσπότη: «Περπατήσαμε όταν είδαμε στο χωριό Ποντικάδες τον σταυρό της Εκκλησίας. Τότες είπαμε ΕΔΩ ΕΛΛΑΔΑ! (...) Έπειτα, αμέσως ήρθε ο Δεσπότης μας (...) που έχουμε τόσα χρόνια να τον δούμε. (...) Παππούλη, του λέγω, γιατί δεν ξέραμε τί θα πει Δεσπότης. Παππούλη μου, αν θέλεις, έχομε από το ’64 να κοινωνήσομε. Άμα θέλεις να μας κοινωνήσεις, γιατί γινήκαμε τούρκοι! Και στις 18 Απριλίου, εκείνες τις στιγμές έκλαιε όλο το χωριό το Δελβινάκι, κι οι αστυνόμοι δακρύσανε, χορτάσαμε κλάψιμο που ύστερα από 18 χρόνια, στις 18 Απριλίου 1982, που εσείς πέρσι είχατε Πάσχα, κοινωνήσαμε κι εμείς μαζί σας»!

ΚΑΡΠΑΣΙΑ

Θυμήθηκα ακόμα τους εγκλωβισμένους μας στην Καρπασία που δεν έχουν παπά, παραμόνο τον π.Ζαχαρία στο τουρκοκρατούμενο Μοναστήρι του Αποστόλου Ανδρέα. Οι καμπάνες εκεί δεν χτυπούν καθόλου, διότι οι κάτοικοι διώχθηκαν βίαια το ’74. Δεν υπάρχει άνθρωπος εκεί να τις χτυπήσει. Όσοι επιμένουν να ζουν ακόμα εκεί Ελεύθεροι – Πολιορκημένοι παρακαλούν τους έγκριτους πολιτικούς μας που τους επισκέπτονται προεκλογικά, όπως διεκδικήσουν την επιστροφή και της περιοχής της Καρπασίας, την οποία στάθηκαν ταπεινοί και υπερήφανοι ακρίτες να την φυλάσσουν. Η απάντηση που λαμβάνουν, αποστομώνει: «Δεν είναι στους υπολογισμούς μας, δεν συμπεριλαμβάνεται στα σχέδιά μας». Ερώτημα που προκύπτει: «Ε, τί στο καλό κάνουν εκείνοι οι φρουροί, τί παρέμειναν στην Καρπασία να κάνουν αφού την έχετε παραδώσει;»

Τα μεγάφωνα στην ενορία μου, λοιπόν, άναψαν για μετάδοση της Θείας Λειτουργίας στις 09:18π.μ. μήπως και ξυπνήσουμε τους γείτονες. Άλλοτε, στην αγρυπνία της Αγίας Βαρβάρας που κάμαμε, η καμπάνα δεν χτύπησε για πρόσκληση των πιστών διότι ήταν ώρα 11:00μ.μ., ώρα ύπνου, ώρα κοινής ησυχίας.

Άνθρωποι Χριστιανοί επιποθούν να ακούσουν, έστω για λίγο, τον ήχο της καμπάνας και μόνον. Άνθρωποι Χριστιανοί θέλουν να ακούνε, έστω για λίγο, τον ήχο της καμπάνας και ας ξέρουν πως δεν είναι παπάς να λειτουργήσει. Ας ξέρει ο Πολίτης παππούλης πως «άδικα» χτυπά, δεν έχει παπά, δεν έχει λαό να ακούσει. Όμως χτυπά, ώσπου χτυπά κι η καρδιά του!

Άνθρωποι Χριστιανοί διψούν για κοινωνία, Θεία Κοινωνία που στερούνται δεκάδες χρόνια.

Άνθρωποι Χριστιανοί κοιμούνται στη Θεία Λειτουργία και ενοχλούνται ΑΝ χτυπήσει καμπάνα, ΑΝ ακουστεί «κιχ» από τα μεγάφωνα. Άνθρωποι Χριστιανοί Νεοέλληνες κοιμούνται! Σκέτο κοιμούνται. Υπνώττουν. Στον ξύπνιο τους υπνοβατούν! Αλλού ο «τρελός» γερο-Πολίτης ξυπνά να χτυπήσει την καμπάνα χωρίς λόγο, ο Βορειοηπειρώτης κραυγάζει από ευτυχία πως κοινώνησε μετά από δεκαοχτώ (18!) χρόνια, ο Καρπασίτης ξέρει πως πουλήθηκε ο τόπος του...

Αγαπητέ «περίοικε» συμπατριώτη, ΞΥΠΝΑ!

Αν είσαι ξύπνιος ΞΥΠΝΑ ΤΟΥΣ «ΠΕΡΙΟΙΚΟΥΣ» πριν τον ξυπνήσει ο χότζας.

Σύνθημα: ΞΥΠΝΩ, ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ ΚΑΙ ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΙ!

Μου εστάλλει από έναν φίλο και συναγωνιστή από την Κύπρο που υπογράφει ως :

"Πρόσφυγας εκ Περιστερωνοπηγής Αμμοχώστου-ΕΓΩ"

Φωτο 1 : Το μοναστήρι της Θεοτόκου Παμμακάριστου χρησιμοποιείται σήμερα ως τζαμί. Πηγή : http://www.metopo.gr/article.php?id=30

Φωτο 2. Φωτογραφίο από Β.Ήπειρο (Άρτα -Αυλώνος) . Ελληνόπουλα μαθαίνουν την ελληνική γλώσσα μέσα στην εκκλησία.

(Όπως και στα περισσότερα μέρη της Β.Ηπείρου οι αλβανοί ΔΕΝ αναγνωρίζουν την ύπαρξη ελληνικής μειονότητας και ΔΕΝ επιθτέπουν την ίδρυση ελληνικών σχολείων με εξαίρεση ελάχιστα που λειτουργούνε στις περιοχές Αγ.Σαράντα, Αργυροκάστρου και ενός στην Κορυτσά). Φωτο από ΣΦΕΒΑ http://www.sfeva.gr

Φωτο 3-4. Φωτογραφία από http://www.apodimos.com/arthra/index_gen6.html)