Γιουροβίζιον 1976. Όταν η μνήμη μας δεν είχε ακόμα εξασθενίσει...

To 1976, δύο χρόνια μετά την Τουρκική Εισβολή στην Κύπρο, η Ελλάς συμμετείχε στο Διαγωνισμό της Γιουροβίζιον πολύ αλλοιώτικα. Ήταν μια εποχή που τον Έλληνα δεν τον απασχολούσαν τα σκάνδαλα, το κοντό και το μακρύ του καθενός. Ήταν η εποχή, που στην καρδιά του κάθε Έλληνα πατριώτη βρισκόταν η Κύπρος και στην μνήμη του η βάρβαρη Τουρκική Εισβολή του 1974 και η κατοχή του 37% του εδάφους του νησιού, που απετέλεσε και το τέλος της προδοτικής Χούντας και την απαρχή της μεταπολίτευσης.

Τότε, το 1976, η Ελλάδα τάραξε τα νερά της Γιουροβίζιον με το τραγούδι " ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΟΥ ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΟΥ". Ένα τραγούδι που στιγμάτιζε το βάρβαρο βιασμό της Ελευθερίας της Κύπρου από τους Αττίλες, και καταδείνυε τη γενοκτονία και την εθνοκάθαρση του 37% του νησιού από τους αιμοσταγείς Τούρκους εισβολείς.

Και η Ελλάδα της Μαρίζας Κωχ χάλασε το πάρτυ των υπολοίπων Ευρωπαίων. Η Τουρκία για διαμαρτυρία, δε συμμετείχε εκείνη το χρονιά στο διαγωνισμό !!! Βλέπεται το θράσος είναι διαχρονικά, βασικό χαρακτηριστικό των Τούρκων. Και όπως είχε το θράσος τότε να διαμαρτύρεται ο Αττίλας, έτσι και σήμερα έχει το θράσος να μιλά για δήθεν "απομόνωση των Τουρκοκυπρίων", καθώς επίσης και να διεκδικεί το μισό Αιγαίο, τη στιγμή που θα έπρεπε η Ελλάς να διεκδικεί τα Κατεχόμενα Δυτικά παράλια της Μικράς Ασίας, τη γνωστή μας Ιωνία.

Σήμερα, η Ελλάδα μας αυτοκαταστρέφεται από τον επαρχιωτισμό και την πνευματική πενία ενώ η Γιουροβίζιον έχει καταντήσει σε μεγάλο βαθμό ένα τσίρκο ηλιθίων και ανωμάλων.

Ό,τι κι αν αλλάζει όμως, η κατοχή παραμένει. Ο Αττίλας εμφανίζεται με λάγνες ανατολίτισσες και τσιφτετέλια, αλλά δυστυχώς χωρίς καμιά Μαρίζα να ξεσκεπάζει το πραγματικό του πρόσωπο.

Εμείς την Τουρκία όμως, την μάθαμε και την ξέρουμε αλλιώς. Χωρίς τη Hadise. Την ζούμε αλλιώς κάθε μέρα που αντικρύζουμε τον Πενταδάκτυλο αλυσοδεμένο με τα σύμβολα της Κατοχής. Την μάθαμε από τις λόγχες και τα ξίφη του Τουρκικού Στρατού. Που στέρησαν τη ζωή σε χιλιάδες αδέλφια μας, που βίασαν, που ρήμαξαν, που βεβήλωσαν. Που μας στέρησαν και μας στερούν τα σπίτια μας, που κλέβουν τις ζωές μας και μαυρίζουν τις ψυχές μας.

Παναγιά μου, Παναγιά μου!
Στίχοι: Μιχάλης Φωτιάδης.
Μουσική: Μαρίζα Κωχ.
Πρώτη εκτέλεση: Μαρίζα Κωχ

Κάμπος γεμάτος πορτοκάλια, όι-όι, μάνα μου!
Που πέρα ως πέρα απλώνετ' η ελιά
Γύρω χρυσίζουν τ' ακρογιάλια, όι-όι, μάνα μου!
Και σε θαμπώνει, θαμπώνει η αντηλιά.

Στον τόπο αυτό όταν θα πάτε, όι-όι, μάνα μου!
Σκηνές αν δείτε, αν δείτε στη σειρά
Δε θα 'ναι κάμπινγκ για τουρίστες, όι-όι, μάνα μου!
Θα 'ναι μονάχα, μονάχα προσφυγιά

Παναγιά μου, Παναγιά μου, παρηγόρα την καρδιά μου!
Παναγιά μου, Παναγιά μου, παρηγόρα την καρδιά μου!

Κι αν δείτε ερείπια γκρεμισμένα, όι-όι, μάνα μου!
Δεν θα 'ναι απ' άλλες, απ' άλλες εποχές
Από ναπάλμ θα 'ναι καμένα, όι-όι, μάνα μου! Θ
α 'ναι τα μύρια χαλάσματα του χτες

Κι αν δείτε γη φρεσκοσκαμμένη, όι-όι, μάνα μου!
Δεν θα 'ναι κάμπος, 'ναι κάμπος καρπερός
Σταυροί θα είναι φυτεμένοι, όι-όι, μάνα μου!
Που τους σαπίζει, σαπίζει ο καιρός

Παναγιά μου, Παναγιά μου, παρηγόρα την καρδιά μου!
Παναγιά μου, Παναγιά μου, παρηγόρα την καρδιά μου!

ΚΥΠΡΟΣ 1974-2009
ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ - ΔΕΝ ΑΝΕΧΟΜΑΙ - ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΙ - ΝΙΚΩ - ΕΠΙΣΤΡΕΦΩ.

Στο καλό Μάριε Τόκα…

Την μέρα του Πάσχα, στις 27 Απριλίου 2008 «έφυγε» από κοντά μας ο Μάριος Τόκας, ο μεγάλος μουσικοσυνθέτης που αγαπήθηκε από όλους τους Έλληνες.

Ο 54χρονος μουσικοσυνθέτης από την Κύπρο άφησε την τελευταία του πνοή, μετά από πολύμηνη μάχη με την επάρατη νόσο.

Ο Μάριος Τόκας γεννήθηκε στη Λεμεσό, σπούδασε μουσική από νεοτάτων χρόνων και στην Αθήνα Φιλολογία στο Εθνικό Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο. Ζούσε απο το 1978 στην Αθήνα. Ηταν παντρεμένος και είχε τρία παιδιά.

Ο Τόκας έγραψε πολλές μεγάλες επιτυχίες και συνεργάστηκε με όλα τα γνωστά ονόματα του ελληνικού τραγουδιού:

Εργογραφία

Το 1978 κυκλοφορεί η πρώτη του δισκογραφική δουλειά «Τα τραγούδια της παρέας» με ερμηνευτή το Μανώλη Μητσιά και σε δικούς του στίχους.

Ο δίσκος που γνώρισε μεγάλη επιτυχία ήταν τα «Μικρά ερωτικά» με ερμηνευτή τον Αντώνη Καλογιάννη.

Ακολουθεί με μεγάλη επιτυχία ο δίσκος «Στη λεωφόρο της αγάπης» με ερμηνευτές τον Γιάννη Πάριο,τη Χαρούλα Αλεξίου,τη Δήμητρα Γαλάνη και τον Διονύση Θεοδόση.

Ο επόμενός του δίσκος «Σαν τρελό φορτηγό» με τον Γιάννη Πάριο γνωρίζει τεράστια επιτυχία για να ακολουθήσει ένας ακόμη δίσκος, η «Η εθνική μας μοναξιά» με ερμηνευτή τον Δημήτρη Μητροπάνο. Ακολουθούν κι άλλοι δίσκοι με ερμηνευτές την Κατερίνα Κούκα, το Γιάννη Πάριο, το Δημήτρη Μητροπάνο, τον Πασχάλη Τερζή κ.α.

Σημαντική του δουλειά θεωρείται επίσης η μελοποίηση εκκλησιαστικών ποιημάτων με τον τίτλο «Θεομήτωρ Μαρία».

Σημαντικά έργα του για την Κύπρο είναι:

- «Ψυχή τε και σώματι» Μελοποιημένα ποιήματα των απαγχωνισθέντων αγωνιστών της ΕΟΚΑ, Ευαγόρα Παλληκαρίδη, Αντρέα Ζάκου και άλλων.

- «Φωνή πατρίδας» Τραγούδια σε ποίηση των κύπριων ποιητών Κώστα Μόντη, Θεοδόση Πιερίδη και Νεσέ Γιασίν.Τα τραγούδια «Ανασήκωσε την πλάτη Πενταδάχτυλε» και «Η δική μου η πατρίδα» αναφέρονται στο κυπτιακό πρόβλημα και σημαδεύουν τον κυπριακό λαό.

- «Αμμόχωστος Βασιλεύουσα» σε ποίηση Κυριάκου Χαραλαμπίδη.

Ανοιχτή επιστολή του Μίκη Θεοδωράκη: "Tο ζητούμενο για μας είναι να παραμείνουμε Έλληνες"

Ανεξάρτητα από τα αποτελέσματα των αμερικανικών εκλογών, δηλαδή ανεξάρτητα από το ποιος θα είναι ο μελλοντικός πρόεδρος, η κολοσσιαία πολεμική μηχανή έχει ήδη μπει μπροστά με στόχο την εξόντωση όλων όσων θεωρεί εχθρούς της ακόμα και αυτών όπως η Ελλάδα που δεν υπακούνε τυφλά της εντολές της.
Ιράν, Κορέα, Αραβικός κόσμος νέοι υποτελείς και φυσικά άμεσα η Ρωσία και στο βάθος η Κίνα. Μετά θα έρθει η σειρά των "ατάκτων" της Νότιας Αμερικής, ένας νέος θανάσιμος κίνδυνος πολυπρόσωπος, πολυπλόκαμος σαν χταπόδι κάνει αργά αλλά σταθερά την εμφάνισή του στο προσκήνιο της παγκόσμιας ιστορίας.
Σημερινός στόχος είναι τα Βαλκάνια, με κύριο σύμμαχο την "Μεγάλη Αλβανία" ξεκινώντας από το Κόσοβο με συνεργάτες τους υπεύθυνους για μαζικές δολοφονίες UCK.

Και σα να μην έφταναν όλα αυτά, γεγονός πρωτοφανές για την χώρα μας, μερικοί "επιστήμονες" επέλεξαν το αμφιθέατρο του Παντείου Πανεπιστημίου για να αναπτύξουν δημόσια την υποστήριξή τους σε ένα βασικό αίτημα της "Μεγάλης Αλβανίας" την κατάκτηση της Ηπείρου έως την Πρέβεζα με την δικαιολογία ότι ανήκει στην Αλβανική Τσαμουριά απ' όπου τους έδιωξαν με εγκληματικές πράξεις οι Έλληνες.
Ασφαλώς πρόκειται για οργανωμένη προβοκάτσια των ΗΠΑ ώστε να μελετηθούν οι δικές μας αντιδράσεις και να προπαρασκευαστεί ψυχολογικά η εδαφική επέκταση της Αλβανίας μετά το Κόσοβο και σε ένα μεγάλο τμήμα των αλβανόφωνων περιοχών των Σκοπίων και ακολούθως και σε δικά μας εδάφη.
Από την άλλη μεριά η σύμπλευση της Τουρκίας με τις ΗΠΑ στο Κόσοβο που έσπευσε πρώτη αυτή να το αναγνωρίσει προετοιμάζει το έδαφος για πονηρά σχέδια σε βάρος της χώρας μας, με βάση όχι μόνο το Αιγαίο και την Κύπρο αλλά και την Μουσουλμανική μειονότητα στη Θράκη που ακολουθώντας το παράδειγμα του Κοσόβου μπορεί να διεκδικήσει τη δική της ανεξαρτησία.
Η ηγεσία των Σκοπίων φαίνεται να γνωρίζει από πρώτο χέρι τα σχέδια των ΗΠΑ και γι' αυτό δείχνει αυτή την αλαζονική αδιαλλαξία. Και πράγματι σε αυτή τη φάση συμπορεύονται με την πολιτική που εκθέσαμε. Όμως, τι θα κάνουν όταν ξεκινήσει η επόμενη φάση της φιλοαλβανικής τακτικής οπότε το κρατίδιό τους θα κοπεί στη μέση. Γιατί θα πρέπει να γνωρίζουν τόσο αυτοί όσο και οι ΗΠΑ ότι μπορούν να αυτοαποκαλούνται Μακεδόνες όμως φυλετικά είναι Σλάβοι και ως εκ τούτου κατατάσσονται ουσιαστικά στη χωρία των εχθρών των ΗΠΑ μαζί με τη Ρωσία τη Σερβία αλλά και την Βουλγαρία που και αυτή δεν πρέπει να έχει αυταπάτες.
Έτσι γυρίζοντας σε 'μας τους Έλληνες θα πρέπει να δούμε ότι η κατάσταση όντως εξελίσσεται όπως εξελίσσεται είναι παραπάνω από τραγική. Δεδομένου ότι οι Αμερικανοί δεν πείθονται πια από τις όσες υποκλίσεις και αν κάνουν απέναντί τους οι ποικιλόμορφες αμερικανόφιλες ηγεσίες και αυτό γιατί φοβούνται και μισούν το λαό μας για τον οποίο είναι βέβαιοι ότι στη μεγάλη του πλειοψηφία απορρίπτει τα φιλοπόλεμα σχέδιά τους και γι' αυτό θέλει να μας τιμωρήσει με κάθε τρόπο. Εκτός και αν αποφασίσουμε όλοι μαζί να γονατίσουμε και να φιλήσουμε τα πόδια τους κάνοντας όρκους ότι από εδώ και στο εξής θα ήμαστε καλά παιδιά και πειθήνια όργανα στην όποια πολιτική τους, όμως αφού το παιχνίδι είναι έτσι και αλλιώς για εμάς χαμένο τότε ας πέσουμε με το κεφάλι ψηλά.
Ας μην περιμένουμε βοήθεια από πουθενά ούτε έχουμε συμμάχους. Είμαστε εμείς και εμείς. Ας προσπαθήσουμε λοιπόν να είμαστε τουλάχιστον ωραίοι, περήφανοι και γιατί όχι χαρούμενοι αφού θα έχουμε πάρει τη μεγάλη απόφαση να γίνουμε όλοι μας μια γροθιά ενωμένοι μπροστά στην προδοσία και την ασχήμια που χτυπάει την πόρτα μας, γιατί είναι προδοσία η αναγνώριση του Κοσόβου χωρίς την έγκριση της Διεθνούς Κοινότητας του ΟΗΕ δηλαδή μιας επαρχίας που από αιώνες αποτελεί τμήμα της Σερβίας, και τι θα νοιώθαμε εμείς αν μεθαύριο έπαιρναν με το έτσι θέλω την μισή Κύπρο, τη Θράκη ή την Ήπειρο Όπως είναι ασχήμια να ανεχόμαστε να μας περιφρονούν και να μας υβρίζουν οχυρωμένοι κάτω από τα σκέλια των Αμερικανών οι Σκοπιανοί και εμείς να τους παρακαλάμε και να ζητάμε μεσολάβηση των Αμερικανών χάνοντας κάθε μέρα πιο πολύ την αξιοπρέπειά μας και την υπερηφάνειά μας.
Ας κλείσουμε τα σύνορα ας σταματήσουμε τις διπλωματικές και οικονομικές μας σχέσεις και ας τους αφήσουμε να αυτοαποκαλούνται όπως θέλουν κοροϊδεύοντας τους εαυτούς τους. Οφείλουμε να περάσουμε και από αυτή τη νέα δοκιμασία με το κεφάλι ψηλά. Μπορεί να υποφέρουμε όμως το ζητούμενο για μας είναι να παραμείνουμε Έλληνες. Και θα παραμείνουμε Έλληνες. Ας μην ξεχνάμε από πόσες σκληρές δοκιμασίες περάσαμε ως τώρα όμως στο τέλος πάντα βγήκαμε νικητές. Το ίδιο θα συμβεί και στο μέλλον.

Μίκης Θεοδωράκης,
23 Φεβρουαρίου 2008

Χαιρετίσματα λοιπόν στην εξουσία!

Εδώ και χρόνια το (Κουμουνιστικό Κόμμα Κύπρου) ΚΚΚ ΑΚΕΛ φέρνει στις καλλιτεχνικές του εκδηλώσεις (και ειδικά πριν από εκλογικές αναμετρήσεις) τον γνωστό αριστερό τραγουδιστή Βασίλη Παπακωνσταντίνου.

Δηλώνω φανατικός θαυμαστής του εν λόγω καλλιτέχνη και τον έχω παρακολουθήσει πάρα πολλές φορές σε συναυλίες του σε Ελλάδα και Κύπρο. Ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια είναι το «Χαιρετίσματα» το οποίο ο Βασίλης τραγούδησε επανειλημμένα σε συναυλίες του ΚΚΕ.

«Χαιρετίσματα λοιπόν στην εξουσία» λένε οι στίχοι του τραγουδιού και οι Κνίτες αλλά και διάφοροι άλλοι αντιεξουσιαστές χτυπιούνται στο ρυθμό του ροκ κομματιού αφού τους εκφράζει πλήρως! Η εξουσία είναι για αυτούς κάτι ξένο, κάτι το οποίο απαξιούν… «Εγώ δεν θέλω στη ζωή να κυβερνήσω…» λέει το τραγούδι και συνεχίζει: «Εγώ δεν θέλω να με κάνετε Σατράπη, ούτε συνένοχο σε κόλπα ομαδικά…».

Πάντα αναρωτιόμουν γιατί το συγκεκριμένο τραγούδι ακουγόταν στις συναυλίες του ΑΚΕΛ, αλλά περισσότερο έσπαγα το κεφάλι μου να καταλάβω γιατί τα ΕΔΟΝόπουλα εκστασιάζονταν σαν και το τραγούδι αυτό γράφτηκε για αυτούς!

Το ΑΚΕΛ είναι το κόμμα που από την εγκαθίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας ήταν στην Κυβέρνηση του πρώτου προέδρου Μακαρίου, ήταν αυτοί που έβγαλαν στην εξουσία και συγκυβέρνησαν με τον 2ρο πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας,Σπύρο Κυπριανού. Αυτοί από μόνοι τους ανακάλυψαν έφεραν στη Κύπρο και εξέλεξαν τον 3το πρόεδρο της Κύπρου, Γιώργο Βασιλείου. Στην κυβέρνηση Γλαύκου Κληρίδη ήταν η μόνη κυβέρνηση που δεν συμμετείχαν. Τον Τάσσο Παπαδόπουλο τον υποστήριξαν και συγκυβέρνησαν μαζί του ενώ τώρα είναι οι ίδιοι εξουσία με τον Δημήτρη Χριστόφια!

Παρόλο που το ΑΚΕΛ ήταν πάντα μέσα στη συνδιαλλαγή και το βόλεμα, κατάφερε να καλλιεργήσει στον κόσμο του το αίσθημα ότι αδικείται και κατατρέχεται! Με τον τρόπο αυτό δημιουργεί άλλοθι και δικαιολογεί τα ρουσφέτια και τις ατασθαλίες υπέρ των «δικών του» αφού τα κάνει όπως ισχυρίζεται, όταν αυτά αποκαλυφθούν, για να αποκαταστήσει την (δήθεν) αδικία!!!

Το ΑΚΕΛ όμως, προκειμένου να εκλεγεί έχει ανεβάσει τον πήχη των προσδοκιών του κόσμου πολύ! Από το ΑΚΕΛ λοιπόν περιμένουμε αυτά που μας έχει υποσχεθεί:

1. Να τα βρει με τους τουρκοκύπριους και να λύσει το κυπριακό (μακριά από το σχέδιο Ανάν).

2. Να δώσει πλουσιοπάροχα οικονομικές παροχές στον κόσμο και ειδικότερα στις ασθενέστερες τάξεις.

3. Να εξαλείψει την φτώχια! (ναι, το υποσχέθηκε και αυτό)!

4. Να μειώσει την στρατιωτική θητεία.

5. Και άλλα πολλά (βλέπε: http://akelwatch.blogspot.com/)
Θα σας παρακολουθούμε κύριοι του ΑΚΕΛ και θα σας κρίνουμε, τώρα που είστε κυβέρνυση ακόμα αυστηρότερα.

Όσο για το γνωστό άσμα, άστε κάποιους σαν μας εμάς που δεν ανήκουμε πουθενά και που δεν φλερτάραμε ποτέ με την εξουσία, να το τραγουδούμε,
«Χαιρετίσματα λοιπόν στη εξουσία» κύριοι του ΑΚΕΛ, «εγώ κρατάω την ουσία κι ονειρεύομαι, παίρνω την κιθάρα μου και τραγουδάω, σας αγαπάω μα δεν παντρεύομαι».

ΥΓ: Άκουγα την επομένη των εκλογών τον πρόεδρο του ΔΗΣΥ Νίκο Αναστασιάδη να μιλά και έβγαλα το εξής συμπέρασμα: Ο άνθρωπος δεν στεναχωρήθηκε καθόλου που έχασε ο υποψήφιος του κόμματος του Ιωάννης Κασουλίδης! Φαινόταν πολύ ικανοποιημένος που έφυγε ο Τάσσος και που κατάφερε να έχει υψηλή συσπείρωση το κόμμα του!

ΥΓ2: Ουσιαστική αντιπολίτευση την ερχόμενη πενταετία ,προβλέπω να κάνει μόνο το 5% του ΕΥΡΩΚΟ (και αυτοί, εάν και όσο αντέξουν…).

ΥΓ3: Επιμένουν ακόμα να μας λένε ότι δεν πρόκειται για επανασύσταση της τριμερούς! Λένε ακόμα ότι δεν έχουν συμφωνήσει για τα Υπουργεία…:)

Λουτσιάνο Παβαρότι, τέλος...

«Τα είχα όλα στη ζωή μου, πραγματικά όλα αλλά ακόμη και αν τα έχανα όλα, με το Θεό είμαστε πάτσι»

Αυτό είχε δηλώσει σε μια από τις τελευταίες του συνεντεύξεις ο μεγάλος τενόρος Λουτσιάνο Παβαρότι.

Ο Ιταλός μουσικός ήταν αυτός που έκανε την όπερα αγαπητή στο ευρύ κοινό (είχε μοιραστεί τη σκηνή με πολλούς σύγχρονους διάσημους τενόρους, αλλά και πολλούς ροκ τραγουδιστές, όπως ο Bono των U2 ενώ το άλμπουμ του «The Essential Pavarotti», ήταν ο πρώτος δίσκος κλασσικής μουσικής που έφτασε στην κορυφή των βρετανικών charts, όπου και παρέμεινε για πέντε εβδομάδες).
Ήταν αυτός που έκανε και εμένα να ακούσω όπερα και να μου αρέσει!

Γεννήθηκε στις 12 Οκτωβρίου 1935 και πέθανε σήμερα 6 Σεπτεμβρίου 2007, σε ηλικία 71 ετών...

Το μνημείο ενός "τρελού"

Το χρονικό:
11/8/1996: Η μεγάλη πορεία Κυπρίων και Ευρωπαίων μοτοσικλετιστών, που ξεκίνησε από το Βερολίνο, καταλήγει στο οδόφραγμα της Δερύνειας. Τους περιμένουν Τουρκοκύπριοι «αστυνομικοί» και εκατοντάδες «Γκρίζοι Λύκοι», οι οποίοι τους επιτίθενται με ρόπαλα, πέτρες και σιδηρολοστούς. Ο 24χρονος διαδηλωτής Τάσος Ισαάκ, από το Παραλίμνι, στην προσπάθειά του να βοηθήσει σύντροφό του που έχει εγκλωβιστεί στα συρματοπλέγματα, περικυκλώνεται και λιντσάρεται μέχρι θανάτου, υπό τα απαθή βλέμματα των κυανόκρανων.

14/8/1996: Μετά την κηδεία του Τάσου Ισαάκ, ομάδα διαδηλωτών πηγαίνει κοντά στο σημείο της δολοφονίας για να καταθέσει στεφάνι. Ο μαυροντυμένος ξάδερφος του Ισαάκ, Σολωμός Σολωμού, περνάει το συρματόπλεγμα κι αρχίζει να σκαρφαλώνει στον ιστό της σημαίας του τουρκικού φυλακίου, με σκοπό να κατεβάσει το σύμβολο της Κατοχής. Τον εκτελούν εν ψυχρώ. Τη σκανδάλη πάτησαν οι: Μεχμέτ Αρσλάν, επικεφαλής του παραρτήματος των «Γκρίζων Λύκων» στα κατεχόμενα και καθοδηγητής των αιματηρών επεισοδίων την 11η Αυγούστου, Κενάν Ακίν, ψευδοϋπουργός Γεωργίας, ο οποίος στα φανερά πυροβόλησε το Σολωμού από ένα παράθυρο του φυλακίου, Ερτάλ Εμανέτ, διοικητής των ειδικών δυνάμεων του ψευδοκράτους, ο οποίος επίσης πυροβόλησε το Σολωμού.


Εμπνευσμένος απο την αυτοθυσία του Σολωμού Σολωμού, ο γνωστός και καταξιωμένος Έλληνας καλλιτέχνης Νότης Σφακιανάκης αποφάσισε να χρηματοδοτήσει ένα μνημείο, το μνημείο του «τρελού», όπως το ονομάσε ο ίδιος.

Σε διάσκεψη τύπου σχετικά με αυτό το θέμα δήλωνε το 2000(!) :
«Αυτό το μνημείο το ονομάζω το μνημείο του τρελού. Γιατί μόνο ένας τρελός θα μπορούσε να κάνει ό,τι έκανε αυτός ο άνθρωπος. Να ανέβει στον ιστό και να κατεβάσει τη σημαία ξέροντας ότι θα πεθάνει». Συγκλονισμένος από την πράξη αυτή του Σολωμού Σολωμού, ο Νότης Σφακιανάκης δήλωνε ακόμη: «Αυτός ο άνθρωπος θυσίασε τη ζωή του για να νιώθουμε εμείς σήμερα καλύτερα».

Το μνημείο ετοιμάστηκε εδώ και 5 χρόνια!
Παριστάνει ένα χέρι που βγαίνει μέσα από ένα βράχο και έναν ιστό σημαίας συμβολίζοντας τον Σωλομού που ακόμα και από τον τάφο σηκώνει το χέρι του για να κατεβάσει την κατοχική τούρκικη σημαία.

Από τότε άλλαξαν κυβερνήσεις σε Ελλάδα και Κύπρο, άλλαξαν πρωθυπουργοί, Υπουργοί Παιδείας και Πολιτισμού και στις 2 χώρες όμως το μνημείο παραμένει στο λιμάνι του Πειραιά, εδώ και 5 σχεδόν χρόνια χωρίς κανένας να ενδιαφερθεί να το παραλάβει (παρά τις αρχικές διαβεβαιώσεις και υποσχέσεις).
Κανένας δεν ζήτησε χρήματα για αυτό, αντίθετα, ο καλλιτέχνης ο οποίος πλήρωσε όλα τα έξοδα για την κατασκευή του μνημείου, πληρώνει και για τον ελλιμενισμό του αφού παραμένει τόσο καιρό στα αζήτητα!


Πριν από μια εβδομάδα περίπου, στις 14 Αυγούστου 2007, συμπληρώθηκαν 11 ακριβώς χρόνια από τη βάρβαρη εκτέλεση του Σολωμού Σολωμού. Με την ευκαιρία αυτή, ο κ. Σπύρος Σολωμού (πατέρας του Σολομού) βρέθηκε στη Θεσσαλονίκη και τιμήθηκε σε ειδική εκδήλωση που οργάνωσε ο Άρης, λίγο πριν από τον ποδοσφαιρικό αγώνα με τον ΑΠΟΕΛ. Σε συνέντευξή του, που παραχώρησε στον «Ελεύθερο Κόσμο» στις εννέα του μηνός, ο κ. Σπύρος Σολωμού ξεσπάθωσε. Ερωτηθείς πού βρίσκεται ακριβώς το θέμα της εγκατάστασης του μνημείου, ο κ. Σολωμού δήλωσε επί λέξει:

«Κοιτάξετε… Ο Νότης Σφακιανάκης έφτιαξε ένα μνημείο για το Σολωμό και θέλει να του παραχωρήσουν χώρο για να το τοποθετήσει. Αυτό το ζητά εδώ και τέσσερα - πέντε χρόνια, αλλά δεν τον βοηθά κανένας. Δεν ξέρω πού κολλάει το θέμα… Του υποσχέθηκαν να του δώσουν χώρο εκεί που είναι το πολιτιστικό κέντρο Αμμοχώστου, στη Δερύνεια. Τελικά αυτό δεν έγινε και ο Νότης αποτάθηκε στο Δήμο Παραλιμνίου και σε πάρα πολλούς άλλους, αλλά δεν έχει γίνει τίποτε». Κληθείς ν’ αναφέρει τους λόγους που το αίτημα του Νότη Σφακιανάκη δεν βρήκε ανταπόκριση, ο κ. Σολωμού πρόβαλε τον εξής ισχυρισμό: «Φοβούνται τους Τούρκους!!! Εγώ αυτό πιστεύω… Δεν θέλουν ν’ ακούγεται φωνή ενάντια στα τουρκικά στρατεύματα». Επί τούτου, ο κ. Σολωμού αναφέρθηκε στο αυστηρό μήνυμα που απέστειλε στην οικογένειά του η κυβέρνηση Σημίτη: «Ότι δεν πρέπει να φωνάζουμε εναντίον των Τούρκων, ότι δεν πρέπει να κάνουμε εκδηλώσεις και να ζητάμε δυναμικά την αποχώρηση των Τούρκων από το νησί και λοιπά. Αυτό το μήνυμα μάς είχε στείλει τότε ο Σημίτης».