Το βρακί της Κατερίνας (Η διζωνική, το δημοψήφισμα και οι κόκκινες γραμμές)

(ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΟΥ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗ, ΒΡΥΞΕΛΛΕΣ, για την εφημερίδα Σημερινή)

Αυτό που σήμερα κατανοεί ο πολίτης είναι ότι η λύση της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας θα χαρακτηρίζεται από αποκλίσεις από το κοινοτικό κεκτημένο


Την περίοδο της ελληνικής επαναστάσεως, όταν -όπως θα έλεγαν οι σημερινοί προοδευτικοί και εκσυγχρονιστές- οι... εθνικιστές Έλληνες ξεσηκώνονταν εναντίον του Τούρκου κατακτητή, ο οπλαρχηγός Γεώργιος Καραϊσκάκης θεωρούσε τη στάση ενός εκάστου των πολεμιστών του συνταυτισμένη με την τιμή και την αξιοπρέπεια των Ελλήνων.
Γι’ αυτό και είχε εφαρμόσει, εκτός των άλλων, έναν πρωτότυπο τρόπο για να τιμωρεί όσους δείλιαζαν στη μάχη. Τους φορούσε, παρότι άντρες, το βρακί της Κατερίνας, μιας από τις πολλές προφανώς ερωμένες του. Βεβαίως, από το ‘21 μέχρι σήμερα έχουν περάσει πολλά χρόνια.

Η επανάσταση των Ελλήνων ανήκει στην Ιστορία. Οι κώδικες, όμως, αξιών και ηθικής και η αποστροφή του εξευτελισμού είναι διαχρονικές, και δεν αντανακλούν μόνο στο πεδίο τη μάχης, αλλά και στην καθημερινή μας ζωή. Δεν αφορούν μόνο στους Έλληνες, αλλά όλους του λαούς.

Και στη διπλωματία, της οποίας η άσκηση στη δική μας περίπτωση είναι πρωτίστως συνυφασμένη με τη λύση του Κυπριακού. Στο πλαίσιο αυτή της διπλωματίας κυριαρχεί η περί της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας λύση, η οποία εμφανίζεται προς την κοινή γνώμη ως λύση εφικτή και ρεαλιστική. Ως ένας έντιμος συμβιβασμός. Αυτή είναι η αλήθεια ή μήπως τα πράγματα είναι διαφορετικά;

Διαρκούντος του προεκλογικού, πέραν του παραμυθιάσματος, το επιτελείο του Δ. Χριστόφια και πιο συγκεκριμένα ο κ. Νίκος Κατσουρίδης και ο κ. Άντρος Κυπριανού είπαν αλήθειες για τη μορφή της λύσης. Ακόμη και γι’ αυτήν τη διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία. Ο κ. Κυπριανού όπως και ο κ. Κατσουρίδης ορθώς τόνισαν ότι είναι άλλο πράγμα η ομοσπονδία και το ενωμένο κράτος, και άλλο πράγμα το ενιαίο κράτος. Το ένα αποτελείται στη δομή του από πέραν της μίας πολιτείες, και το άλλο από μια και μόνο πολιτεία. Το παράδοξο είναι άλλο. Ότι ο κ. Κυπριανού όπως και ο κ. Αναστασιάδης θεωρούν ότι η λύση του ενιαίου κράτους, όπως είναι η Κυπριακή Δημοκρατία, το μόνο αναγνωρισμένο κράτος στην Κύπρο, οδηγεί προς τη διχοτόμηση. Και ότι η ανατροπή της διχοτόμησης μπορεί να προκύψει μέσω της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας, που είναι προϊόν της εισβολής.
Επί τούτου επισημαίνουμε τα εξής: Η διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία, όπως την καθόρισαν Τούρκοι και Βρετανοί, δεν ανατρέπει αλλά νομιμοποιεί τα τετελεσμένα της εισβολής. Δηλαδή, νομιμοποιεί το γεωγραφικό, διοικητικό και πληθυσμιακό διαχωρισμό της Κύπρου, ο οποίος προέκυψε από την παράνομη τουρκική εισβολή του 1974. Είναι άλλωστε οι ίδιοι οι Τούρκοι που καθόριζαν προ του '74 ότι η διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία ήταν συνώνυμη της διχοτόμησης. Ακόμη και τώρα για διαπραγματευτικούς λόγους υποστηρίζουν -όπως και πριν από το σχέδιο Ανάν- τη λύση των δυο κρατών, γνωρίζοντας ότι μέσω των διατάξεων μιας διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας, μπορούν να επιτύχουν τη λύση των «δυο συνιστώντων κρατών», τα οποία μεταξύ τους θα συνυπάρχουν μέσω χαλαρών δεσμών.

Εγείρεται όμως και ένα άλλο ερώτημα: Εφόσον είναι εφικτή η δικοινοτική διζωνική ομοσπονδία, γιατί δεν έχει συμφωνηθεί μέχρι σήμερα; Όσες φορές έχει κληθεί ο λαός, είτε την περίοδο της Δέσμης Ιδεών Γκάλι είτε μέσω του σχεδίου Ανάν, είπε όχι. Και οι τάσεις που υπάρχουν προς τη διχοτόμηση είναι διότι όχι μόνο το ΑΚΕΛ, αλλά και ο ΔΗΣΥ και σχεδόν το σύνολο του κομματικού σκηνικού, ακόμη και ο Πρόεδρος Παπαδόπουλος, δεν έχουν καταθέσει ενώπιον του λαού μια εναλλακτική πρόταση, για την οποία να κατανοεί ο πολίτης ότι δεν πρόκειται να είναι μια άλλη μορφή διχοτόμησης. Ένα άλλα πολιτειακό πείραμα.

Αυτό που σήμερα κατανοεί ο πολίτης είναι ότι η λύση της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας θα χαρακτηρίζεται με αποκλίσεις από το κοινοτικό κεκτημένο. Ταυτοχρόνως, δεν θα στηρίζεται, όπως -ειλικρινώς και ορθώς- είπε ο κ. Κατσουρίδης, στη δημοκρατική αρχή «ένας άνθρωπος μία ψήφος»!
Οι Τ/κ θα έχουν πολιτική ισότητα, η οποία θα στηρίζεται στην εξής πρακτική: Είτε οι ψήφοι τους θα μετρούν περισσότερο από τις δικές μας για να εξισορροπηθεί η αριθμητική πλειοψηφία των Ε/κ με την αριθμητική μειοψηφία των Τ/κ, είτε θα μετρά κάθε δική μας ψήφος λιγότερο από εκείνην του κάθε Τ/κ. Και έχει δίκαιο ο κ. Κατσουρίδης ότι στη διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία, όπως την καθόρισαν Βρετανοί και Τούρκοι και όπως την αποδέχθηκε το Εθνικό Συμβούλιο το ‘89 και στη συνέχεια, δεν θα στηρίζεται στην αρχή «ένας άνθρωπος μια ψήφος». Όπως δεν θα κατοχυρώνει πλήρως τα ανθρώπινα και ατομικά δικαιώματα. Και η ελευθερία διακίνησης και αυτή της εγκατάστασης, όπως και το δικαίωμα της περιουσίας θα είναι ακρωτηριασμένα. Εάν δεν είναι έτσι τα πράγματα και θα είναι αλλιώς, τότε οι Ε/κ θα μπορούν να κυβερνούν και το νότιο και το βόρειο «συνιστών κράτος». Ορθά είπε ο κ. Κατσουρίδης, ασκώντας κριτική προς τον Πρόεδρο Παπαδόπουλο, ότι εάν δεν πιστεύει στις δυο εθνικές ζώνες και κατ΄ επέκταση πολιτείες, τότε με την πολιτική του ανατρέπει και τη δικοινοτικότητα και τη διζωνικότητα. Όμως, εάν αυτή είναι η πολιτική του Προέδρου, τότε είναι και ο Πρόεδρος ορθός. Όχι μόνο επειδή δεν αποδέχεται μια λύση ρατσιστικών και φυλετικών διαχωρισμών, αλλά και επειδή, όπως τον κατηγορούν και οι Τούρκοι και ο κ. Φερχόιγκεν, δεν πιστεύει στη διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία, αλλά τη χρησιμοποιεί κατ’ όνομα, για να οδηγήσει τη λύση προς ένα ενιαίο στη ουσία αποκεντρωτικού χαρακτήρα κράτος. Μια παραλλαγή της Ζυρίχης και όχι του σχεδίου Ανάν. Θα είμαστε τυχεροί αφενός εάν ευσταθούν οι σε βάρος του Προέδρου κατηγορίες και εάν ο Πρόεδρος, στην περίπτωση επανεκλογής του, έχει τη στρατηγική εκείνη για να υλοποιήσει μια τέτοια πολιτική. Διαφορετικά, θα οδηγηθούμε στο ίδιο αποτέλεσμα: Στη διχοτόμηση. Είτε αυτή θα είναι η υφιστάμενη de facto είτε αυτή θα είναι de jure διχοτόμηση, με τη διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία που πήρε μεν πολιτειακή μορφή, αλλά απορρίφθηκε μέσω του σχεδίου Ανάν.

Μας αφαιρούν το δικαίωμα διαπραγμάτευσης

ΟΙ ΨΗΦΟΦΟΡΟΙ του ΑΚΕΛ και του ΔΗΣΥ και του ΔΗΚΟ και της ΕΔΕΚ και του ΕΥΡΩΚΟ και των Οικολόγων, στη συντριπτική τους πλειοψηφία, δεν μπορούν να αποδεχθούν μιαν αντιδημοκρατική λύση. Εφόσον είναι, λοιπόν, τόσο βέβαιοι οι υποστηρικτές της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας, ότι δηλαδή ο λαός μας είναι αυτή τη μορφή λύσης που θέλει, ας τη θέσουν σε δημοψήφισμα. Για να έχουν πλέον την πλήρη πολιτική νομιμοποίηση. Για να ξέρουμε και εμείς και αυτοί πού πατούμε και πού πηγαίνουμε. Γιατί δεν τολμούν; Για να δοθεί τέλος στην επί του θέματος συζήτηση. Ούτε τη διζωνική δικοινοτική ομοσπονδία δεν τολμούν να δεσμευτούν οι υποψήφιοι Πρόεδροι να θέσουν σε δημοψήφισμα, ούτε και τις κόκκινες γραμμές αξιοπρεπούς λύσης καθορίζουν ρητώς. Πώς, λοιπόν, να γίνει λόγος για καθορισμό των κόκκινων γραμμών, όταν η πολιτική μας ηγεσία δεν συμφωνεί για το περιεχόμενο της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας; Πώς να εξευρεθεί μιας τέτοιας μορφής λύση, όταν διαφορετικά την εννοούμε εμείς και διαφορετικά οι Τούρκοι. Και πώς μπορεί να αισιοδοξούμε για βελτίωση της αξιοπιστίας και της αξιοπρέπειας της δημοκρατικής μας ζωής, όταν η διεκδίκηση του ελάχιστου -δηλαδή η υιοθέτηση με τη λύση του Κυπριακού ενός πολιτειακού συστήματος στο οποίο θα είναι κατοχυρωμένη η πλήρης εφαρμογή των στοιχειωδών δημοκρατικών και ευρωπαϊκών δικαιωμάτων- χαρακτηρίζεται ως επικίνδυνος μαξιμαλισμός. Ακόμη και αυτή η δημοκρατική λύση και η ανατροπή των τετελεσμένων της εισβολής χαρακτηρίζεται εθνικισμός, που θα οδηγήσει δήθεν στη διχοτόμηση! Και οι ίδιοι που προβάλλουν αυτούς τους ισχυρισμούς ξεχνούν ότι με τη στάση τους διευκολύνουν διαπραγματευτικά αλλά και ουσιαστικά την εις βάρος μας επιβολή των τουρκικών μαξιμαλιστικών στόχων. Μας αφαιρούν το δικαίωμα διαπραγμάτευσης, αλλά και μιας αξιοπρεπούς λύσης, που θα προκύψει από μια διπλωματική μάχη, κατά την οποία όσο αυστηρός και αν μπορούσε να ήταν ο Καραϊσκάκης, δεν θα τολμούσε να εισηγηθεί στον ιστορικό του μέλλοντος να μας φορέσει... το βρακί της Κατερίνας!

ΜΑΡΙΟΣ ΜΑΤΣΑΚΗΣ: υποψήφιος πρόεδρος Κυπριακής Δημοκρατίας

Ο Μάριος Ματσάκης ο Ευρωβουλευτής που εκλέχτηκε με το Δημοκρατικό Κόμμα και στην πορεία ανεξαρτητοπήθηκε (αφού πρώτα αποπέμφθηκε από το κόμμα του) δήλωσε ότι θα θέσει υποψηφιότητα για την προεδρία της Κύπρου!

Οι θέσεις του Μάριου Ματσάκη στο κυπριακό έρχονται να ταράξουν τα λιμνάζοντα νερά και να πουν κάποιες αλήθειες που δεν τόλμησε να πει ποτέ κανένας πολιτικός δημόσια.
Ο Ματσάκης λοιπόν παρουσιάζεται ως φανατικός πολέμιος της διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας και προτείνει:

1. Σαν πρώτη καλύτερη λύση το ενιαίο κράτος. Το ερώτημα που τίθεται είναι: αφού αυτή είναι η θέση του κ Ματσάκη τότε γιατί δεν ταυτίστηκε με τους Νέους Ορίζοντες, το μόνο κόμμα που υποστήριξε αυτή τη θέση και πολιτεύτηκε με το ΔΗΚΟ το οποίο ήταν από τα κόμματα που κατέκριναν έντονα τους ΝΕ.Ο. για αυτή τους την άποψη;

2. Αν αυτό (το ενιαίο κράτος) δεν γίνει δεκτό από τους τούρκους, ο Μάριος Ματσάκης προτείνει διχοτόμηση με αναπροσαρμογή των εδαφών (επιστροφή εδαφών στην Κυπριακή Δημοκρατία). Όταν έχεις αυτό τον στόχο όμως, δεν βγαίνεις να τον διατυμπανίζεις γιατί έτσι χάνεις το διαπραγματευτικό σου ατού! Γιατί η Τουρκία να έρθει και να σου επιστρέψει εδάφη όταν η διχοτόμηση είναι και δικός σου στόχος (δεν αποτελεί υποχώρηση για εσένα ώστε να πρέπει να πάρεις ανταλλάγματα)!

Ο Μάριος Ματσάκης, όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις θα είναι ο τέταρτος στη σειρά μετά τους Παπαδόπουλο, Χριστόφια και Κασουλίδη με ένα ποσοστό κοντά στο 2%.

Η κακές γλώσσες λένε ότι ο Ματσάκης κατεβαίνει στις εκλογές με στόχο να εκδικηθεί τον Τάσσο Παπαδόπουλο και το κόμμα του (ΔΗΚΟ) για την αποβολή του από αυτό. Κάποιες άλλες κακές γλώσσες φέρουν την υποψηφιότητα Ματσάκη να χρησιμοποιείται από τον ίδιο σαν διαπραγματευτικό ατού για να κερδίσει πολιτικά ανταλλάγματα (Υπουργείο;).

UCC (Απελευθερωτικός Στρατός Τσαμουριάς)

UCC (Απελευθερωτικός Στρατός Τσαμουριάς)
Ένα made in USA ανθελληνικό εργαλείο

Του Σταύρου Καρκαλέτση
Ιστορικού – Συγγραφέα
Πολιτευτή Ευβοίας ΛΑ.Ο.Σ.

Στη γενική σιωπή που έχουν επιβάλλει οι μηχανισμοί του εγχώριου ΄΄συστήματος’’, ώστε να απονευρωθούν οι αντιστάσεις του ελληνικού λαού, έχει υποβαθμιστεί και ένα θέμα που θα όφειλε να παρακολουθείται στενά από τη χώρα μας. Αναφέρομαι στον UCC, ο οποίος μπορεί να είναι ένα φαινομενικά εν υπνώσει όργανο του αλβανικού μεγαλοιδεατισμού, αλλά κανείς δεν γνωρίζει πως και πότε θα το ενεργοποιήσουν οι υπερατλαντικοί πάτρωνες. Τα περί Τσάμηδων και της προπαγάνδας τους είναι λίγο πολύ γνωστά. Στο παρόν σημείωμα αξίζει να αναφερθούν κάποια στοιχεία που οι πολλοί αγνοούν και οι ΄΄αρμόδιοι’’ προσπερνούν.

Οι Τσάμηδες έχουν ιδρύσει στην Αλβανία τον "Σύνδεσμο της Τσαμουριάς", μιά 100μελή άτυπη βουλή. Ο Σύνδεσμος αυτός έγινε μέλος της "οργάνωσης υπο-αντιπροσωπευμένων λαών" του ΟΗΕ το 1995, μια ενέργεια στην οποία ούτε καν αντέδρασε η τότε ελληνική κυβέρνηση. Στην Αλβανία οι Τσάμηδες έχουν ιδιαίτερη δυναμική μαζί με τους Κοσοβάρους. Και αυτό γιατί από τους Αλβανούς, θεωρούνται εκπρόσωποι των "σκλαβωμένων" πατρίδων (Κόσοβο - Τσαμουριά). Αξίζει να σημειωθεί στις 30 Ιουνίου 1994 η αλβανική βουλή καθιέρωσε ομόφωνα την 27 Ιουνίου ως ημέρα "γενοκτονίας" των Τσάμηδων από τους Έλληνες.

Ο UCC εκτιμάται ότι ελέγχεται άμεσα από τον UCK. Το αρχηγείο του UCC, είναι στη νότιο Αλβανία, όπου έχουν εγκαταστήσει την έδρα τους οι Τσάμηδες αντάρτες, οργανωμένοι στα πρότυπα του UCK. Η δύναμη τους υπολογίζεται σε 5.000 ένοπλους, πανέτοιμους να αναλάβουν δράση με σαμποτάζ και ανταρτοπόλεμο εντός της Ελλάδος, αμέσως μετά την ανεξαρτητοποίηση του Κοσόβου. Γνωστοί πολιτικοί (ο πρώην υπουργός Εθν. Άμυνας Άκης Τσοχατζόπουλος, ο νυν πρόεδρος της Δημοκρατίας Καρ. Παπούλιας και άλλοι), έχουν ότι η Θεσπρωτία αποτελεί τον 3ο στόχο του UCK, μετά το Κόσσοβο και τα Σκόπια.

Αξιόπιστη πληροφορία, αναφέρει ότι έχουν γίνει αντιληπτά έως σήμερα 30 έως 40 άτομα στην βορειοδυτική Ελλάδα, αλβανικής εθνικότητας, για τα οποία υπάρχουν υποψίες ότι είναι στελέχη-πράκτορες του UCC. Μόνο στην περιοχή της Ηπείρου και σε διάστημα 12 μόνο μηνών, ανακαλύφθηκαν από τις ελληνικές υπηρεσίες ασφαλείας περισσότερα από 1.000 Καλάσνικοφ, 200 πιστόλια και πολλές σφαίρες, που οι Αλβανοί ΄΄συμπτωματικά’’ εισάγουν σε αυτό το μέρος της Ελλάδας. Aπόρρητες πληροφορίες λένε ότι αποθήκες με βαρύ οπλισμο του UCK και του UCC υπάρχουν διάσπαρτες στις παρυφές της Αθήνας, και σε μυστικά σημεία της βόρειας Ελλάδας.
Όσοι Αλβανοί νέοι εντάσσονται στον UCC, λαμβάνουν το ποσό των 15.000 ευρώ από τις αλβανικές μυστικές υπηρεσίες. Αυτές στέλνουν Αλβανούς να καταφύγουν στην Ελλάδα για να βρουν δουλειά και να κινήσουν όλες τις νόμιμες διαδικασίες για να πάρουν άδεια παραμονής.

Θυμίζουμε το περιβόητο άρθρο του γερμανικού περιοδικού ΄΄Der Spiegel’’ Nr. 46 /10.11.2003) με τίτλο «Η εξέγερση των Σκιπετάρων: Αλβανοί εξτρεμιστές σχεδιάζουν ένοπλο αγώνα στη Βόρεια Ελλάδα με στόχο τη δημιουργία Μεγάλης Αλβανίας». Σύμφωνα με πηγές του περιοδικού ο UCC, με καθοδήγηση του UCK, είχε θέσει ως στόχο να στήσει μέχρι την άνοιξη και πριν από τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 ένα δίκτυο έτοιμο για ένοπλη δράση σε χωριά της Βόρειας Ελλάδας όπου ζουν Αλβανοί.
Αν η Ελλάδα δώσει στις ΗΠΑ δείγματα ΄΄κακού παιδιού’’, αν επιχειρήσει φιλορωσικά ανοίγματα ή αντιδράσει σθεναρά στο ανεξάρτητο Κόσοβο, o UCC θα είναι ένα ακόμα όπλο των Αμερικανών για να δημιουργήσουν μειονοτικό πρόβλημα και ταραχές μέσα στην Ελλάδα.
Σύμφωνα με απόρρητα στοιχεία είναι απόλυτα σίγουρο πως:
-Ο UCC δημιουργήθηκε και εξοπλίζεται από τον UCK.
-Ο οπλισμός του έρχεται κυρίως από Κροατία, Βοσνία και Αλβανία.
-Τα χρήματα φτάνουν από Σαουδική Αραβία, την ίδια την Αλβανία, μέσω Ελβετίας (μαύρο χρήμα) και Αλβανούς της Αμερικής.
-O UCC ελέγχεται πλήρως από τις αμερικανικές υπηρεσίες.
-Έχει ήδη συγκεντρώσει οπλισμό σε δεκάδες κρυφά σημεία σε όλη την βόρεια Ελλάδα.
-Στρατολογεί μέλη από το 1.500.000 Αλβανούς που ζουν στην Ελλάδα, αλλά οι ΄΄επαγγελματίες’’ και τα ηγετικά στελέχη είναι Αλβανοί από το Κόσσοβο.

Απέναντι σε τέτοιες σκοτεινές μεθοδεύσεις, η υπό Ντόρα Μπακογιάννη ελληνική διπλωματία περί άλλων τυρβάζει και η μόνη ελπιδοφόρος και φερέγγυα πολιτική δύναμη που αναδεικνύει (και αυτό) το θέμα είναι ο ΛΑ.Ο.Σ. Μένει να αντιληφθεί ο ίδιος ο ελληνικός λαός ποιοί αγωνιζόμαστε για κυρίαρχη και υπερήφανη Ελλάδα και ποιοί την σπρώχνουν σε δρόμο χωρίς επιστροφή…



(το παρόν άρθρο δημοσιεύτηκε στον ΕΛΕΥΘΕΡΟ ΚΟΣΜΟ της 06.01.2008)

Λεπτό και όχι Σεντ!

Από χθές τα μεσάνυχτα, επιτέλους ξεφορτωθήκαμε ένα από τα τελευταία κατάλοιπα της Αγγλοκρατίας: τη Λίρα !!!

Βέβαια κάποιοι φρόντισαν να μας αφήσουν και μια κουτσουλιά: το σέντ αντί του λεπτού.

Για την ιστορία, τα Σέντς μπήκαν στη ζωή μας, μόλις το 1983, αντικαθιστώντας τα Μίλς.

Τουναντίον, το Λεπτό, ως νομισματική μονάδα, πέραν του ότι ήταν η υποδιαίρεση της Δραχμής, ήταν η ελληνική ονομασία για το μικρότερο ιουδαϊκό χάλκινο νόμισμα, επί Ρωμαϊκής περιόδου. Αναφέρεται μάλιστα και στην Καινή Διαθήκη (Μάρκος 12:42, Λουκάς 12:59, 21:2). Εκτός από τη Ρωμαϊκή περίοδο, το Λεπτό συνέχισε να υπάρχει και να χρησιμοποιείται ως νόμισμα και κατά τη Βυζαντινή περίοδο.

Η ονομασία του Λεπτού, οφείλεται ακριβώς στο γεγονός ότι ήταν εξαιρετικά λεπτό και ελαφρύ, γι΄αυτό εξ΄ άλλου ήταν πάντοτε μικρής αξίας.

Συνεπώς, το Λεπτό, δεν έχει ιστορία σ' αυτό το τόπο, μόλις 25 ετών όπως το Σεντ. Υπήρξε και κυκλοφορούσε στον ευρύτερο ελληνικό χώρο (συμπεριλαμβανομένου φυσικά και της Κύπρου) για χιλιετίες !!! Αλλά και αυτό να μην συνέβαινε, από τη στιγμή που έτσι υιοθετήθηκε στην Ελλάδα, για εθνικούς και μόνον λόγους, θα έπρεπε να πράξουμε κι εμείς το ίδιο. Γιατί πάλι εμείς οι Κυπραίοι, σόνι και καλά να πρέπει διαφέρουμε από τους αδελφούς ελλαδίτες, και μάλιστα κατά τα τρόπο ¨μπασταρδεμένο¨ (από τη μιά Ευρώ αντί Euro, αλλά από την άλλη Σεντ αντί Λεπτό)?


Καλώς ήρθες λοιπόν Ευρώ. Αλλά και καλώς ήρθες Λεπτό...
Στο καλό Λίρα και πάρε μαζί σου και το Σεντ...

Καλή χρονιά σε όλους μας...

-Λεωνίδας ο Φιλόκυπρος-

Το λάθος στα κυπριακά νομίσματα του Ευρώ

Από την 1η Ιανουαρίου 2008 η Κύπρος μπαίνει στην ευρωζώνη ενώνοντας την οικονομία της με της χώρες του σκληρού πυρήνα της ΕΕ. Από την ημερομηνία αυτή η Κύπρος αφήνει πίσω της την κυπριακή λίρα και υιοθετεί το ευρώ.

Η επιλογή των σχεδίων που θα κοσμούν την «εθνική όψη» των κυπριακών κερμάτων ευρώ, είναι ομολογουμένως επιτυχημένη!

Τα κέρματα 1, 2 και 5 λεπτών έχουν στην «εθνική όψη» το αγρινό, χαρακτηριστικό ζώο της κυπριακής πανίδας το οποίο απεικονιζόταν κατά τη δεκαετία του 70 και στα νομίσματα των 100 μιλς.


Τα κέρματα 10, 20 και 50 λεπτών θα έχει το καράβι της Κερύνειας. Το συγκεκριμένο καράβι βρέθηκε βυθισμένο στη θάλασσα της Κερύνειας και πρόκειται για ναυάγιο ενός αρχαίου Ελληνικού καραβιού της εποχής του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Από τότε το καράβι, που έμεινε γνωστό ως το "Καράβι της Κερύνειας", έγινε σύμβολο της σύνδεσης και των στενών σχέσεων της Κύπρου με το μητροπολιτικό ελληνισμό. Το νόμισμα συμβολίζει την στενή σχέση του νησιού με τη θάλασσα και το εμπόριο.

Τα κέρματα των 1 και 2 ευρώ έχουν Το σταυρόσχημο ειδώλιο που βρέθηκε μετά από αρχαιολογικές ανασκαφές στον Πωμό της Πάφου. Πρόκειται για αγαλματίδιο της χαλκολιθικής εποχής (3000 π.Χ.) το οποίο σήμερα βρίσκεται στο Αρχαιολογικό Μουσείο της Λευκωσίας. Το σχέδιο αυτό συμβολίζει την μακραίωνη ιστορία του νησιού.

Παρόλη την εύστοχη επιλογή των σχεδίων, η αναγραφή της χώρας που υπάρχει στην «εθνική όψη» ΚΥΠΡΟΣ – KIBRIS είναι εντελώς άστοχη αφού:

1) Αναγράφεται το όνομα της χώρας μας εκτός από τα Ελληνικά, στα (και) Τούρκικα (!!!!) στη γλώσσα μιας χώρας η οποία εκτός από το γεγονός ότι εισέβαλε και κρατά παράνομα εδάφη της Κύπρου δεν αναγνωρίζει καν την Κυπριακή Δημοκρατία!!!

2) Νοουμένου ότι οι περισσότεροι ευρωπαίοι δεν ξέρουν να διαβάζουν το ελληνικό αλφάβητο, δεν θα μπορούν να διαβάζουν τη λέξη ΚΥΠΡΟΣ αλλά μόνο την λέξη η οποία πάνω στο κέρμα είναι γραμμένη με το λατινικό αλφάβητο! Θα διαβάζουν δηλαδή τη λέξη KIBRIS και θα μένουν με την εντύπωση ότι το συγκεκριμένο κέρμα προέρχεται από την χώρα KIBRIS!!!!

Κανονικά πάνω στα νομίσματα έπρεπε να αναγράφεται το όνομα της Κύπρου ΜΟΝΟ ΣΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΑ αφού είναι οι ΕΛΛΗΝΟΚΥΠΡΙΟΙ που έκαναν αγώνα και θυσίες για να ενταχθεί η χώρα στην ευρωζώνη!

Αν ήθελαν λόγω της κομπλεξικής νοοτροπίας κάποιων για καλοπιάσμα προς τους τουρκοκύπριους να έγραφαν όπωσδήποτε και τουρκικά, ας έγραφαν τουλάχιστον και την αγγλική λέξη CYPRUS για να γίνεται αντιληπτό από όλους τους μη ελληνόφωνους ευρωπαίους για πια χώρα μιλάμε!

Η άλλη λύση θα ήταν να μην γραφεί καθόλου η χώρα πάνω στο νόμισμα (κάτι που συμβαίνει με τα νομίσματα ευρώ των περισσότερων χωρών).

Κόμμα μας ο ΑΠΟΕΛ

Προδημοσιεύτηκε στη σελίδα http://www.apoel-phalanx.com και αναδημοσιεύτηκε από την ιστοσελίδα με αφορμή τις επερχόμενες προεδρικές εκλογές στην Κύπρο.http://www.apoelnews.com :

Όσο κοντεύουν οι προεδρικές εκλογές, όλο και περισσότερο θα μας πρήζουν τα συκώτια οι κύριοι υποψήφιοι για την θέση του Προέδρου της Δημοκρατίας, τα επιτελεία τους και τα κόμματα που τους υποστηρίζουν. Θα ξαναζήσουμε μια διαδικασία την οποία περάσαμε αρκετές φορές, αναλόγως της ηλικίας που έχει ο καθένας μας και του πόσες εκλογικές αναμετρήσεις έχει ζήσει. Ένα θέατρο του παραλόγου στο οποίο θα προσπαθούν με κάθε τρόπο να μας πείσουν οι κομματάρχες και οι επιτελάρχες για το ότι ο υποψήφιός τους είναι ο μόνος ο οποίος μπορεί να αναλάβει τις τύχες του τόπου μας!

Είπαμε, αυτά τα ζούμε κάθε πέντε χρόνια, αλλά στις ερχόμενες εκλογές θα είναι μεγαλύτερη η κοροϊδία που θα υποστούμε λόγω του ότι οι διαφορές μεταξύ των κομμάτων έχουν σμικρύνει τόσο πολύ που είναι δυσδιάκριτες. Οι άλλοτε δύο πόλοι του πολιτικού κομματικού χώρου της Κύπρου, το ΑΚΕΛ και ο ΔΗΣΥ, ήρθανε τόσο κοντά στο χώρο του κέντρου, που ταυτίζονται οι απόψεις τους σε όλα σχεδόν τα θέματα. Αυτή τους η μετατόπιση προς το κέντρο έχει σαν αποτέλεσμα η πολιτική τους να προσεγγίζει αυτή του ΔΗΚΟ που προϋπήρχε στο χώρο αυτό των δύο άλλων κομμάτων, δηλαδή την πολιτική του «όπου φυσάει ο άνεμος πάω». Πλην του Εθνικού θέματος (που και σε αυτό δεν βλέπουμε κάποια αξιόλογη πολιτική από κανένα κόμμα), στα υπόλοιπα δεν έχει κάτι διαφορετικό να μας δώσει οποιοδήποτε από τα κόμματα. Βλέπουμε ίδια εσωτερική, κοινωνική, εξωτερική και πάσης φύσεως πολιτική. Το μόνο που αλλάζει είναι η επικοινωνιακή τακτική και ο τρόπος που πλασάρονται οι γραμμές του κάθε κόμματος στους επίδοξους και στους εν δυνάμει ψηφοφόρους τους, με αποτέλεσμα αυτοί, μη μπορώντας να δουν δεξιά και αριστερά αφού τους εμποδίζουν οι παρωπίδες που τους φόρεσαν εδώ και χρόνια, να επιλέγουν το «καλύτερο» για κόμμα εξουσίας.

Όσον αφορά το Εθνικό μας ζήτημα, όπως είπαμε και πιο πάνω, δεν επισημαίνεται οποιαδήποτε αξιόλογη πολιτική από κανένα κόμμα. Εννοείται πως υπάρχουν κακές και χείριστες πολιτικές πάνω στο θέμα. Υπάρχουν απόψεις που προσεγγίζουν τα όρια της προδοσίας και άλλες που απλά αγκαλιάζουν την απραξία. Υπάρχουν αυτοί που λένε ΟΧΙ για να ξαναεκλεγούν πρόεδροι, αυτοί που λένε ΝΑΙ για να γραφτούν στην ιστορία ως οι μεγαλύτεροι αντιφάσκοντες και αυτοί που ήθελαν να που ΝΑΙ αλλά είπαν ΟΧΙ για να τσιμεντώσουν το ΝΑΙ και να λένε στους ψηφοφόρους ότι είναι και του ΝΑΙ και του ΟΧΙ!!!

Το πιο κουφό το φυλάγαμε για το τέλος. Πολλοί από εμάς είχαν την τύχη ή την ατυχία κάποτε να είναι συναγερμικοί (τύχη γιατί κάποτε έδειχνε πως ήταν ένα υγιές εθνικόφρων κόμμα και ατυχία γιατί απλά έδειχνε ως τέτοιο και δεν ήταν). Τότε που λετε, στα χρόνια της αμαρτίας, ακούγαμε καθημερινά και το μάθαμε σαν ποιηματάκι, το ότι δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να εκλεγεί Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κομμουνιστής. Μέχρι και στις τελευταίες προεδρικές εκλογές το ανεπίσημο επιχείρημα για να πειστεί ένας νεαρός πρώην συναγερμικός να μην εγκαταλείψει το Κόμμα, ήταν πως με αυτόν τον τρόπο θα βγει πρώτο κόμμα το ΑΚΕΛ και θα ελέγχει με τους υπουργούς του την Κυβέρνηση και θα μας κάνει τέττε! Σήμερα, στο βωμό του να ανακοπεί η δυναμική του Τάσσου (ο οποίος Τάσσος ξεκίνησε ως απλά αντικομουνιστής, μετά ήταν εκ των ιδρυτικών μελών του ΔΗΣΎ, αργότερα συνεργάτης του Κυπριανού, στη συνέχεια αντιπολιτευτής του Κυπριανού, αργότερα συνεχιστής του έργου του Κυπριανού και μαινόμενος αντισυναγερμικός, προσφάτως φίλος των κομμουνιστών και πολιτικός αναγεννητής τους και τέλος εναντίον όλων!) , γινόμαστε καθημερινά μάρτυρες μίας όλο και πιο φανερής αλληλοστήριξης και συνεργασίας του ΔΗΣΥ με το ΑΚΕΛ (άντε με το καλό και συγκυβέρνηση) στο βαθμό που ακούγεται κατά κόρων από τους ψηφοφόρους των δύο κομμάτων πως σε ενδεχόμενη απουσία του υποψηφίου τους από το 2ο γύρο των προεδρικών εκλογών, θα ψηφίσουν τον υποψήφιο του πάλαι ποτέ αντιπάλου τους κόμματος (ρε τι σου είναι η πλύση εγκεφάλου που τους κάνουνε!)

Όπως και έχει. Αυτά τα λίγα απλά για να θυμηθούμε το πόσο κορόιδα μας περνάνε οι «εξυπνότεροι από εμάς», κύριοι των μαντριών.

p.s. Με την ΕΔΕΚ, το ΕΥΡΩΚΟ, τους ΟΙΚΟΛΟΓΟΥΣ και τους άλλους σχηματισμούς των οποίων η εκλογική δύναμη δεν ξεπερνά τον αριθμό των μελών της οικογενείας τους δεν ασχοληθήκαμε απλά επειδή δεν υπάρχουνε.

Η Αθήνα και η Κύπρος (449 π.Χ. - 2007 μ.Χ.)

(EΙΡΗΣΘΩ, TOY ΛΑΖΑΡΟΥ ΜΑΥΡΟΥ)

Η Αθήνα της βασιλικής κυβέρνησης Αλ. Ζαΐμη το 1915, μετά που εξηναγκάσθη σε παραίτηση ο πρωθυπουργός Ελ. Βενιζέλος, απέρριψε πρόταση της Βρετανίας να ενταχθεί στην ΑΝΤΑΝΤ εναντίον Γερμανίας, Αυστροουγγαρίας και Τουρκίας, με αντάλλαγμα την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα. Όταν βγήκε στον πόλεμο το 1917, με τον Βενιζέλο, δεν ζήτησε την Κύπρο.

Η Αθήνα του Βενιζέλου το 1931 εναντιώθηκε στην εξέγερση των Κυπρίων για Ένωση, συστήνοντάς τους να είναι καλοί υπήκοοι της βρετανικής αποικιοκρατίας.

Η Αθήνα του δικτάτορα Ιω. Μεταξά δεν ζήτησε την Κύπρο, προκειμένου να συμπορευτεί με τη Βρετανία εναντίον του Άξονα το 1940. Ούτε ως προσωρινή έδρα τής εν εξορία κυβέρνησης κατά τη γερμανική κατοχή 1941-44. Ούτε ως αντίδωρο για τη νίκη κατά του Ναζισμού.

Η Αθήνα της δεξιάς κυβέρνησης Αλ. Παπάγου, το 1955, δεν έστειλε μυστικά ούτε εκπαιδευμένους λοκατζήδες «ούτε μισό» εν ενεργεία αξιωματικό του Ε.Σ. για τη στελέχωση της ΕΟΚΑ του αντιαποικιακού αγώνα. Ενώ το Γραφείο Ειδικού Πολέμου της Τουρκίας έστειλε μυστικά πλειάδα Τούρκων αξιωματικών υπό τον συνταγματάρχη Βουρουσκάν για τη συγκρότηση της ΤΜΤ.

Η Αθήνα της δεξιάς κυβέρνησης Καραμανλή, το 1959 συμφώνησε με τον Μεντερές της Τουρκίας και το Λονδίνο, την επιβολή της ζυριχικής «ανεξαρτησίας», με την επαναφορά στην Κύπρο και τουρκικού στρατού (ΤΟΥΡΔΥΚ).

Η Αθήνα της κεντρώας κυβέρνησης Γ. Παπανδρέου το 1964 έστειλε μυστικά στην Κύπρο μεραρχία 8.478 ανδρών, για την απόκρουση τουρκικής εισβολής και την επαναδιεκδίκηση της Αυτοδιάθεσης - Ένωσης.

Η Αθήνα της χουντικής δικτατορίας απέσυρε τη μεραρχία το 1967, οραματίστηκε «ομοσπονδία Ελλάδος - Τουρκίας», διενήργησε το πραξικόπημα του 1974 και άφησε να εισβάλουν ανενόχλητες οι τουρκικές μεραρχίες του Αττίλα στην Κύπρο.

Η Αθήνα της μεταπολίτευσης, των δεξιών κυβερνήσεων Κ. Καραμανλή, αποφάσισε ότι «η Κύπρος είναι μακριά» και μόνο επί κυβερνήσεως ΠΑΣΟΚ Α. Γ. Παπανδρέου και μόνο το 1994-96 αποφάσισε το «δόγμα» του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου.

Η Αθήνα της πασοκικής κυβέρνησης Κ. Σημίτη οδήγησε, διά του Σχεδίου Ανάν, στα πρόθυρα μετατροπής της Κύπρου σε τουρκικό προτεκτοράτο και η Αθήνα της δεξιάς κυβέρνησης Κ. Καραμανλή (Β΄) αποφασίζει και τη συγκρότηση κοινών διακλαδικών μονάδων των ενόπλων δυνάμεων Ελλάδας - Τουρκίας για τις ανάγκες του ΝΑΤΟ και τις… φυσικές καταστροφές.

Η Αθήνα, μετά το θάνατο του στρατηγού της, του Κίμωνα, στην Κύπρο, με την ειρήνη του Καλλία το 449 π.Χρ. παρέδωσε την Κύπρο στους Πέρσες.

Ο λαός μας στην Ελλάδα έχει τον λόγο…